Russische aanval op Oekraïense trein bij Poolse grens
Begin deze week was er een drone-aanval op een Oekraïense trein dichtbij de Oekraïens-Poolse grens. Kort daarvoor passeerde op dezelfde plek een trein waarin Europese veiligheidsadviseurs terug reisden na de Yalta European Strategy (YES)-conferentie in Kiev, een jaarlijkse bijeenkomst van leiders en experts afkomstig uit de politiek, de zakenwereld en veiligheids-organisaties.
Locatie van de drone-aanval op de trein, vlakbij de Poolse grens
De trein die geraakt werd bevond zich in Yahodyn, slechts twee kilometer van de Poolse grens. Alle passagiers waren 15 minuten daarvoor geëvacueerd, voordat de drone insloeg in de locomotief.
Passagiers worden geëvacueerd uit de trein (screenshot)
Het is goed mogelijk dat het oorspronkelijke doel de diplomatieke trein was, die 30 minuten daarvoor was langsgekomen. In die trein bevonden zich o.a. de Britse oud-premier Boris Johnson en voormalig hoofd van de CIA, David Petraeus.
De Russische drone slaat in in de locomotief (screenshot)
In een verklaring van de de Oekraïnse spoorwegmaatschappij Ukrazaliznytsia werd gemeld dat de diplomatieke trein eerder vanuit het station was vertrokken, vanwege een wijziging in het spoorschema, naar aanleiding van constante Russische drone-aanvallen.
Een grote rookwolk stijgt op boven de door een drone geraakte locomotief (screenshot)
De Poolse premier Donald Tusk liet in een spoedzitting van zijn kabinet weten dat de Russische acties “dichter en dichter bij onze grens komen”. Kaja Kalaas, vertegenwoordiger van de EU voor Veiligheidszaken, beschuldigde Rusland van pogingen om Westerse landen angst aan te jagen.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
President Zelensky liet na gesprekken met de gezanten van president Trump, Steve Witkoff en Jared Kushner, weten dat hij verwacht dat de oorlog met Rusland tot zeker in de winter zal voortduren. De gezanten waren één dag voor hun (allereerste) bezoek aan Oekraïne bij de Russische president Poetin langs geweest. Volgens Kushner waren die gesprekken positief: de Russische president “had een hoop vragen en wij hadden een hoop vragen.”
President Zelensky verwelkomt de gezanten Kushner (midden) en Witkoff (rechts)
De besprekingen in Kiev werden na enkele uren afgerond zonder aankondiging van een grote doorbraak. Witkoff zei zich gesterkt te voelen door wat hij omschreef als “inhoudelijke en belangrijke gesprekken” met de Oekraïense president. President Zelensky benadrukte dat hij streeft naar een rechtvaardige vrede die Rusland geen ruimte laat voor nieuwe agressie en dat mocht de oorlog tot in de winter voortduren, “en daar lijkt het vooralsnog op” – aldus de president – Oekraïne meer luchtverdediging nodig heeft, net als hulp in de energie-sector.
De Amerikaanse gezanten Kushner en Witkoff in Kiev (screenshot)
Zowel Poetin als Zelensky hadden er in toegestemd gedurende drie dagen geen aanvallen op elkaars hoofdsteden uit te voeren, om het bezoek van de gezanten mogelijk te maken.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Afgelopen vrijdagavond, een week gelden nu, kwamen 37 mensen om, vielen er 42 gewonden en moesten er bijna 400 anderen worden geëvacueerd nadat een Russische drone=aanval een wapendepot van het Oekraïense leger had getroffen, gelegen nabij een woonwijk aan de rand van Kiev. Door de explosie raakten ongeveer 130 huizen in het dorp beschadigd.
De explosie werd vanuit een auto gefilmd (screenshot)
Door de aanval kwamen laat op vrijdag granaten, mijnen en drones tot ontploffing: de explosie beschadigde nabijgelegen gebouwen, waaronder een zorginstelling voor ouderen en mensen met een beperking, zo liet president Zelensky weten. Hij stelde dat de opslaglocatie “daar absoluut niet had mogen zijn” en dat er een onderzoek is ingesteld naar “verschrikkelijke nalatigheid van degenen die explosieven vlak naast mensen hebben opgeslagen”.
Hulpdiensten ontfermen zich over een van de 42 gewonden (screenshot)
Het is de tweede keer in korte tijd dat een munitiedepot bij Kiev wordt getroffen, wat opnieuw tot grote verontwaardiging heeft geleid. Onder de 42 gewonden van de explosie van vrijdagavond bevinden zich vier kinderen. Zaterdag was er nog steeds een reddingsoperatie gaande op de locatie in het district Boetsja.
Brandweerlieden bezig met het blussen van de enorme brand (screenshot)
Het Russische ministerie van Defensie verklaarde dat zijn troepen een “munitiedepot” in Myla, een dorp ten westen van de Oekraïense hoofdstad, hadden aangevallen, waar “onderdelen en lanceerboosters voor onbemande luchtvaartuigen van het lange-afstandstypetype FP-1/FP-2” lagen opgeslagen.
Schoolboeken vernietigd bij Russische aanval
Drukkerij Konvi aan de rand van Kiev werd werd begin deze week ’s nachts getroffen door een Russische raket, net op het moment dat de productie was opgevoerd om 1,3 miljoen schoolboeken te kunnen leveren voor het nieuwe schooljaar, goed voor 10% van alle Oekraïense studieboeken.
Van de drukkerij bleef niet veel meer over (fotograaf onbekend)
Rusland heeft bij een reeks recente aanvallen drukkerijen en uitgeverijen in heel Oekraïne getroffen, waarbij 12 miljoen boeken verloren zijn gegaan en andere symbolen van de Oekraïense geschiedenis en cultuur zijn beschadigd. Volgens lokale media heeft Rusland dit jaar een derde van alle in Oekraïne gedrukte boeken vernietigd. De afgelopen weken alleen al zijn meer dan 35 uitgeverijen en drukkerijen getroffen. In de drukkerij in Kiev bleek niets meer te redden. Zelfs de pagina’s die de vlammen hadden overleefd, zijn onbruikbaar door waterschade, veroorzaakt door het blussen of door blootstelling aan de elementen via het ingestorte dak.
