Op 26 juli 1788, nu dus 238 jaar geleden, werd New York de 11e staat die zich aansloot bij de unie van de oorspronkelijke 13 staten, die het begin vormt van de onafhankelijke Verenigde Staten van Amerika. Op de blauwe vlag is het staatszegel van New York afgebeeld, wat sinds 1778 in gebruik is.
Het staatszegel laat twee schilddraagsters zien: – met links: Vrijheid met een Frygische muts (ook wel vrijheidsmuts genoemd) op een staf. – aan haar voeten: de gevallen Britse kroon. – met rechts: Justitia, geblinddoekt (voor onpartijdigheid). – in haar linkerhand: een weegschaal (voor wijsheid en redelijkheid). – in haar rechterhand: een zwaard.
Opvallend detail: de gevallen Britse kroon
Het schild laat laat een landschap zien met de Hudson Rivier, een berglandschap (de Catskills), daarachter de zon en op de Hudson twee vaartuigen: een driemaster en een sloep met zeil. Boven het schild is een wereldbol te zien met daar bovenop een adelaar.
Een vroege versie van het staatswapen van New York, dat uit 1788 stamt (publiek domein)
Het geheel is geplaatst op een wit lint met het staatsmotto ‘excelsior’ (alsmaar hoger). Een curiositeit is dat het staatszegel wanneer niet op de vlag afgebeeld, de zon een gezichtje geeft, maar op de vlag wordt dit weggelaten.
Eerste versie van de vlag van de staat New York (1896-1901)
Het ontwerp van het staatswapen stamt uit 1778 en werd officieel goedgekeurd in 1882. Het is daarmee ouder dan de vlag, die dateert van 8 april 1896. Deze vlag was vaalgeel van kleur. Dit beviel niet en op 2 april 1901 werd dat veranderd in blauw (de kleur blauw komt in de praktijk in verschillende tinten voor).
De vlag van New York State sinds april 2020
Na een kleine wijziging in 1906 bleef de vlag daarna onveranderd tot aan april 2020, toen op de banderol het staatsmotto ‘excelsior’ gezelschap kreeg van een ander motto: ‘e pluribus unum (uit velen één’), dat tevens het motto van de Verenigde Staten is.
De staat New York op een oude ansichtkaart (publiek domein)
Overigens zijn heel veel New Yorkers niet gecharmeerd van de vlag en er gaan dan ook stemmen op om de vlag te veranderen. Bij een steekproef onder de bevolking bleek dat velen het liefst het Vrijheidsbeeld op de vlag zouden zien. Wordt vervolgd?
WorldPride bestaat sinds 2000. De eerste editie van het tweejaarlijkse gebeuren werd gehouden in Rome, Italië en dit jaar strijkt het internationale evenement voor het eerst neer in Nederland, waarbij Amsterdam van 25 juli tot 8 augustus de gaststad is.
Logo van de WorldPride 2026, een ontwerp van designbureau D8
WorldPride is een reeks internationale LHBTI-pride-evenementen die wordt gecoördineerd door InterPride, een organisatie die pride-organisatoren van over de hele wereld bij elkaar brengt, waardoor ze van elkaar kunnen leren en krachten kunnen bundelen, zodat niet steeds het wiel opnieuw uitgevonden hoeft te worden.
Foto van de eerste WorldPride in Rome, Italië, 8 juli 2000 (foto: Giovanni dall’Orto / publiek domein)
De WorldPrides vinden plaats in samenwerking met lokale LHBTI-pridefestivals, waarbij de gaststeden worden gekozen via een stemming tijdens de jaarlijkse algemene vergaderingen van InterPride. Tot de belangrijkste onderdelen behoren openings- en slotceremonies, een pride-parade (die ofwel de bestaande parade van de gaststad kan zijn, ofwel een speciaal voor WorldPride georganiseerd evenement) en een conferentie over LHBTI-mensenrechten.
Op 1 april 2001 werden de eerste vier huwelijken tussen mensen van gelijk geslacht in de wereld voltrokken in het stadhuis van Amsterdam door burgemeester Job Cohen (screenshot)
Aanleiding voor de kandidaatstelling van Amsterdam dit jaar was dat tevens 25 jaar homohuwelijk kan worden gevierd. Nederland was op 1 april 2001 het eerste land dat het huwelijk openstelde voor mensen van hetzelfde geslacht. In 2022 werd het evenement inderdaad aan Amsterdam toegewezen. De Nederlandse hoofdstad behaalde 59% van de stemmen, concurrent Orlando, Florida bleef steken op 37%. De editie van 2028 werd toegekend aan Kaapstad, Zuid-Afrika.
Programma
Op de openingsdag (vandaag dus) vindt vanaf 11.00 uur de Pride Walk plaats. De start is op de Dam. De tocht eindigt in het Vondelpark bij het openluchttheater, dat voor de duur van het evenement Pride Park wordt genoemd. Koningin Máxima zal de Pride hier openen.
Op twee podia vinden er tussen 12.00 en 22.00 uur diverse optredens plaats. De zogenaamde Rainbow Market is opgesteld op diverse plekken in het park, met allerhande stands en koopwaar.
Een eerdere editie van de Pride Walk in het Vondelpark, in dit geval 2024 (fotograaf onbekend)
Op 29 en 30 juli is er het Open Air Festival op het Mercatorplein met o.a de films Plainclothes en Dreamers. Op 30 juni is er tussen 17.00 en 23.00 uur op de Nieuwmarkt een Senior Pride Concert (waar overigens niet alleen ouderen welkom zijn).
Het uit 1987 daterende Homomonument aan de Westermarkt (foto: Vlagblog)
Op 31 juli en 1 augustus zijn er tussen 16.00 en 24.00 uur diverse Street Parties, waarbij het hoofdpodium op de Dam te vinden is, andere locaties zijn de Spuistraat (Bar Prik), Beursplein (fetish), de Zeedijk, Stoperaplein (vrouwen), Reguliersdwarsstraat (Vijzelstraat-Koningsplein), de Marnixstraat (waterkant), Brug 34 (Bar Nate) en de Westermarkt (Homomonument). De laatste Street Party (de Grand Finale) is overigens op 2 augustus op de Dam.
