De Grondwetsdag herdenkt de 3e mei 1791, toen de voor die tijd democratische grondwet werd ingevoerd, na een periode van onrust en anarchie in het Pools-Litouwse Gemenebest (de samensmelting van het Koninkrijk Polen met het Groothertogdom Litouwen in 1569).
Het Pools-Litouwse Gemenebest in zijn grootste omvang in 1618. De kleuren geven de verschillende grenzen aan die het gemenebest kende tussen 1569 en 1918. De huidige grenzen zijn in het gebied ingetekend met de namen van de landen ter identificatie.
De moderne grondwet was de Pruisische en Russische buren echter een doorn in het oog. Het leidde tot de Pools-Russische oorlog van 1792, waarbij de Russen het Gemenebest binnenvielen en tot de zogenaamde Tweede Verdeling van Polen in hetzelfde jaar, waarbij het Pools-Litouwse grondgebied grote delen land moest afstaan aan Rusland en Pruisen. En na de Derde Verdeling in 1795, waarbij opnieuw Rusland, Pruisen, maar nu ook Oostenrijk profiteerden, hield de Poolse (en Litouwse) soevereiniteit de facto op te bestaan tot 1918.
Tweede Poolse Republiek (1918-1939) (Kaart van de hand van Tadeusz Jan Kowalski, uitgave Edward Stanford Publishing)
In april 1919 werd tijdens de Tweede Poolse Republiek de 3e mei ingevoerd als nationale feestdag. Vanaf de Tweede Wereldoorlog werd de viering verboden. Pas na de val van het communisme in 1989, werd de 3e mei opnieuw ingevoerd als nationale feestdag, voor het eerst in 1990. In 2007 sloot Litouwen zich bij Polen aan door de 3e mei ook als nationale feestdag in te voeren en sinds dat jaar vinden er ook gezamenlijke herdenkingen plaats.
Polen (1945-heden)
De 3e mei is een vrije dag in Polen met vele festiviteiten, parades, speeches en concerten. In Chicago en omgeving, waar zich veel Poolse emigranten hadden gevestigd, wordt de dag al gevierd sinds 1892 en staat bekend als Polish Constitution Day, compleet met parades.
De Poolse vlag is een horizontale tweekleur in wit en rood en komt voor mét en zónder staatswapen. De kleuren rood en wit komen al in de tijd van het Hertogdom Warschau (1807-1815) voor, maar ook het Poolse wapen vertoont deze kleuren.
Vanaf 1830 is het wit-rood de officieuze Poolse vlag, vanaf 1918 officieel. De adelaar op het staatswapen (als wapen bekend sinds 1295) werd in 1944 van zijn kroon ontdaan, maar op 29 december 1989 kreeg hij hem weer terug, als teken van Polen’s hernieuwde soevereiniteit.
Het gebouw van de Sejm in Warschau (gebouwd 1925-1928) met de Poolse vlag (zonder wapen) op de top (publiek domein)
Hoewel er regels zijn wie welke vlag gebruikt (dus mét of zónder wapen), zijn de twee versies in de praktijk onderling uitwisselbaar. Strikt genomen echter wordt de vlag zonder wapen gebruikt door de Sejm (de Poolse Tweede Kamer)*, de Senat (de Poolse Eerste Kamer), de president, de premier, de regering, lagere volksvertegenwoordigingen (alleen tijdens vergaderingssessies) en andere overheidsorganen (alleen op nationale feestdagen).
*) bovenop de koepel van het gebouw, binnen in de vergaderzaal wordt een baniervormige constructie gebruikt mét wapen
Het gebruik van de vlag mét wapen is in principe voorbehouden aan ambassades, consulaten en andere vertegenwoordigingen en missies in het buitenland, de burgerluchtvaart en gebouwen van havenautoriteiten. Tevens dient de vlag met adelaar als handelsvlag.