Ook boeken zijn inmiddels een doelwit. voor het Russische leger (screenshot)
Directeur Viktoria Haidai van Konvi liet weten: “Ik geloof dat dit opzettelijk gebeurt door de Russische Federatie. De afgelopen twee maanden zijn enkele van de grootste uitgeverijen hun logistieke magazijnen kwijtgeraakt, waar enorme hoeveelheden boeken lagen opgeslagen. De Russen vernietigen ook drukkerijen in een poging Oekraïne als natie uit te wissen. Maar eerlijk gezegd zal dat ze niet lukken.”
Aanslag op Russische generaal
Gisterochtend is in het dorp Probuzhdeniye – in het district Engels, in de Russische oblast Saratov – een aanslag gepleegd op generaal-majoor Nikolai Varpakhovich. Deze officier voerde het bevel over de Russische raketaanval op het kinderziekenhuis Ochmatdyt in Kiev in juli 2024. Ten tijde van de aanval op Okhmatdyt bevonden zich meer dan 600 patiënten in het ziekenhuis. Twee mensen kwamen om het leven, onder wie een arts, en tientallen anderen raakten gewond. De raket verwoestte het toxicologie-gebouw volledig en beschadigde vier andere gebouwen waar chirurgische ingrepen werden uitgevoerd en ernstig zieke kinderen werden behandeld.
De chaos en puinhopen na de aanval op het Ochmatdyt-kinderziekenhuis, juli 2024 (screenshot)
De generaal verkeert naar verluidt in kritieke toestand. Varpakhovich is commandant van de 22e divisie zware bommenwerpers van de Russische lucht- en ruimtevaartstrijdkrachten.
Generaal-majoor Nikolai Varpakhovich(foto: Dosye Shpiona)
Het Russische Telegram-nieuwskanaal Mash liet ’s ochtends het volgende weten: “De aanslag vond ’s ochtends plaats in het dorp Probuzhdeniye. De schutter reed op een motorfiets naar een huis, droeg een helm en opende het vuur: één kogel raakte het slachtoffer in de romp en een andere in het gezicht. Ook de chauffeur van de officier raakte gewond, maar wist te ontsnappen en zich te verbergen, waarna hij terugkeerde en een ambulance belde. De kogels zijn in het ziekenhuis uit het slachtoffer verwijderd. Momenteel wordt hij voorbereid op transport naar Moskou per speciale vlucht.” De aanvaller is nog niet aangehouden. Het regionale Russische onderzoekscomité heeft een strafzaak geopend naar aanleiding van de aanslag op het leven van een militair.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Transnistrië is een geval apart: formeel is het een onderdeel en een regio in het oosten van Moldavië, maar de facto is het sinds 1990 een onafhankelijke republiek en heeft Moldavië er niets te vertellen.
Het langgerekte gebied heeft een eigen regering, parlement, leger, politie, postsysteem, paspoort, valuta en voertuig-registratie. En hoewel het met het hamer-en-sikkel-symbool op de vlag communistisch lijkt, is het dat niet.
Als onafhankelijke staat wordt het door geen enkel land erkend, met uitzondering van Abchazië en Zuid Ossetië, twee gebieden in Georgië, die eenzelfde onduidelijke status hebben. Het grondgebied ligt ingeklemd tussen het oostelijk stroomgebied van de rivier de Dnjestr en de grens met Oekraïne.
Officieel noemt het afgescheiden land zichzelf de Pridnestrovische Moldavische Republiek(PMR), terwijl ‘moederland’ Moldavië het gebied aanduidt als Administratief Territoriale Eenheden van de Linkeroever van de Dnjestr. (‘Pridnestrovisch‘ betekent zoveel als ‘land bij de Dnjestr’). Hoofdstad is Tiraspol, met ruim 128.000 inwoners tevens de grootste stad van het land. Het hele grondgebied heeft een bevolking van circa 475.000.
Tot aan het uiteenvallen van de Sovjet-Unie gedurende de jaren 1990-1991, vormden Transnistrië en Moldavië de Moldavische SSR, een van de vijftien sovjetrepublieken. Bij de ontmanteling van de communistische superstaat in 1990, riep Moldavië op 2 september (vandaag 36 jaar geleden) de onafhankelijkheid uit, maar het Transnistrische deel van de voormalige sovjetstaat weigerde zich daarbij aan te sluiten en vormde in plaats daarvan de Transnistrische Autonome Socialistische Sovjetrepubliek, de directe voorganger van het huidige niet-erkende Transnistrië.
Moldavië stemde hier niet mee in en toen praten niet hielp, begon het land in 1992 een kortdurende oorlog met de onwillige, pro-Russische regio. Deze burgeroorlog werd in het voordeel van Transnistrië beslecht, wat alles te maken had met een groot contingent (het 14e Leger) van de Russische strijdkrachten, dat ook na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zijn basis in Tiraspol had gehandhaafd.
De beslissende slag in dit militaire conflict werd uitgevochten tussen 19 en 21 juni 1992 in de Moldavische stad Tighina, gelegen aan de andere kant van de rivier de Dnjestr, waar Transnistrische strijders militaire hulp kregen van de Russische militairen, onder bevel van generaal Aleksandr Lebed. Bij deze slag vielen zo’n 700 doden.
De stad werd op de Moldaviërs veroverd en is tot op de dag van vandaag nog steeds in Transnistrische handen en is herdoopt in Bender, een naam die het ten tijde van het Ottomaanse Rijk ook droeg.
Sinds die tijd is er een patstelling: hoewel geen enkel land Transnistrië als onafhankelijke staat erkent, zelfs Rusland niet, functioneert het land op nationaal niveau de facto wel als zodanig. Gingen zowel Moldavië evenals het eveneens onafhankelijk geworden buurland Oekraïne, een steeds Westerse koers varen, dat gold niet voor Transnistrië, dat sterk pro-Russisch is.
Tijdens een bijeenkomst van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) in 1999 in Istanboel, beloofde Rusland om zijn troepen zo snel mogelijk terug te trekken uit Transnistrië, mits het land een autonome status zou krijgen, maar met een steeds verder naar het oosten uitbreidende NAVO werd dat plan in de ijskast gezet.
In 2004 kondigde Transnistrië aan een referendum te houden over aansluiting bij Rusland. Als voorschot hierop werden scholen gesloten die het Latijnse schrift gebruikten, in plaats van het Cyrillische alfabet, dat ook in Rusland gangbaar is. Dit viel zodanig verkeerd in Moldavië, dat dit land besloot Transnistrië te isoleren door blokkades. Dat leidde ertoe dat Transnistrië de stroomtoevoer naar Moldavië afsloot. Aangezien de meeste energiecentrales aan de Transnistrische kant van de Dnjestr staan, was dat een koud kunstje. Moldavië loste dit dan weer op door energiecontracten met buurland Roemenië aan te gaan, waardoor de stroomtoevoer weer verzekerd was.