Bar Prik in de Spuistraat, Amsterdam (foto: Vlagblog)
De alom fameuze Canal Parade is op 1 augustus, tussen 12.00 en 18.00, met als route Oosterdok, Nieuwe Herengracht, Amstel, Prinsengracht en Westerdok.
Tussen 4 en 8 augustus is er de WorldPride Village op het Museumplein, de ontmoetingsplek voor iedereen tijdens de tweede week van WorldPride, waar LHBTI-organisaties en -cultuur centraal staan. Op de verschillende dagen zijn de openingstijden niet altijd hetzelfde!
Op 4 augustus is een van die cultuur-uitingen gepland tussen 17.30 en 23.00 uur op het Museumplein met het UNITY Concert, met op het programma: April Darby, Benji James, Berget Lewis, Beth Ditto, Billy Porter, Bryan B, Emma Kok, Gustaph, Kyara, Mickey Callisto, New Amsterdam Orchestra, Paul Morris, Ryan Song, Sera, Tara McDonald en Zulu Green. De presentatie is in handen van Conchita Wurst en Envy Peru.
Tussen woensdag en vrijdag is er dan de WorldPride Human Rights Conferentie, dagelijks tussen 9.00 en 17.00 uur in de Beurs van Berlage. Vier hoofdthema’s staan centraal: Rechten & Bestuur, Gezondheid en Welzijn, Erfgoed en Cultuur, Middelen en Leiderschap. Volgens het programma kunnen deze thema’s vanuit elk perspectief worden benaderd: gender, sekse en seksualiteit, trans, non-binaire en non-conforme identiteiten, seksuele oriëntatie en -fluïditeit, interseksebewustzijn en lichaamsdiversiteit.
Onderdeel van de WorldPride Village is de Wedding Party XXL op 6 augustus op het Museumplein, waar 25 jaar huwelijksgelijkheid wordt gevierd. In de trouwkapel kun je symbolisch met elkaar trouwen. Daarnaast zijn er optredens van Billy Porter, Bimini, Boyband in the Buff, HAAi, Heather Small, House of Bodega, KI/KI, Powerpop Musical & Juliet, Sunny Jansen & Vengaboys, met presentatie van Jurre Geluk en Sylvana Simons.
Op de slotdag, 8 augustus, vindt tussen 15.00 en 18.00 uur de WorldPride March plaats. De tocht begint in het Martin Luther Kingpark en eindigt op het Museumplein. Het slotakkoord vindt plaats in de vorm van het Closing Concert op het Museumplein, tussen 17.30 en 23.59 uur, met optredens van Anita Doth, Child of Destiny, Daddy Pack, Diana King, Diva Mayday, Emmaly Brown, House of Vineyard, Journey Gospel Choir, Lion Babe, Olly Alexander (Years & Years), Red Light Drag Cabaret (Casa Rosso) & The Blessed Madonna. Presentatie door Amber Vineyard en Janey Jacke.
Het begin van de stoet – screenshot AT5Screenshot AT5 met rechts de transgender-vlagScreenshot AT5Screenshot AT5De Pride Walk bij het Rijksmuseum – screenshot AT5Een tientallen meterslange regenboogvlag werd meegedragen – screenshot AT5Koningin Máxima kwam op het podium op de klanken van ABBA’s “Dancing queen” – screenshot NOSDe koningin opende de WorldPride vanaf het podium in het Vondelpark – screenshot NOS
Het logo en de vlag van WorldPride Amsterdam 2026 zijn ontworpen door designbureau D8 en bestaan uit een combinatie van vier in elkaar grijpende ringen. Het ontwerp is geïnspireerd op een caleidoscoop, waarin verschillende culturen, de Amsterdamse grachten (de ringen) en het 25-jarige jubileum van het homohuwelijk in Nederland samenkomen.
Ook de bekende homo-versies van de in Delfts blauwe-stijl kussende jongetjes en meisjes zijn in iets gewijzigde vorm op de vlag terug te vinden.
Kussende jongetjes in matrozenpakjes, zoals afgebeeld op de WorldPride-vlag (foto: Vlagblog)
Vijfhonderd exemplaren van de vlag werden gratis beschikbaar gesteld voor voor bewoners, organisaties, verenigingen en bedrijven (én Vlagblog!) en konden worden opgehaald bij het Stadsloket.
De WorldPride-vlag was gratis af te halen bij het Stadsloket in Amsterdam
Een week geleden begon met het ontslag van de populaire Oekraïense minister van Defensie, Mykhailo Fedorov, een onrustige week voor wat betreft posities in de defensietop.
Mykhailo Fedorov(1991), de afgetreden minister van Defensie(МОУ – publiek domein)
Naar verluidt ontsloeg president Zelensky Fedorov omdat hij niet op één lijn zat met opperbevelhebber van het leger, Oleksandr Syrskyi. Heel kort door de bocht was Fedorov een groot voorstander van het nog verder inzetten van drones, terwijl generaal Syrskyi juist meer wilde inzetten op de traditionele manier van oorlogvoeren met tanks, vliegtuigen en voertuigen.
Protest tegen het ontslag van Fedorov in de straten van Kiev (screenshot)
Dat de president zich met de dienstbeëindiging van de jonge Fedorov (35) enigszins vergaloppeerd had, bleek al snel toen duizenden burgers de straat op gingen om te protesteren tegen het ontslag. Een menigte van voornamelijk jongeren verzamelde zich donderdagochtend in Kiev en andere Oekraïense steden, waarbij ze borden omhoog hielden met teksten als “Blijf van Fedorov af” en “Stop met het saboteren van de overwinning!” en scandeerden “Schande!”. Het weekend daarop wisten ze zich gesteund door het protest van talloze soldaten, die dit meestal onder bescherming van anonimiteit deden.
Generaal Oleksandr Syrkskyi (1965), de inmiddels afgetreden opperbevelhebber van het Oekraïense leger (screenshot)
Dat de president zich nog eens achter de oren moet hebben gekrabt, bleek eergisteren toen legerchef Syrkskyi (55) op zijn beurt werd ontslagen.