De Poolse vlag mét wapen bij de ambassade in Jakarta, Indonesië (fotograaf onbekend)
Vlag van de president als commandant van de strijdkrachten
Zoals we hierboven al zagen gebruikt de Poolse president de nationale vlag zónder wapen. Toch is er een presidentiële vlag, maar die wordt alleen gebruikt door het staatshoofd in de rol van opperbevelhebber van de strijdkrachten.
Vlag van de Poolse president als opperbevelhebber van de strijdkrachten (1927/2005-heden)
De vlag laat het gekroonde Poolse wapen zien op een rood veld, omlijst door een sierrand die de rang van een generaal verbeeldt. Die rand is weer omzoomd door een witte rand, omsloten door twee rode kaders.
Dit presidentiële vaandel is vrijwel gelijk aan het ontwerp van 27 december 1927. Een versie zonder kroon werd gebruikt tijdens de Russische dominantie tussen 1952 en 1989.
Op 3 mei 2005 was de herintroductie van de vlag tijdens de Grondwetsdag van de Derde Mei (Święto Narodowe Trzeciego Maja) bij de ceremonie op het Piłsudski-plein bij het graf van de onbekende soldaat. Bij begrafenissen van (voormalige) presidenten dekt de presidentiële vlag tevens de kist van de overledene.
Diplomatieke rel met Israël over graan uit bezet gebied
Er is een diplomatieke rel ontstaan over beschuldigingen dat Israël graanzendingen ontvangt uit het door Rusland bezette deel van Oekraïne. De Oekraïense president Zelensky zei dat “weer een schip” met graan “gestolen door Rusland” in een Israëlische haven (Haifa) was aangekomen en zich voorbereidde op het lossen.
President Zelensky tijdens zijn laatste videoboodschap, afgelopen maandag (screenshot)
Hij zei dat de Israëlische autoriteiten “niet onwetend kunnen zijn” van de lading in de schepen die in de havens van hun land aankomen en waarschuwde dat hun nalatigheid om de graanzendingen te voorkomen de bilaterale betrekkingen ondermijnt.
Gideon Saar, de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken (screenshot)
Eerder bekritiseerde de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, Gideon Saar, Oekraïne voor het publiekelijk uiten van dergelijke beschuldigingen. Hij benadrukte dat ze “geen bewijs” waren, maar dat de zaak zou worden onderzocht.
Kremlin-woordvoerder Dmitry Peskov (screenshot)
Kremlin-woordvoerder Dmitry Peskov zei tegen journalisten dat hij “liever geen commentaar wilde geven of zich in deze zaak wilde mengen”. Rusland heeft eerder ontkend dat het Oekraïens graan steelt.
President Zelensky benadrukte dat Kiev, op basis van Oekraïense inlichtingen, een sanctiepakket voorbereidt dat niet alleen gericht is op degenen die het graan rechtstreeks vervoeren, maar ook op “personen en rechtspersonen die proberen te profiteren van dit criminele plan”. Hij zei dat Oekraïne ook samenwerkt met zijn Europese partners om ervoor te zorgen dat deze personen onder de Europese sanctieregelingen vallen.
Zeven doden bij weekend-aanvallen op Oekraïne
Bij Russische luchtaanvallen in Oekraïne in de nacht van vrijdag op zaterdag, kwamen minstens zeven mensen om, waaronder vijf in de centraal gelegen stad Dnipro, waar volgens functionarissen een flatgebouw werd geraakt.
Twee rookkolommen boven Dnipro geven aan waar een aanvalsdrone of raket insloeg (screenshot)
President Zelensky liet weten dat de laatste aanval “vrijwel de hele nacht” duurde, terwijl reddingswerkers zaterdagochtend nog steeds onder het puin in Dnipro naar overlevenden zochten.