In 2006 kwam Rusland op zijn belofte terug voor wat betreft de terugtrekking van het 14e Leger. Iets later in hetzelfde jaar werd het reeds eerder aangekondigde referendum voor aansluiting bij Rusland gehouden. Volgens de kiescommissie was 97,1% op termijn vóór aansluiting met Rusland. Westerse landen beschouwen het referendum als illegaal.
De patstelling Moldavië/Transnistrië is sinds die tijd het ‘nieuwe normaal’ geworden. Voor wat Rusland betreft: dit land heeft er uiteraard baat bij dat het een voet tussen de deur heeft in dit gebied, een pro-Russische partner, ingeklemd tussen de grotendeels pro-Westerse buurlanden Moldavië en Oekraïne. De verhoudingen tussen Moldavië en Transnistrië zijn enigszins genormaliseerd, hoewel de oorlog in het naburige Oekraïne uiteraard weer nieuwe spanningen oplevert.
Hrustoveni (ook wel Hristovaia) in het uiterste noorden van Transnistrië, aan de rivier de Camenca gelegen (fotograaf onbekend)
Sheriff
Economisch gaat het Transnistrië vanwege zijn geïsoleerde situatie niet bepaald voor de wind: de belangrijkste werkgever is de staalfabriek Moldova Steel Works in Rîbnița, goed voor 40-50% van het bnp van Transnistrië. Ook de wapenfabriek van Bender (het vroegere Tighina) is economisch van belang. Er wordt voornamelijk geëxporteerd naar Rusland en Wit-Rusland (Belarus) en in mindere mate naar Moldavië en tot aan de oorlog, naar Oekraïne.
Daarnaast is er het alomtegenwoordige conglomeraat met de naam Sheriff. Dit bedrijf is eigenaar van een keten van benzinestations, supermarkten, een tv-kanaal, het radiostation INTER-FM, een uitgeverij, een bouwbedrijf, een Mercedes-Benz-dealer, een reclamebureau, een distilleerderij, twee broodfabrieken, een mobiel telefoonnetwerk, de voetbalclub FC Sheriff Tiraspol en het thuisstadion Sheriff Stadium, een project dat ook een vijfsterrenhotel omvat.
Daarmee heeft Transnistrië dus wel communistische trekjes. Hetzelfde geldt voor de media: de twee belangrijkste kranten worden gecontroleerd door de autoriteiten. Ook de meeste televisie- en radiostations worden gecontroleerd door de overheid.
Relatie met Oekraïne
Sinds de uitbraak van de Russisch-Oekraïense oorlog zijn de verhoudingen tussen het pro-Russische Transnistrië en buurland Oekraïne gespannen, hoewel de Transnistrische regering zich zoveel mogelijk buiten de discussie lijkt te willen houden. Wél beschuldigde in maart 2023 de Transnistrische veiligheidsdienst de Oekraïense regering ervan te hebben geprobeerd topfunctionarissen van Transnistrië te vermoorden, waaronder president Vadim Krasnoselsky. De Oekraïense regering verwierp de beschuldigingen.
Vlag van Transnistrië met hamer en sikkel (1991-heden)
Hoewel de vlag van Transnistrië officieel op 2 september 1991 werd ingevoerd – vandaag 36 jaar geleden – , deed ze al jaren dienst als de vlag van de Moldavische SSR, zij het dat de groene baan toentertijd iets helderder was. Voor deze voormalige sovjetstaat werd ze ingevoerd op 31 januari 1952. De vlag is een rood-groen-rode horizontale driekleur in de verhoudingen 3:2:3, met in de broektop een gekruiste hamer en sikkel in geel (of goud) en een geel (of goud) omrande, rode vijfpuntige ster daarboven.
Hamer en sikkel
Het hamer-en-sikkel-symbool met rode ster
Als zodanig paste ze in de serie van sovjetstaat-vlaggen, die allemaal het hamer en sikkel-symbool voerden, net als de nationale vlag van de Sovjet-Unie.
Ongedateerde foto van Yevgeni Kamzolkin (1885-1957), ontwerper van het hamer-en-sikkel-symbool met rode ster (publiek domein)
Dit symbool werd ten tijde van de Russische Revolutie in 1917 ontworpen door Yevgeny Kamzolkin. In 1922 nam de Sovjet-Unie zijn staatsembleem aan, wat vervolgens ook midden op de rode vlag werd gezet.
Links: Eerste vlag van de Sovjet-Unie (1922-1923) met staatsembleem, waarop hamer, sikkel en ster / Rechts: Laatste versie van de vlag van de Sovjet-Unie (1955-1991)
Deze vlag bestond slechts kort: van 30 december 1922 tot 12 november 1923. Op die laatste datum werd de vlag sterk vereenvoudigd met alleen hamer, sikkel en ster in de broektop, in eerste instantie nog geel omlijnd, als ware het een kanton, maar vanaf 18 april 1924 zonder omkadering. Kleine wijzigingen waren er in 1936 (waarbij het symbool iets groter werd) en in 1955, toen het weer iets werd verkleind en een tikje naar rechts opschoof. Die versie was nog in gebruik toen de Sovjet-Unie in 1991 werd ontbonden.
Keerzijde en vlag voor civiel gebruik
Bijzonder aan de vlag van Transnistrië is dat het hamer-en-sikkel-symbool alleen op de voorzijde van de vlag is aangebracht. Op de keerzijde wordt het weggelaten en dan ziet de vlag eruit zoals de afbeelding hieronder (hoewel het bij fel zonlicht evengoed vaag in spiegelbeeld te zien is).
Civiele vlag van Transnistrië, zonder symbool (1991-heden)
Voor de Transnistrische bevolking is er de civiele vlag, die het hamer-en-sikkel-symbool mist. Hoewel de verhouding van de vlag officieel 1:2 is, wordt ze ook met de gebruikelijker maatvoering 2:3 gemaakt.
Postzegelblok van Transnistrië uit 2000 waarop de ligging van het niet-erkende land wordt aangegeven, samen met het staatsembleem en de vlag (uitgave ПОЧТА ПМР/ publiek domein)
Co-officiële tweede vlag
Nog een vlag? Jazeker, in 2009 werd er door de Opperste Sovjet van Transnistrië een voorstel behandeld om de nationale vlag te vervangen door een uitgerekte versie van de Russische vlag, dit naar aanleiding van het referendum van 2006 (zie boven), waarin 97,1% van de bevolking had aangegeven (aldus de kiescommissie) om zich op termijn bij Rusland aan te sluiten.