Generaal-majoor Mykhailo Drapartyi (1982), de nieuwe bevelhebber van de Oekraïense strijdkrachten (screenshot)
Diezelfde dag werd generaal-majoor Mykhailo Drapatyi (43) door de president benoemd als opvolger. Zijn nominatie is zowel door het maatschappelijk middenveld als door het leger verwelkomd. De naam van Drapatyi werd gescandeerd tijdens protesten die begonnen als steunbetuiging aan zijn vriend, voormalig minister van Defensie, Fedorov.
Waarnemend minister van Defensie, Yevhenii Khmara (1988) (fotograaf onbekend)
Een nieuwe minister van Defensie moet nog worden benoemd. In de tussentijd neemt generaal-majoor Yevhenii Khmara (38) waar.
1.001 drone-aanvallen in oblast Zaporizja
Afgelopen nacht werden door het Russische leger 1.001 militaire drones op de regio Zaporizja afgevuurd. In totaal kregen 48 plaatsen in de oblast te maken met de zwerm drones.
Beschadigd gebouw in de oblast Zaporizja (foto gedeeld door het militaire bestuur van Zaporizja)
Eén persoon kwam bij de aanvallen om het leven, 34 mensen raakten gewond, volgens het hoofd van het militaire bestuur in Zaporizja, Ivan Fedorov. Tot nu toe kwamen er 250 meldingen van schade aan infrastructuur, woningen, auto’s en bijgebouwen binnen.
Wildberries
Binnen enkele dagen hebben Oekraïense drones diverse distributiecentra van Wildberries (de grootste Russische online retailer) geraakt, wat een zware klap betekent voor een groot aantal kleine en middelgrote ondernemingen.
Eén van de Wildberries-distributiecentra kreeg een voltreffer en ging in vlammen op (screenshots)
Na maanden van droneaanvallen op oliedepots en raffinaderijen neemt Kiev nu logistieke knooppunten op de korrel. Ze worden door Russen o.a. gebruikt voor de inkoop van militair materieel. Door deze opslagplaatsen te raken wordt indirect de bevoorrading van het Russische leger verstoord.
Kaart met de locaties van door Oekraïne getroffen Wildberries distributiecentra
De aanvallen hebben geleid tot frustratie bij honderden Russische verkopers die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van online marktplaatsen: hierdoor komt de oorlog, na bijna vierenhalf jaar, voor hen dichterbij.
Een Wildberries distributiecentrum in Rusland verandert in een vuurzee na een Oekraïense aanval (screenshot Exilanova+)
Naar schatting maakt 85 tot 90 procent van de economisch actieve Russische bevolking maakt gebruik van Wildberries en zijn concurrent Ozon. In veel afgelegen gebieden waar geen winkels in de buurt zijn, zijn Russen voor een groot deel van hun inkopen, van kleding tot huishoudelijke apparaten, op deze platforms aangewezen. “We brengen de oorlog, volkomen terecht, terug naar huis: naar Rusland”, zo liet de Oekraïense president Zelensky weten.
President Zelensky tijdens een videoboodschap op 21 juli (screenshot)
Sinds het begin van de grootschalige invasie in februari 2022 bestookt Rusland Oekraïense steden met drones en raketten: bij recente Russische aanvallen zijn Oekraïense magazijnen en vrachtterminals geraakt.
Beeld van de op 31 mei door Rusland aangevallen vestiging van Nova Poshta in Dnipro (screenshot)
Er zijn aanvallen uitgevoerd op sorteercentra van Nova Poshta, de grootste particuliere postbezorger van Oekraïne, evenals op magazijnen van winkelketen ATB en zoetwaren-producent Roshen.
Aanval op Pavlohrad: drie doden en negentien gewonden
Gisteren voerde het Russische leger een aanval uit met een geleide luchtbom op een levensmiddelenbedrijf in Pavlohrad in de oblast Dnipropetrovsk. Drie mensen kwamen hierbij om het leven en er vielen negentien gewonden.
Bluswerkzaamheden bij het getroffen levensmiddelenbedrijf in Pavlohrad (foto gedeeld door het militaire bestuur van Dnipropetrovsk)
Er is een strafrechtelijke procedure gestart op grond van artikel 438 van het Oekraïense Wetboek van Strafrecht, inzake schendingen van de wetten en gebruiken van de oorlog. Aanklagers brengen de gevolgen van de aanval in kaart.
Russische Su-57 stort neer bij Moskou
Een Russisch Su-57-gevechtsvliegtuig is gistermiddag neergestort in de oblast Moskou, in het district Odintsovo. Het bericht kwam naar buiten via het Telegram-kanaal Exilenova+, dat informatie publiceert over Russische verliezen aan materieel op basis van bronnen binnen de Russische strijdkrachten. Het werd later ook bevestigd door Taras Hryhorovych Reports, een ander Telegram-kanaal.
De Su-57 kwam neer in een veld (foto: Taras Hryhorovych Reports)
Volgens Exilanova+ ging er iets mis tijdens een trainingsvlucht, waarna de piloot zich in veiligheid stelde d.m.v. zijn schietstoel, waarna de Moskouse luchtverdediging het toestel uit de lucht schoot.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
De 23e juni is Historic County Flag Day in het Verenigd Koninkrijk. Hoewel de 53 historische graafschappen zonder uitzondering lange geschiedenissen hebben, geldt dat niet voor hun vlaggen.
De meeste van de traditionele graafschappen werden ingesteld in de tijd van de Normandische koningen (911-1167), veelal overigens gebaseerd op eerdere koninkrijken en graafschappen die door de Angelen, Saksen, Juten, Kelten en de Denen en Noren waren gecreëerd.
Deze oude of traditionele graafschappen vallen bestuurlijk lang niet altijd meer samen met de grenzen van de administratieve herindelingen waarvan de belangrijkste plaatsvonden in 1889, 1965 en 1974. Desalniettemin zijn de aloude graafschappen eigenlijk nooit verdwenen, omdat de bewoners zich er toch vaker mee identificeren, dan met de later ingestelde bestuurlijke divisies.