Co-officiële nationale vlag van Transnistrië (2017-heden)
Die vlag zien we hierboven: een wit-blauw-rode horizontale driekleur in een verhouding van 1:2 (de Russische vlag heeft de verhouding 2:3). Die vervanging ging uiteindelijk niet door, maar op 12 april 2017 keurde de Opperste Sovjet alsnog een motie goed om van de ‘langgerekte Russische vlag’ Transnistrië’s co-officiële nationale driekleur te maken, waardoor de Transnistriërs dus keus hebben!
De huidige presidentiële vlag van Transnistrië werd ingevoerd op 18 juli 2000, tijdens de termijn van Transnistrië’s eerste president Igor Smirnov.
Vlag van de president van Transnistrië (2000-heden)
De vlag is een vierkante horizontale driekleur in de Transnistrische kleuren rood-groen-rood in een verhouding van 3:2:3, met in het midden het staatsembleem . Van een staatswapen kunnen we strikt gezien niet spreken, omdat het een schild mist.
Staatsembleem van Transnistrië (1991-heden)
Het staatsembleem van Transnistrië is gebaseerd op dat van de Moldavische SSR uit de sovjettijd (dat op zijn beurt was gebaseerd op het embleem van de Sovjet-Unie). De enige toevoeging is de symbolische weergave van de grensrivier de Dnjestr, net onder de zon.
Het embleem bestaat uit twee naar elkaar toegebogen bundels van verschillende landbouwproducten: korenaren, maïskolven, fruit en witte en blauwe druiven. Een rode banderol slingert zich in drie grote lussen over en om het geheel heen. Boven de middelste banderol zien we de rivier de Dnjestr met daarboven een opkomende zon. Tussen de korenaren en over de zonnestralen heen het hamer-en-sikkel-symbool, de top bekroond door een rode vijfpuntige ster.
Het staatsembleem in 3D-versie in Bender (fotograaf onbekend)
De teksten in witte kapitalen op de banderol zijn steeds hetzelfde (Pridnestrovische Moldavische Republiek), maar in drie verschillende talen. Links in het Russisch: ПРИДНЕСТРОВСКАЯ МОЛДАВСКАЯ РЕСПУБЛИКА (Pridnestrovskaya Moldavskaya Respublika). In het midden in Moldavisch Cyrillisch: РЕПУБЛИКА МОЛДОВЕНЯСКЭ НИСТРЯНЭ (Republica Moldovenească Nistreană). Rechts in het Oekraïens: ПРИДНІСТРОВСЬКА МОЛДАВСЬКА РЕСПУБЛІКА (Prydnistrovs’ka Moldavs’ka Respublika).
Het staatsembleem bestaat ook in een versie met in de drie talen de afkortingen voor Pridnestrovische Moldavische Republiek(1991-heden)
Dat het niet-erkende land met al deze sovjet-russisch aandoende symboliek toch niet communistisch is, is wellicht verrassend. Hoewel er een communistische partij is in Transnistrië, is die politiek niet van belang.
Nog opvallender wellicht, is dat de huidige (en derde) president, Vadim Krasnoselsky, zich als overtuigd monarchist manifesteert. In oktober 2019 zei hij daar het volgende over: “Ik ben van nature een monarchist. Vanaf mijn jeugd heb ik strikt monarchale opvattingen opgebouwd. Ik ben een voorstander van monarchisme, beperkt constitutioneel monarchisme, en neem de ervaring van het Russische Rijk als basis.”
De laatste tsaar van Rusland, Nicolaas II, met zijn vrouw tsarina Alexandra en hun vijf kinderen, achteraan v.l.n.r. Maria, Olga en Tatiana, vooraan Alexei en helemaal rechts Anastasia, foto uit 1913 (publiek domein, inkleuring door Klimbim)
Het is een opmerkelijke uitspraak voor iemand die zich in het verleden positief heeft uitgesproken voor aansluiting bij Rusland, het land dat ruim een eeuw geleden bij zijn revolutie in 1917 de monarchie afschafte en het jaar daarop de afgezette tsaar en zijn familie liquideerde.
Vanuit linkse hoek heeft hij dan ook regelmatig met kritiek te maken, zoals door de krant Pravda Pridnestrovya.
Met dank aan Erik Breure voor het beschikbaar stellen van zijn privé-fotoverzameling
In het kader van een gevangenenruil met Rusland zijn er tien Oekraïense soldaten teruggekeerd. President Zelensky liet weten dat het soldaten ging die in de strijdkrachten en de Nationale Garde van Oekraïne hadden gediend en aan het front bij Donetsk hadden gevochten.
De vrijgelaten krijgsgevangenen met verschillende regimentsvlaggen (foto gedeeld door president Zelensky via sociale media)
Op X liet de president het volgende weten: “Vandaag halen we, als onderdeel van een bijzondere fase van de uitwisseling, 10 van onze strijders terug via Wit-Rusland (Belarus). Ze werden allemaal als vermist beschouwd. Het is dan ook van groot belang dat we ze hebben kunnen terughalen.”
De tien tot voor kort als vermist te boek staande soldaten op weg naar huis in de bus (foto gedeeld door president Zelensky via sociale media)
Hij sprak zijn dank uit aan iedereen die er elke dag aan werkt om Oekraïners terug te halen. “We denken aan iederéén die in gevangenschap verkeert. We gaan op zoek naar elke naam. En we zullen er alles aan doen om hen te bevrijden en naar huis te brengen,” voegde hij eraan toe.
Russische terminal voor satelliet-communicatie uitgeschakeld
Oekraïense militairen van het 1e Afzonderlijke Aanvalsregiment hebben aan het front bij Hoeljajpole (in de oblast Zaporizja) een Spirit-030 – een Russische terminal voor satellietcommunicatie – uitgeschakeld.De eenheid maakte niet bekend wanneer de terminal precies werd vernietigd.
Het wapen van het 1ste Afzonderlijke Aanvalsregiment (1-й окремий штурмовий полк), dat in 2014 werd opgericht
Via X liet het regiment het volgende weten: “De Spirit-030, een zeldzaam Russisch alternatief voor Starlink, is uitgeschakeld. Het systeem werd aan het front bij Hoeljajpole vernietigd door een FPV-team van het 2e UAV-bataljon van het 1e Afzonderlijke Aanvalsregiment (vernoemd naar Dmytro Kotsioebajlo),” aldus het bericht.
Een Russische soldaat bij een Spirit-030 (foto: Flash)
Volgens het regiment is de Spirit-030 een draagbare terminal voor satelliet-internet met een antenne van slechts 30 cm in doorsnee, waardoor deze moeilijk te detecteren is. Verder werd gemeld dat Russische troepen de terminals op grote schaal inzetten sinds maart 2026, toen hun toegang tot Starlink werd geblokkeerd.
Het regiment deelde ook een video, op dit beeld zien de Spirit-030 helemaal onderin in beeld verschijnen (screenshot)
Rusland grijpt ook naar andere, eigen alternatieven voor Starlink. Generaal-majoor Vadym Skibitskyi, plaatsvervangend hoofd van de Oekraïense militaire inlichtingendienst, meldde eerder dat Rusland het Rassvet-satellietsysteem veel sneller uitrolt dan oorspronkelijk gepland; hij omschreef het systeem als een Russische tegenhanger van Starlink.
De Spirit-030 één moment voor zijn vernietiging (screenshot)
Nieuwe grootschalige mobilisatie in Rusland?
Volgens een briefing van de Oekraïense militaire en buitenlandse inlichtingendiensten heeft de Russische generale staf een plan opgesteld om in de periode 2026-2027 nog eens 600.000 mensen op te roepen voor militaire dienst, 300.000 per jaar. Naar verwachting zullen de meesten van hen worden ingezet ter versterking van eenheden die tegen Oekraïne vechten en van nieuw gevormde militaire eenheden.
Wapen van de Russische strijdkrachten, ingevoerd op 27 januari 1997
Rusland zou deze nieuwe mobilisatieronde overwegen vanwege de toenemende verliezen op het slagveld en het teruglopen van de werving van beroepsmilitairen. Tussen januari en juli 2026 verloor Rusland ongeveer 240.000 manschappen, van wie er minstens 140.000 zijn omgekomen of anderszins definitief zijn uitgevallen vanwege verwondingen. In dezelfde periode werden 232.000 mensen op contractbasis geworven.
In het kader van de voorbereidingen op een nieuwe mobilisatiegolf past Rusland zijn wetgeving aan, scherpt het de eisen voor militaire registratie aan en breidt het de werving onder gevangenen uit. Personen die zijn veroordeeld voor misdrijven zoals handel in wapens, explosieven, radioactief materiaal en drugs, maar ook voor banditisme, deelname aan criminele organisaties en het organiseren van illegale migratie, zouden kunnen worden toegelaten tot militaire dienst. De Russische leiding heeft ook ingestemd met de werving van bepaalde categorieën vrouwelijke gevangenen voor mobilisatie of dienstneming op contractbasis.
Binnenlandse Russische documenten rechtvaardigen de noodzaak van deze mobilisatie naar verluidt mede door de toenemende ontevredenheid over de oorlog in de Russische regio’s (die in sommige gebieden oploopt tot 69%) en door een afname van het aantal mensen dat bereid is een militair contract te ondertekenen. Rusland heeft digitale oproepen ingevoerd en bereidt aanvullende beperkingen voor, waaronder een verbod op het verlaten van het land, het afsluiten van leningen en het verrichten van vastgoedtransacties, evenals het intrekken van rijbewijzen en het bevriezen van banktegoeden.
Volgens de Oekraïense inlichtingendiensten zal de Russische president Poetin waarschijnlijk pas na de verkiezingen voor de Staatsdoema (op 18-20 september) een besluit nemen over verdere mobilisatie.
Zelensky geen voorstander van nieuwe verkiezingen
Vorige week pleitte de onlangs ontslagen Oekraïense minister van Defensie, Mykhailo Fedorov, voor het houden van verkiezingen, ondanks de nog steeds voortdurende oorlog.
President Zelensky tijdens een bezoek afgelopen woensdag aan de Oleksandrivskyi Sector, in de oblast Donetsk (foto gedeeld door de president)
Afgelopen weekend, tijdens een persbriefing liet president Zelensky weten dat volgens hem het houden van verkiezingen tijdens een oorlog gepaard zou gaan met grote risico’s en zou kunnen leiden tot verdeeldheid binnen de Oekraïense samenleving. Hij merkte op dat er ongeveer een jaar geleden vanuit verschillende hoeken bij Oekraïne werd aangedrongen op het houden van verkiezingen tijdens de oorlog.
President Zelensky tijdens een bezoek afgelopen woensdag aan de Oleksandrivskyi Sector, in de oblast Donetsk (foto gedeeld door de president)
De president liet weten: “Mijn standpunt was duidelijk: als onze partners ons concrete voorwaarden bieden waaronder verkiezingen in Oekraïne veilig, legitiem en democratisch kunnen worden gehouden – met deelname van militairen, in frontgebieden en in het buitenland, waar miljoenen van onze burgers naartoe zijn gevlucht voor de oorlog, en op een veilige manier, dat wil zeggen zonder beschietingen en aanvallen – dan kunnen we daarover in gesprek gaan.”
President Zelensky tijdens een bezoek afgelopen woensdag aan de Oleksandrivskyi Sector, in de oblast Donetsk (foto gedeeld door de president)
Hij voegde er het volgende aan toe: “Ik ben van mening dat verkiezingen in het algemeen, tijdens een oorlog als deze, grote risico’s met zich meebrengen. Verkiezingen op dit moment zouden een tsunami voor de staat zijn, die Oekraïne zou verdelen. Daarom is mijn strategie om het land naar het einde van de oorlog te leiden en een onafhankelijke en soevereine staat te behouden. En die strategie voer ik uit.”
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Op 27 augustus 1991 verklaarde Moldavië zich onafhankelijk. Tot die tijd was het een onderdeel van de Sovjet-Unie, maar in de nasleep van de glasnost en perestroika van Sovjetleider Michail Gorbatsjov uit 1985/1986, ontwaakte bij verschillende westelijke en zuidelijke sovjetstaten de drang naar onafhankelijkheid.
Na die 27e augustus sloot Moldavië zich op 21 december van hetzelfde jaar aan bij de andere voormalige sovjetstaten, waaronder Rusland, om het Gemenebest van Onafhankelijke Staten te vormen.