V.l.n.r.: de vlaggen van Kent, Cornwall en Devon
Traditionele graafschappen zoals Kent en Cornwall voerden al eeuwenlang hun eigen vlag, maar op dat gebied waren zij de uitzonderingen. Het graafschap Devon schreef in 2002 een ontwerpwedstrijd uit voor een eigen vlag, die in 2003 succesvol werd ingevoerd: de nieuwe vlag werd zó snel en massaal omarmd door de plaatselijke bevolking, dat andere graafschappen ook ‘wakker’ werden en sindsdien is er lange lijst van nieuw ontworpen vlaggen bijgekomen.
Parliament Square in Londen in 2023 met de bonte verzameling van graafschapsvlaggen, zichtbaar zijn o.a. vanaf de groene vlag links: Caernarfonshire, Buckinghamshire, Berkshire, Bedfordshire, Anglesey (rood met gele leeuwen) en Aberdeenshire (fotograaf onbekend)
Ruim 20 jaar later is er zelfs een speciale dag in het leven geroepen: Historic County Flag Day, waarbij op Het Londense Parliament Square de vlaggen van de graafschappen bij elkaar te zien zijn.
Nog een foto uit 2023, te onderscheiden vlaggen zijn vanaf links: Middlesex, Merioneth (Merionydd), Lincolnshire, Lancashire, Kirkcudbrightshire, Kent, Huntingdonshire, Hertfordshire, Hampshire, Gloucestershire, Glamorgan, Flintshire, Essex, en East Lothian, de laatste vlag valt moeilijk te identificeren (fotograaf onbekend)
De vlaggen
Acht county-vlaggen passeren bij Vlagblog de revue vandaag. In volgorde van opkomst:
Cornwall
Vlag van Cornwall(?-heden)
De vlag van Cornwall is een van de weinige oude vlaggen tussen de verschillende county-vlaggen. Hoewel sommigen menen dat deze vlag al in 1188 bekend was, is dat niet met stelligheid te zeggen. Iets meer zekerheid biedt de claim dat deze vlag in 1415 bij de Slag bij Agincourt werd gebruikt door een contingent soldaten uit Cornwall. De vlag staat ook bekend onder de namen Baner Peran (Piran’s vlag) en An Gwynn ha Du (De wit-zwarte), in het Cornish, een Keltische taal.
Devon
Vlag van Devon (2003-heden)
De vlag van Devon stamt uit 2003, het jaar waarin dit ontwerp van student Ryan R. Sealey in de tweede ronde van een een vlagontwerpwedstrijd met 49% van de stemmen won.
Isle of Wight
Vlag van het Isle of Wight (2009-heden)
De vlag van het Isle of Wight, een ceremonieel graafschap, stamt uit 2009 en werd gekozen bij een ontwerpwedstrijd, die 350 inzendingen opleverde, ontwerper (en winnaar!) is John Graney. In de witte ruit is de vorm van het eiland Wight te herkennen, de uitsnede aan de bovenkant is de getijderivier de Medina, de golven aan de onderkant symboliseren de Atlantische Oceaan.
Kent
Vlag van Kent (1605-heden)
Net als de vlag van Cornwall is de vlag van Kent er een die al eeuwenlang dienst doet. Het witte paard (“Horsa”) was als symbool van Kent al bekend voordat het in 1605 voor het eerst (voor zover we weten) op een vlag werd gezet. De vlag staat bekend onder de naam Invicta.
Lincolnshire
Vlag van Lincolnshire (2005-heden)
De vlag van Lincolnshire kwam er na een campagne die twee jaar duurde en uitmondde in een wedstrijd, die duizenden ontwerpen opleverde. Uit de shortlist van zes werd in 2005 het ontwerp van Michelle Andrews gekozen, waarbij de gele fleur-de-lys op het rode staande kruis het symbool is van hoofdstad Lincoln.
Norfolk
Vlag van Norfolk (?-heden)
Net als Cornwall en Kent is ook deze vlag een eeuwenoude. Het 12e-eeuwse ontwerp van geel en zwart met een hermelijnen schuinbalk is terug te voeren op het wapen van de eerste graaf van Norfolk, Ralph de Gael (ook wel Ralph de Guader), de vlag heeft dan ook de bijnaam de Guader Banner en het is daarmee in feite een heraldische banier. Wanneer het wapen voor het eerst in vlagvorm verscheen is onzeker, officieel gebeurde dat pas in 2014.
Somerset
Vlag van Somerset (2013-heden)
De vlag van Somerset was het resultaat van een ontwerpwedstrijd die in 2013 werd gewonnen door Ed Woods. De draak is terug te voeren op het wapen van het Saksische koninkrijk Wessex (519-927), waar Somerset destijds toe behoorde. Sinds 1911 gebruikte de Somerset City Council de draak ook al als symbool (maar dan met een staf in de klauwen).
Suffolk
Vlag van Suffolk (2017-heden)
De vlag van Suffolk is blauw met een gouden kroon waar doorheen twee gouden pijlen steken. Dit is het embleem dat wordt toegeschreven aan de heilige Edmund, de koning van East Anglia die in 869 door de Vikingen werd vermoord. In feite is dit de heraldische banier van Sint Edmund, als officiële vlag voor het graafschap Suffolk werd het echter pas ingesteld in 2017.
21 juli 1831 was de dag waarop Leopold van Saksen-Coburg-Gotha als koning van het sinds een jaar daarvoor onafhankelijke België werd geïnstalleerd. De huidige koning Filip is de 7e koning der Belgen uit dit geslacht. Aangezien Filip op 21 juli 2013 als koning aantrad, viert hij vandaag tevens zijn 13-jarig koningschap.
Links: Koning Leopold I (1790-1865) / Rechts: Koning Filip (1960)
Sinds 1890 wordt de Nationale Feestdag op 21 juli gevierd. Doorgaans vinden op de avond vóór de Nationale Feestdag al enige activiteiten plaats, zoals een gratis concert.