Vier dagen later, op 25 december 1991, hield de Sovjet-Unie daarmee officieel op te bestaan. Op 2 maart 1992 werd Moldavië als lid toegelaten tot de Verenigde Naties.
Maia Sandu (1972), sinds 24 december 2020 president van Moldavië, hier op bezoek bij haar ‘buurman’ en collega Volodomyr Zelensky van Oekraïne, 27 juni 2022 (publiek domein)
De 27e augustus is een vrije dag in Moldavië, met diverse festiviteiten, waaronder een concert op het Nationale Plein in de hoofdstad Chișinău en een toespraak door president Maia Sandu.
De vlag van Moldavië, ingevoerd op 12 mei 1990, heeft dezelfde kleuren als die van buurland Roemenië. De landen hebben een deels gezamenlijk verleden en de kleurkeuze is dan ook niet toevallig: drie verticale banen in de kleuren blauw, geel en rood.
Vlag van Roemenië
Officieel is de kleur blauw op de Roemeense vlag ultramarijn, die op de Moldavische vlag saffierblauw, maar in de praktijk zal dat niet snel te zien zijn. Officieel gebruikt is er ook verschil tussen de ratios van de twee vlaggen: de Roemeense heeft een hoogte-lengte-verhouding van 2:3, die van Moldavië is 1:2.
Het grote verschil zit ‘m in het staatswapen wat Moldavië in het midden van de gele baan heeft geplaatst en wat bij Roemenië ontbreekt. Overigens lijken de staatswapens van de twee landen ook op elkaar. Het Moldavische wapen toont een gouden adelaar met zijn kop naar de broekingszijde en een kruis in de snavel. In zijn klauwen zijn een olijftak (vrede) en een scepter (soevereiniteit) te zien. De vrijwel identieke Roemeense adelaar heeft in plaats van de olijftak een zwaard in één van zijn klauwen.
Wapens van Moldavië (links) en Roemenië (rechts)
Een wapenschild is op de borst van de adelaar geplaatst en horizontaal gedeeld in rood en blauw. Hier overheen is de gouden kop van een os geplaatst, met tussen zijn hoorns een gouden, achtkantige ster. In de linkeronderhoek van het blauwe vak een gouden roos (geluk) en rechtsonder een maansikkel. Het Roemeense wapenschild toont dezelfde voorstelling, maar daar is het een onderdeel van een in vijven gedeeld heraldisch geheel.
In het Sovjet-tijdperk had Moldavië een vlag uit de ‘hamer en sikkel’-serie, een horizontale driekleur van rood-groen-rood, waarbij de beide rode banen iets breder waren dan de groene. De gouden hamer en sikkel in de bovenste rode baan, bij de broeking.
Vlag van de Moldavische Sovjetrepubliek (1952-1990)
De 35e verjaardag van Oekraïne als soevereine en onafhankelijke staat valt min of meer samen met 4½ jaar oorlog met Rusland, het land dat op 20 januari 2022 zijn buurland binnenviel met als doel die soevereiniteit ongedaan te maken en Oekraïne de facto in te lijven bij de Russische Federatie. Dit alles onder het mom dat de democratisch gekozen leden van de regering een bende fascisten waren en het tijd was voor een door Rusland goedgekeurde (marionetten)regering, middels een “speciale militaire operatie”, zoals de bloedige oorlog nog steeds eufemistisch wordt genoemd door het Kremlin.
Affiche voor Onafhankelijkheidsdag, de tekst “З Днем Незалежності України!” betekent zoveel als “prettige Oekraïense Onafhankelijkheidsdag” (publiek domein)
Daar vanwege de oorlogssituatie er in Oekraïne een staat van beleg heerst, worden de officiële feestdagen, zoals Vlagdag (gisteren) en Onafhankelijkheidsdag (vandaag) niet uitgebreid gevierd.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Een opvallend incident deed zich voor op 5 mei 2023 tijdens het Congres van Economische Samenwerking in de Zwarte Zee in Ankara, Turkije. Een lid van de Russische delegatie was kennelijk niet gediend van het tonen van de Oekraïense vlag met het staatswapen (terwijl Oekraïne toch echt aan de Zwarte Zee ligt).
De man loopt op de vlag af en rukt hem uit de handen van het Oekraïense delegatielid en loopt er vervolgens mee weg.
Het Oekraïense delegatielid lijkt een fractie van een seconde verbouwereerd en gaat dan razendsnel achter de Rus aan.
Hij haalt hem in en er ontstaat een worsteling waarbij beide heren aan de vlag trekken.
De Rus delft hierbij het onderspit.
Beveiliging snelt toe en de Rus laat de vlag los.
De Oekraïner wil nog achter de Rus aangaan (op de screenshots hierboven inmiddels buiten beeld), maar hij wordt door de beveiliging (“No fighting!”) tot kalmte gemaand.
Vandaag is dé vlagdag van Oekraïne, de vijfde sinds vierenhalf jaar geleden Rusland Oekraïne binnenviel en daarmee een oorlog ontketende. In de Sovjet-tijd was de Vlagdag 24 juli en werd alleen gevierd in de hoofdstad Kiev. In de aanloop naar de onafhankelijkheid werd op Vlagdag 1990 voor het eerst de blauwgele vlag boven het stadhuis van Kiev gehesen.
Later dat jaar, op 18 september 1991 kreeg de vlag officiële goedkeuring van het presidium. De onafhankelijkheid volgde op 26 december 1991. Kort daarna, op 28 januari 1992 werd het vlagvoorstel door het parlement aangenomen.
De eerste jaren hield men de ‘oude’ datum van 24 juli aan voor de Vlagdag, maar in 2004 werd dit verschoven naar 23 augustus, één dag voor Onafhankelijkheidsdag. Het sloot mooi aan en bovendien hebben de meeste Oekraïners in deze periode vakantie en is het nu een nationale feestdag. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Daar vanwege de oorlogssituatie er in Oekraïne een staat van beleg heerst, worden de officiële feestdagen, zoals Vlagdag en Onafhankelijkheidsdag (morgen) niet gevierd. Maar zonder enige twijfel zullen er vandaag in Oekraïne even goed heel veel nationale vlaggen worden uitgestoken, staat van beleg of niet.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Nóg een groot exemplaar van de nationale vlag (foto: Angelina Shostak, Facebook)
Symbool
Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari 2022, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.
Een opvallend incident deed zich voor op 5 mei 2023 tijdens het Congres van Economische Samenwerking in de Zwarte Zee in Ankara, Turkije. Een lid van de Russische delegatie was kennelijk niet gediend van het tonen van de Oekraïense vlag met het staatswapen (terwijl Oekraïne toch echt aan de Zwarte Zee ligt).
De man loopt op de vlag af en rukt hem uit de handen van het Oekraïense delegatielid en loopt er vervolgens mee weg.
Het Oekraïense delegatielid lijkt een fractie van een seconde verbouwereerd en gaat dan razendsnel achter de Rus aan.
Hij haalt hem in en er ontstaat een worsteling waarbij beide heren aan de vlag trekken.
De Rus delft hierbij het onderspit.
Beveiliging snelt toe en de Rus laat de vlag los.
De Oekraïner wil nog achter de Rus aangaan (op de screenshots hierboven inmiddels buiten beeld), maar hij wordt door de beveiliging (“No fighting!”) tot kalmte gemaand.
Afgetreden Fedorov pleit voor verkiezingen in oorlogstijd
In de week waarin de oorlog inmiddels 4½ jaar duurt, heeft de populaire voormalige Oekraïense minister van Defensie, Mykhailo Fedorov, opgeroepen tot verkiezingen tijdens de oorlog. Dit wordt breed gezien als de grootste uitdaging voor het presidentschap van president Zelensky sinds de grootschalige Russische begon.
Mykhailo Fedorov (1991), de onlangs afgetreden minister van Defensie (МОУ – publiek domein)
“De democratie mag niet door Rusland gegijzeld worden”, zei Fedorov dinsdag in een video op YouTube. Hij voegde eraan toe dat Oekraïne vecht “juist omdat we een vrije Europese staat willen blijven”. Sinds het uitbreken van de oorlog in 2022 geldt in Oekraïne de staat van beleg, waardoor verkiezingen zijn opgeschort. Fedorov, die president Zelensky in de video niet bij naam noemde, werd vorige maand onverwacht ontslagen als minister van Defensie, slechts zes maanden na zijn aantreden.
Yevhenii Khmara(1988), de nieuwe Oekraïense minister van Defensie(fotograaf onbekend)
Zelensky heeft niet direct gereageerd op de video van Fedorov, wiens ontslag in het hele land tot protesten leidde.
President Zelensky tijdens zijn laatste videoboodschap van afgelopen woensdag (screenshot)
Maar in zijn eigen videoboodschap, laat op woensdag, sprak de Oekraïense president over de taken waar de op dinsdag benoemde minister van Defensie, Yevhenii Khmara (die sinds het ontslag van Federov al waarnam), voor staat, waaronder de verdediging tegen dodelijke Russische luchtaanvallen en het uitbreiden van Oekraïnes capaciteiten voor aanvallen diep in Russisch gebied. Een bron binnen het kabinet van de president liet aan de Britse omroep BBC weten dat het “hoogst bizar” is om verkiezingen te plannen terwijl er raketten en drones worden ingezet. “Dit getuigt van een totaal gebrek aan realiteitszin.”
15 doden bij Russische aanval op Kiev
Bij Russische aanvallen op de Kiev in de nacht van woensdag op donderdag, zijn zeker 15 mensen om het leven gekomen en 40 gewond geraakt, zo meldde de Oekraïense premier Serhij Koretsky. Ondertussen kampt Kiev nog steeds met een tekort aan luchtafweerraketten.
Het door een Russische raket geraakte kinderziekenhuis brandde uit (screenshot DSNS)
Volgens de Oekraïense staatsdienst voor noodsituaties werden er gedurende de nacht appartementencomplexen en magazijnen in de stad getroffen, en raakten ook een kinderziekenhuis en een school beschadigd.
De zwaar beschadigde flat in het district Solomianskyi in Kiev (screenshot)
De slachtoffers zijn het gevolg van een tekort aan luchtafweerraketten. Volgens president Zelenky is Kiev voor deze wapens afhankelijk van leveringen door Westerse bondgenoten.
Bewoners van de getroffen flat in de vroege ochtend na de aanval (screenshot)
Burgemeester Vitali Klitsjko verklaarde bij een verwoest appartementencomplex in het district Solomianskyi in Kiev, dat Oekraïne behoefte heeft aan munitie en antiraketsystemen: “We hebben steun van onze partners nodig”.
Een bewoonster probeert haar kat te kalmeren (screenshot)
De burgemeester was ter plaatse om de schade op te nemen. Om hem heen doorzochten hulpverleners het puin, terwijl bewoners buiten bij hun verwoeste woningen stonden.
Burgemeester Vitali Klitsjko (1971) van Kiev bij zijn bezoek aan het getroffen flatgebouw (screenshot)
Uit een update die de Oekraïense luchtmacht donderdagochtend vrijgaf, bleek dat geen van de Russische ballistische raketten die in de loop van de nacht waren ingezet, was onderschept.
Felle brand in een magazijn in Kiev (screenshot)
3 doden en 53 gewonden in Zjytomyr
Bij een Russische aanval op de Oekraïense stad Zjytomyr op woensdagochtend vroeg, vielen drie doden en raakten er 53 mensen gewond. Drones raakten het gebouw van het hoofddirectoraat van de nationale politie, waarbij twee politieagenten om het leven kwamen.
Brokken puin bij het hoofddirectoraat van de nationale politie in Zjytomyr (foto gedeeld door de Oekraïense staatsnooddienst)
Hulpverleners hebben de hele nacht op de plek van de inslag gewerkt. Een door de aanval veroorzaakte brand is geblust. Voor de uitvoering van de werkzaamheden zijn hulpverleners ingezet die gespecialiseerd zijn in klimwerk, afkomstig uit de regio’s Tsjerkasy en Rivne.
Hulpverleners op de plaats van de drone-inslagen in Zjytomyr (foto gedeeld door de Oekraïense staatsnooddienst)
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
13 doden bij Oekraïense aanval op Russische olieraffinaderij
Volgens lokale functionarissen zijn zeker 13 mensen omgekomen bij een Oekraïense drone-aanval op de Russische autonome republiek Tatarstan, in de nacht van zondag op maandag. Ze bevestigden dat er een kind onder de slachtoffers was en dat 75 mensen gewond raakten toen drones insloegen in Nizjnekamsk, op bijna 1.200 kilometer van de Oekraïense grens. De Oekraïense strijdkrachten meldden dat de olieraffinaderij Taneko in de stad was geraakt. Volgens Moskou heeft de Russische luchtverdediging afgelopen ’s nachts meer dan 450 Oekraïense drones boven Russisch grondgebied neergeschoten.