Op 21 juli zelf komt de koninklijke familie ’s morgens bijeen voor een dankdienst, het zogenaamde Te Deum in de Sint-Michiels-en-Sint-Goedelekathedraal in Brussel.
Koning Filip en zijn dochter prinses Elisabeth, hertogin van Brabant, tevens België’s kroonprinses, tijdens het Te Deum (screenshot)Prinses Eléonore en haar broer prins Gabriël tijdens het Te Deum (screenshot)
’s Middags is er vanaf 14.40 uur het traditionele militair en burgerlijk defilé voor het Koninklijk Paleis in Brussel, waar sinds 2021 ook de halfzus van de koning, prinses Delphine van Saksen-Coburg (voorheen beter bekend als Delphine Boël) en haar partner James O’Hare, bij aanwezig zijn.
Screenshots militaire parade 2026
Aankomst bij het podium van prinses Delphine en haar partner James O’Hare, gevolgd door prins Laurent en zijn vrouw prinses ClaireKoningin Mathilde en koning FilipMilitairen met hun vaandels passeren het hoofdpodiumOok een peloton Oekraïense militairen maakt zijn opwachtingKoning Filip salueert bij het langstrekken van de militairenDe vier kinderen van koning Filip en koningin Mathilde, v.l.n.r.: prinses Eléonore, prins Gabriël, kroonprinses Elisabeth en prins EmmanuelEen zee van vlaggen trekt voorbijHet koninklijk podium met de hoofdgastenHet koningspaar – met in hun kielzog de twee prinsessen en twee prinsen – verlaat na de parade het hoofdpodium
De vlag
Vlag van België, ‘standaard-model’ (1831-heden)
De vlag van België had in 1830 nog horizontale banen: rood, geel en zwart. Onder invloed van de Franse ‘Tricolore’, ook een revolutionaire vlag, werden de strepen op 23 januari 1831 gekanteld, met het rood dus aan de broekingzijde.
Links: eerste Belgische vlag (1830) / Rechts: tweede, gekantelde versie, met het rood aan de broekingszijde
De laatste wijziging was later dat jaar, op 12 oktober, toen de kleurenvolgorde werd omgedraaid, dus: zwart, geel rood. Het opmerkelijke is dat deze wijziging niet in de Belgische Grondwet werd opgenomen: in Artikel 193 staat nog steeds te lezen dat de kleuren rood, geel en zwart zijn! De kleuren zelf zijn afkomstig uit het wapen van Brabant: een zwart schild met een gouden leeuw met tong en klauwen in rood.
Wapen van Brabant (historische versie met hertogelijke kroon)
Afmetingen
Curieus zijn de afmetingen van de Belgische vlag, die zijn 13:15 (hoewel dit niet exact zo in de Grondwet staat), maar dat is zo ongebruikelijk, dat deze maatvoering buiten officiële instanties eigenlijk niet voorkomt. In het straatbeeld zal men de officiële versie dus eigenlijk weinig zien, maar wordt de standaardmaat voor een vlag van 2:3 gebruikt.
Links: de officiële versie van de Belgische vlag (13:15) / Rechts: de ‘paleis’-versie (4:3)
Maar er is meer, er is nóg een maat, de koninklijke: het Koninklijk Paleis te Brussel en het Kasteel van Laeken, net buiten de hoofdstad, voeren hoog in de top vlaggen met de verhoudingen 4:3, maar dat heeft te maken met het perspectief voor de man of vrouw in de straat die ver omhoog moet kijken om de vlag te zien.
Colombia was in 1810 een deel van het Spaanse koninkrijk, net zoals het grootste deel van Midden- en Zuid-Amerika. Het deelt dan ook deel van z’n historie met de omringende landen. Buurland Venezuela riep op 5 juli 1811 de onafhankelijkheid uit.
Colombia deed dat één jaar eerder, op 20 juli 1810. Spanje was het er uiteraard niet mee eens en na de napoleontische oorlogen werd de koloniale orde hersteld.
Kopie van de Onafhankelijkheidsverklaring van 1810, het origineel ging verloren tijdens een brand in winkelcentrum Galerías Arrubla, waar tegenwoordig het Liévano-paleis in Bogotá staat (publiek domein)
Maar in 1819 werd de definitieve onafhankelijkheid bereikt, o.l.v. de grote ‘bevrijder’ Simón Bolívar. Het land besloeg toen een veel groter gebied onder de naam Gran Colombia en omvatte de huidige territoria van Colombia, Venezuela, Ecuador, Panama, het noorden van Peru, het westen van Guyana en het noordwesten van Brazilië. President werd Simón Bolívar. In 1830 viel deze grote republiek uiteen en kregen de meeste landen hun huidige vorm. Panama maakte echter tot 1903 nog onderdeel uit van Colombia en werd daarna een aparte republiek.
Affiche voor de feestdag (publiek domein)
De vlag
Vlag van Colombia (1861-heden)
De vlag van Colombia is een horizontale driekleur in geel, blauw en rood, waarbij de gele baan dubbel zo breed is als de blauwe en rode. Het huidige ontwerp werd ingevoerd op 26 november 1861. De kleuren staan voor Amerika (geel), door de zee (blauw) gescheiden van het bloeddorstige (rood) Spanje.
De vlag van Colombia heeft sinds het land een aparte republiek werd in 1830 verschillende verschijningsvormen gekend. Het zou te ver voeren die hier allemaal te behandelen. Wel is het zo dat de kleuren van de vlag vanaf het begin af geel, blauw en rood waren. Het land greep daarmee terug op de vlag van Gran Colombia, dat dezelfde kleuren gebruikte. Dat Venezuela en Ecuador ook die kleuren gebruiken is dan ook geen toeval, daar zij ook uit deze ‘superstaat’ voortkwamen.
Naast de nationale vlag kent Colombia ook nog twee afgeleiden: een koopvaardij- of handelsvlag en een marine- of oorlogsvlag.
De eerste bestaat uit de nationale vlag met in het midden een blauwe ovaal met rode rand. In het ovaal is een witte achtpuntige ster. Deze vlag bestaat sinds 1834. In 1861 werd de ster uit het ovaal gehaald en vervangen door negen zevenpuntige sterren in zilver. In april 1890 werd dat weer teruggedraaid naar het oorspronkelijke ontwerp. Sindsdien is de vlag onveranderd.