Een rookpluim is zichtbaar boven olieraffinaderij Taneko in Nizjnekamsk (screenshot)
Het is een van de dodelijkste individuele aanvallen op Rusland sinds het begin van de grootschalige oorlog van Moskou in Oekraïne in 2022. Kiev heeft onlangs het aantal aanvallen met langeafstandswapens opgevoerd op faciliteiten die volgens Oekraïne bijdragen aan de inkomsten en logistiek voor de Russische oorlog tegen Oekraïne.
Locatie van Nizjnekamsk (Nizhnekamsk) ten opzichte van Oekraïne (kaart: Institute for the Study of War)
De aanval op Nizjnekamsk duurde volgens lokale bronnen enkele uren, van de nacht tot in de ochtend. Geverifieerde beelden op sociale media tonen grote rookpluimen en vlammen die de lucht in stijgen, terwijl op de achtergrond luchtalarmen loeien. Het Oezbeekse consulaat in Tatarstan liet weten dat zeven van de slachtoffers de Oezbeekse nationaliteit hadden.
Volgens het Russische persbureau RIA kwamen de meeste slachtoffers om het leven bij hun verblijf in een hostel (screenshot videonieuwsagentschap Viory)
Volgens het Russische persbureau RIA verbleven de meeste slachtoffers ten tijde van de aanval in een hostel. Het Russische Onderzoekscomité stelde dat er op de plek van de inslagen “burgers aanwezig waren die niet betrokken waren bij militaire operaties”.
Een grote rookkolom stijgt op boven de getroffen olieraffinaderij (screenshot)
Andrii Kovalenko, hoofd van het Centrum voor de Bestrijding van Desinformatie bij de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van Oekraïne stelde dat “elke burgerdode in Rusland op het conto van [president] Poetin komt” en dat “Russen hun grieven moeten richten op Poetin en op de beslissingen die in hun eigen land worden genomen”.
Andrii Kovalenko (1989), hoofd van het Centrum voor de Bestrijding van Desinformatie bij de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van Oekraïne
“Zonder Poetin zou er geen sprake zijn geweest van agressie. Zonder die agressie zouden deze mensen nog in leven zijn,” voegde hij eraan toe.
President Zelensky tijdens zijn laatste videotoespraak van afgelopen maandag (screenshot)
President Zelensky liet weten dat het doel van de aanvallen is om president Poetin te dwingen om aan de onderhandelingstafel te verschijnen: “Het zijn gerechtvaardigde aanvallen en elk Russisch bombardement zal door ons beantwoord worden. De oorlog zal steeds voelbaarder worden in eigen land, in Rusland”.
Olieraffinaderij Orsknefteorgsintez getroffen
Volgens de Oekraïense generale staf hebben eenheden van de Oekraïense strijdkrachten in de nacht van maandag op dinsdag de olieraffinaderij Orsknefteorgsintez in de Russische oblast Orenburg getroffen.
Zwarte rookwolken boven de olieraffinaderij Orsknefteorgsintez (screenshot Exilanova+)
Orsknefteorgsintez is een van de grootste olieraffinaderijen in de oblast Orenburg en een belangrijke faciliteit binnen de Russische brandstof- en energiesector. De raffinaderij heeft een verwerkingscapaciteit van ongeveer 6 miljoen ton olie per jaar. Er worden benzine, diesel, vliegtuigbrandstof, stookolie, bitumen en andere aardolieproducten geproduceerd.
De Russische stad Belgorod, die op slechts 30 kilometer van de grens met Oekraïne ligt, wordt regelmatig onder vuur genomen, doorgaans met militaire drones met explosieven. In de nacht van afgelopen donderdag op vrijdag was er een nieuwe aanval.
Een zwaar beschadigd gebouw in Belgorod (foto gedeeld op Telegram)
Hierbij kwamen vijf mensen om het leven, zo meldde het regionale crisiscentrum zondag. Alexander Sjoevajev, de waarnemend gouverneur van de regio Belgorod, had eerder gemeld dat er drie doden en 25 gewonden waren gevallen, onder wie twee kinderen. Het dodental liep later op tot vijf en nog weer later tot zes.
Een van de inslagen was in dit flatcomplex, hier vielen twee doden (foto gedeeld op Telegram)
Sjoevajev verklaarde dat de aanval branden veroorzaakte in twee flatgebouwen en dat een groot aantal woon- en andere gebouwen beschadigd raakte.
Russische aanvallen op Kiev en Zaporizja: 7 doden, 21 gewonden
In de nacht van maandag op dinsdag vielen Russische troepen Oekraïne aan met raketten en 120 drones van verschillende types. De Oekraïense luchtverdediging stoorde en/of vernietigde 98 onbemande luchtvaartuigen (UAV’s).
De aanvallen waren gericht op de hoofdstad Kiev en Zaporizja en werden uitgevoerd met Zirkon-antischeepsraketten en Iskander-M/KN-ballistische raketten, gelanceerd vanuit de Russische oblasten Koersk, Rostov, Voronezj en Orjol.
Een Noord-Koreaanse Iskander-M/KN ballistische raket (fotograaf onbekend)
Het Russische leger zette ook 120 aanvalsdrones van de types Shahed (sommige met straalaandrijving) en Gerbera in, evenals Parodiya-lokdrones. De drones werden gelanceerd vanuit de Russische steden Koersk, Millerovo, Orjol en Primorsko-Achtarsk, en vanuit de door Rusland bezette Oekraïense gebieden Donetsk en de Krim. Treffers werden geregistreerd op 21 locaties en op vijf locaties zijn neergekomen brokstukken van luchtdoelen aangetroffen.
Beeld van de zwaar getroffen staalfabriek van Zaporizja (foto gedeeld door Zaporizhstal)
Zwaar getroffen werd de stad Zaporizja en wel specifiek Zaporizhstal (de staalfabriek van Zaporizja), een van de toonaangevende bedrijven in de Oekraïense metaalindustrie. De fabriek heeft de activiteiten volledig stilgelegd na te zijn getroffen door een ballistische raket. Zeven werknemers van de fabriek kwamen om het leven en 21 anderen raakten gewond. Voor zover bekend raakte bij de aanvallen in Kiev één persoon gewond, daarnaast werd een inslag gemeld op het terrein van een kinderziekenhuis in het stadsdistrict Sjevtsjenkivskyj (Kiev).
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Vlagblog 