Links: Koopvaardij- of handelsvlag van Colombia / Rechts: Marine- of oorlogsvlag van Colombia
Op de marine- of oorlogsvlag zien we het rijkswapen midden op de vlag. Ze bestaat eveneens sinds 1834, onderging in de 19e eeuw enkele wijzigingen, maar is sinds 1924 onveranderd. In 1949 werd het ontwerp wettelijk vastgelegd.
Colombiaanse marinevlaggen tijdens de viering van 200 jaar Colombiaanse marine in 2023 (fotograaf onbekend)
Zeeuws-Vlaanderen viert feest. Vanaf 20 juli 1814 wordt het landsdeel als Zeeuws aangemerkt, na een paar maanden onderdeel te zijn geweest van de provincie Noord-Brabant. Voor die tijd heette het Staats-Vlaanderen en was een zogenaamd generaliteitsland.
De generaliteitslanden waren gebieden die tijdens en na de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648) op de Spanjaarden waren veroverd. Ze werden wel bestuurd door de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, maar dienden als een soort bufferzones tussen de Republiek en de Spaanse (en later) Oostenrijkse Nederlanden.
Op deze kaart: een deel van de generaliteitslanden in lichtgroen
Het waren geen aaneengesloten gebieden. Het grootste generaliteitsland was Staats-Brabant (ruwweg het gebied van de huidige provincie Noord-Brabant). Het tegenwoordige Zeeuws-Vlaanderen was ook zo’n gebied. De gebieden werden rechtstreeks bestuurd door de Raad van State. Bijna alle generaliteitslanden waren rooms-katholiek en werden financieel met harde hand bestuurd, door het heffen van hoge belastingen.
In 1794 wordt Staats-Vlaanderen door de Fransen veroverd. In eerste instantie wordt het gebied bij Oost-Vlaanderen ingedeeld, maar vanaf 1795 wordt het onderdeel van Frankrijk, onder de naam Département de l’Escaut (Scheldedepartement), subdivisie Arrondissement de Sas-de-Gand.
Kaart van het Franse Département de l’Escaut, waarvan het noorden gevormd wordt door het huidige Zeeuws-Vlaanderen, kaart uit 1806 van L’Abbé Delaporte
De Republiek werd ook door de Fransen veroverd, maar gold de eerste jaren als apart gebied: van 1795 tot 1806 als Bataafse Republiek, van 1806 tot 1810 onder de naam Koninkrijk Holland, met als koning Napoleon’s broer Lodewijk Napoleon. Van 1810-1813 wordt het koninkrijk bij het Franse keizerrijk ingelijfd.
Het Koninkrijk Holland in 1807, nog zonder Zeeuws-Vlaanderen (en zonder Limburg, maar mét Oost-Friesland)
Als koning Willem I van Oranje-Nassau (de zoon van de laatste stadhouder Willem V) na de Franse bezetting onder Napoleon in 1813 is teruggekeerd in Nederland, tekent hij op 20 juli 1814 het ‘besluit houdende de vereeniging van Staats-Vlaanderen met de provincie van Zeeland’, nadat hij kort daarvoor, op een boottocht van Antwerpen naar Vlissingen, ervan overtuigd was geraakt dat Zeeuws-Vlaanderen geografisch gezien beter bij Zeeland dan bij Noord-Brabant paste. Vanaf dat moment is het gebied dus Zeeuws.
Zeeuws-Vlaanderen op een schoolkaart uit 1962
De vlag
Vlag van Zeeuws-Vlaanderen (2009-heden)
De Zeeuws-Vlaamse vlag bestaat sinds 2009. Dingeman de Koning uit Axel ontwierp hem volgens heraldische regels.
Dingeman de Koning, ontwerper van de vlag (screenshot)
De bovenste rode strepen komen uit wapen en vlag van Sluis, de onderste blauwe strepen uit die van Terneuzen en stellen de Noordzee, de Westerschelde en het Zwin voor.
De vlaggen van Sluis (2003), Terneuzen (2003) en Hulst (1956)
De gele baan met Leeuw herinnert aan de vlag van Hulst en aan die van Vlaanderen, waarin ook een zwarte leeuw is afgebeeld. Zeeuws-Vlaanderen voelt zich verbonden met Nederland, en dat wordt uitgedrukt met de kleuren rood-wit-blauw. De verbondenheid met Vlaanderen komt terug door de kleuren zwart-geel-rood.
De vlaggen van Vlaanderen, Nederland en België
Dat juist symbolen van Sluis, Terneuzen en Hulst zijn gekozen, kwam niet alleen goed uit om die verbondenheid weer te geven, maar tevens omdat deze drie steden de naamgevers zijn van de huidige drie gemeentes waaruit Zeeuws-Vlaanderen bestaat.
In het oorspronkelijke ontwerp stond de Leeuw in het midden van de vlag, maar de Hoge Raad van Adel gaf als tip mee het dier iets meer naar de broekings- of mastzijde te plaatsen. Als het niet al te hard waait, is dit het vlaggedeelte wat als eerste zichtbaar is bij een zuchtje wind.
Het gedachtengoed van de vlag werd tot nog toe bewaard en bewaakt door de Stichting De Zeeuws-Vlaamse vlag, maar vanaf 21 juli 2020, werd vanwege de vergevorderde leeftijd van de bestuurders, de zetel overgedragen aan de Stichting Cultureel Erfgoed Het Warenhuis (het stadsmuseum) te Axel.
Hoewel Uruguay pas in 1828 werkelijk vrij en onafhankelijk was, is de officiële onafhankelijkheidsdag 25 augustus 1825. Voor die tijd was het onderdeel van Spaans Amerika onder de naam Banda Oriental en vormde het samen met het tegenwoordige Argentinië en een stukje Bolivia de zogenaamde Provincias Unidas del Río de la Plata (de Verenigde Provincies van de Río de la Plata).
In 1816 probeerde Portugal vanuit zijn kolonie Brazilië de Banda Oriental te veroveren. Dat bleek uiteindelijk succesvol in 1817, toen Montevideo werd ingenomen. Toen Brazilië in 1822 zelf onafhankelijk werd van Portugal, was Uruguay ineens onderdeel van het Keizerrijk Brazilië.
Een revolutionaire groepering onder de naam Treinta y Tres Orientales, die onder leiding stond van Juan Antonio Lavalleja, riep de onafhankelijkheid uit op 25 augustus 1825. Hierna brak er een gewapende strijd van drie jaar uit, de Guerra del Brasil, die uitmondde in het Bestand van Montevideo (in het Spaans: Convención Preliminar de Paz) van 27 augustus 1828. En daarmee was Uruguay definitief zelfstandig.
“Boceto para la Jura de Constitución de 1830”, olieverfschilderij uit 1872 van Juan Manuel Blanes (1830-1901), toont de feestelijkheden op 18 juli 1830 te Montevideo op het Plaza Mayor (het tegenwoordige Plaza Matriz)(Collectie Museo Histórico Nacional, Montevideo / publiek domein)
De eerste eigen grondwet werd ingevoerd op 18 juli 1830 en staat nu bekend als de Jura de la Constitución. De tekst van de grondwet bleef onveranderd tot 1918. Vele wijzigingen volgden sindsdien. In hoofdstad Montevideo herinnert de straatnaam La Avenida 18 de Julio aan de invoering van de eerste grondwet.
La Avenida 18 de Julio, een van de hoofdstraten van Montevideo (fotograaf onbekend)
Devlag
Vlag van Uruguay (1830-heden)
De vlag is in gebruik sinds 16 december 1828 en telde toen negen blauwe banen (voor de negen departementen). Sinds 11 juli 1830 telt de vlag nog maar vier blauwe banen, maar als we de vijf witte banen meetellen, komen we toch weer op de symbolische negen.
Links: vlag van Argentinië / Rechts: vlag van Uruguay (1818-1830)
De Argentijnse vlag diende als voorbeeld voor de Uruguyaanse, met de afbeelding van de ‘mei-zon’ (el Sol de Mayo), die in Argentinië herinnert aan het begin van hun vrijheidsoorlog op 25 mei 1810.
Uruguay heeft geen aparte vlag voor zijn president, wel is er een presidentiële sjerp met de blauwwitte strepen van de vlag en daaroverheen het staatswapen.
De huidige president van Uruguay, Yamandú Orsi (1967), die op 1 maart 2025 werd geïnstalleerd, op dit officiële portret zien we hem met de presidentiële sjerp met staatswapen (foto gedeeld door de president op X)
Op zee is dat een ander verhaal: opvallend genoeg voert de president wel een aparte vlag als hij of zij in functie aan boord van een schip is.
De maritieme vlag van de president van Uruguay
Hierboven zien we die vlag. Ze is wit met vier blauwe ankers, in elke hoek één. In het midden het staatswapen van Uruguay. Het wapen werd aangenomen op 19 maart 1829 en aangepast in 1906. Het bestaat uit een in vieren gedeeld ovalen schild, omkranst door een lauriertak links (symbool voor eer) en een olijftak rechts (symbool voor vrede) en wordt bekroond door een opkomende ‘mei-zon’ (Sol de Mayo), het nationale symbool.
In Kwartier I (linksboven) zien we een gouden (of gele) weegschaal op een blauw veld, symbool voor gelijkheid en rechtvaardigheid. In Kwartier II (rechtsboven) zien we de Cerro de Montevideo (de Heuvel van Montevideo), de heuvel in groen, het fort er bovenop in zilver, met onder de heuvel vijf blauwe golvende banen, dit alles tegen een zilveren (of witte) achtergrond, symbool voor kracht. In Kwartier III (linksonder) een zwart paard tegen een zilveren (of witte) achtergrond, symbool voor vrijheid. In Kwartier IV (rechtsonder) tot slot, zien we een gouden (of gele) os tegen een blauwe achtergrond, symbool voor overvloed.
Marine
Marinevlag van Uruguay (1998-heden)
En nu we toch op zee zijn: Uruguay voert ook een aparte marinevlag en die zien we hierboven, ze vervangt een eerder model en werd in 1998 ingevoerd. Het ontwerp is gebaseerd op de historische marinevlag van 1817. De vlag is wit met een breed andreaskruis in blauw, in het midden een gestileerde versie van de Sol de Mayo, die dus afwijkt van de zon op de nationale vlag.
Op deze foto uit 2018 zien we de Uruguayaanse marinevlag achter toenmalig opperbevelhebber admiraal Carlos Abilleira (foto: defensa.com/uruguay)
Sinds 2008 is het niet langer een vrije dag. Wel wordt er veel gevlagd en is er een presidentiële ceremonie met allerlei gezagsdragers. Verder worden er verschillende marathons georganiseerd.
De Zuid-Koreaanse vlag staat bekend onder de naam T’aegukgi (T’aeguk-vlag). Hij werd -in iets gewijzigde vorm- ontworpen in 1882, en ingevoerd op 27 januari 1883, toen het toen nog verenigde Korea een keizerrijk was.
Oude versie van de vlag van Zuid-Korea
De vlag heeft een wit veld met middenin een cirkelvormig rood-blauw symbool, de T’aeguk, de vier hoeken bevatten zwarte symbolen bestaande uit balken en balkjes. De kleur wit is een traditionele Koreaanse kleur en staat voor de zuiverheid en de vrede.
De T’aeguk bestaat uit in een twee delen gesneden schijf, de bovenkant rood, de onderkant blauw. Het zijn de yin (de blauwe onderkant) en de yang (de rode bovenkant). Het is een oeroude symboolcombinatie voor de kosmos en zijn tegenstellingen, zoals goed en kwaad, dag en nacht, droogte en vocht, licht en duisternis, mannelijk en vrouwelijk, actief en passief, enzovoort. De centrale gedachte hierbij op de vlag is dat er een voortdurende beweging in het universum is, maar dat er tegelijkertijd harmonie en balans is.
T’aeguk-symbool (yin en yang)
De balkjessymbolen in de hoeken zijn zogenaamde trigrammen. Linksboven drie doorlopende balken, dit symbool heet de geon en staat voor de hemel, de lente, het oosten, de menselijkheid, vader, de hemel en gerechtigheid. Linksonder twee doorlopende balken en één gedeelde, dit is de ri, het staat voor de zon, de herfst, het zuiden, juistheid, dochter, vuur en vervulling.
De vier trigrammen van de vlag: v.l.n.r.: 건 (geon) / 리 (ri) / 감 (gam) / 곤 (gon)
Rechtsboven één doorlopende balk en twee gedeelde, dit is gam, en die staat voor de maan, de winter, het noorden, intelligentie, zoon, water en wijsheid. Rechtsonder tenslotte is gon, drie gedeelde balken, met als betekenis de aarde, zomer, het westen, beleefdheid, moeder, grond en vitaliteit. Net als de T’aeguk en de yin en yang symboliseren de trigrammen het evenwicht.
Vlag van Noord-Korea (1948-heden)
Sinds 15 augustus 1948 is dit de officiële vlag van Zuid-Korea, Noord-Korea heeft op 9 september 1948 zijn eigen vlag ingevoerd en die zien we hierboven.
Vlag van de president
Presidentiële vlag van Zuid-Korea (1967-heden)
De presidentiële vlag is blauw met twee goudkleurige, naar elkaar toegewende feniksen, tussen de staarten van de fabeldieren een eveneens goudkleurige hibiscusbloem, om precies te zijn de Hibiscus syriacus.
De vlag voor het kantoor van de president, sinds 4 juni 2025 is dat Lee Jae Myung (fotograaf onbekend)
Hoewel specifieke bronnen ontbreken, lijkt de de vlag in 1967 te zijn ingevoerd, waarbij het ontwerp hetzelfde is als dat van het al langer in gebruik zijnde zegel van Zuid-Koreaanse presidentschap, dat in ieder geval tot 1960 teruggaat.
De Zuid-Koreaanse president Lee Jae Myungmet de presidentiële vlag van Zuid-Korea, in dit geval uitgevoerd met goudkleurige franje langs de randen (screenshot Yonhap News)
Lee Jae Myung (이재명) (1963) is de op 4 juni 2025 aangetreden president van Zuid-Korea.
Bloem van de hibiscus syriacus (fotograaf onbekend)
Toezegging V.S. voor productie Patriots in Oekraïne
Op de NAVO-top in Ankara vorige week hebben de Verenigde Staten bij monde van president Trump aangeboden Oekraïne het recht te geven om Patriot-onderscheppingsraketten te produceren. Dit zou Kiev kunnen helpen zich te verdedigen tegen Russische aanvallen met ballistische raketten.
President Zelensky tijdens de NAVO-top in Ankara, Turkije, met links een deel van zijn staf (screenshot)
“We gaan jullie een licentie geven om Patriots te maken. Ik denk dat ze die heel snel kunnen produceren zodra we de werkwijze hebben uitgelegd”, zei Trump tegen de Oekraïense president Zelensky, die als gast ook bij de NAVO-top aanwezig was. Hij zei dat hij de defensiebedrijven Lockheed Martin en Raytheon nog niet op de hoogte had gesteld van zijn besluit, “maar dat komt wel goed”.
Het afschieten van een Patriot-raket (screenshot)
Patriot-systemen detecteren en onderscheppen raketten en gelden als een van de beste luchtverdedigingssystemen ter wereld en ook als de duurste: één enkele batterij, inclusief raketten, heeft een waarde van ongeveer 1 miljard dollar (ruim 875 miljoen euro). De productie vergt bovendien veel tijd; volgens het Amerikaanse ministerie van Defensie worden er jaarlijks slechts 600 raketten geproduceerd.
De NAVO-top vond plaats in het Presidentieel Complex (Cumhurbaşkanlığı Külliyesi) in Ankara, Turkije
De Verenigde Staten zijn terughoudend om exemplaren af te staan, aangezien ze eerder dit jaar tijdens het conflict met Iran meer dan de helft van hun voorraad hebben verbruikt. Dit blijkt uit gegevens van de Amerikaanse denktank Center for Strategic and International Studies (CSIS).
Oblast Odessa al dagenlang onder vuur: 3 doden
Havenstad Odessa en de gelijknamige oblast zijn liggen al dagenlang onder Russisch vuur. Het gaat om een grootschalige, gecombineerde aanval met raketten en drones.
Het beschadigde wooncomplex in Odessa waarin doden en gewonden vielen (foto gedeeld door het militaire bestuur van Odessa)
In de nacht van dinsdag op woensdag raakte een woongebouw beschadigd door een raketaanval: drie mensen kwamen om het leven en zeker drie anderen (waarvan twee kinderen) raakten gewond. Hulpverleners brachten hen naar een ziekenhuis.
Brand bij een gasleiding in het zuiden van de oblast Odessa (foto gedeeld door het militaire bestuur van de oblast Odessa)
Daarnaast raakten ook een niet-residentieel gebouw en een gaspijpleiding beschadigd, plus een gebouw van één verdieping en een magazijn voor eindproducten op een industrieterrein. Ook vrachtvoertuigen raakten beschadigd. In het zuiden van de oblast raakte bij een drone-aanval de bedieningscabine van een tankstation beschadigd.
Russische aanvals-helikopter neergehaald in Belgorod
Robert Brovdi, de commandant van de Strijdkrachten voor Onbemande Systemen (USF), onderdeel van het Oekraïense leger, heeft melding gemaakt van de vernietiging van een Russische Mi-28 Night Hunter-aanvals-helikopter in de Russische oblast Belgorod.
De aanval vond rond 10.00 uur gisterochtend plaats in de omgeving van de plaats Viazovoje in het westen van de oblast Belgorod. Brovdi plaatste een video-opname van de aanval op Telegram.
Op dit screenshot is de staart van de Night Hunter te zien, vlak voor impact, waarna het beeld op zwart gaat (video gedeeld door Robert Brovdi)
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Vlagblog 