Een gebouw in Dnipro kreeg de volle laag (foto gedeeld door de Oekraïense hulpdiensten)
Britse straaljagers werden vanuit Roemenië ingezet tijdens de zware aanval, toen Russische drones nabij de grens werden gedetecteerd, hoewel het Britse ministerie van Defensie een bericht ontkende dat het er enkele had neergeschoten.
Een Russische aanvalsdrone boven de stad Dnipro……die vervolgens uit de lucht wordt geschoten
Russische raketten en drones bereikten ook de noordelijke stad Tsjernihiv – waar volgens functionarissen twee mensen om het leven kwamen – evenals Odessa en Charkov. De Oekraïense autoriteiten meldden dat ze het overgrote deel van de meer dan 600 Russische drones hadden neergehaald. President Zelensky schreef op sociale media: “De tactiek van de Russen is niet veranderd: aanvalsdrones, kruisraketten en een aanzienlijke hoeveelheid ballistische wapens.”
Ondertussen voerde Oekraïne enkele van zijn verste droneaanvallen uit, diep in Russisch grondgebied. In Jekaterinenburg, bijna 1.600 kilometer van de Oekraïense grens, raakten zes mensen gewond, toen een gebouw werd geraakt, liet gouverneur Denis Pasler van de oblast Sverdlovsk weten. In het nabijgelegen Tsjeljabinsk zei een lokale leider dat drones die een industriële faciliteit als doelwit hadden, waren neergehaald.
Oekraïense aanval op opslagplaats Russische Iskander-raketsystemen
Drones van de Middle Strike-eenheden van de Oekraïense Special Operations Forces (SOF) hebben in de nacht van 27 op 28 april een opslagplaats voor Iskander-raketsystemen in het door Rusland bezette Krim-schiereiland aangevallen.
Volgens het rapport van de SOF bevond de verborgen uitrusting zich op het terrein van een voormalige raketbasis, vlakbij de nederzetting Ovrazhky, ongeveer 40 kilometer ten oosten van Simferopol. Vanaf deze locatie konden raketten binnen enkele minuten de frontlinie of steden in het achterland van Oekraïne bereiken.
Leden van het verzet hadden herhaaldelijk Russische raketlanceringen vanaf deze locatie vastgelegd. De Special Operations Forces hebben ook een video van de aanval vrijgegeven.
Beeld uit de door de SOF vrijgegeven video van de aanval, waarop een opslagplaats te zien is, net vóórdat een een Oekraïens projectiel doel trof (screenshot)Beeld uit dezelfde video, waarop een grote rookpluim te zien is boven de opslagplaats bij Ovrazhky (screenshot)
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Bij een grootschalige Russische drone-aanval op de noordelijke stad Soemy, in de gelijknamige oblast, in de nacht van 20 op 21 april, raakten zes mensen gewond, werd een medisch centrum getroffen en raakten woongebouwen beschadigd.
Een felle brand woedde in een van de getroffen woongebouwen in Soemy (foto gedeeld door de militaire administratie van Soemy)
Meer dan vijf inslagen werden geregistreerd in een woonwijk van het district Zarichnyi. Ramen van woongebouwen sprongen en er brandden auto’s uit. Van de zes gewonden moetsen er drie naar het ziekenhuis, waaronder een tiener van 17.
Grote drone-aanval op Russische olieraffinaderij Toeapse
Het Oekraïense leger continueert zijn aanvallen op Russische olieraffinaderijen en -installaties. In de nacht van zondag op maandag werden twee olie-opslagtanks van de raffinaderij in de Zuid-Russische havenstad Toeapse geraakt.
De stad, gelegen aan de Zwarte Zee, werd eind vorige week ook al getroffen door Oekraïense aanvalsdrones. De branden die ten gevolge daarvan ontstonden, waren net onder controle, toen er een nieuwe aanval begon.
De stad Toeapse (links) met de brug over de gelijknamige rivier en het naastgelegen olieraffinaderij en -opslagcomplex na de Oekraïense drone-aanval (screenshot)
Volgens het Russische ministerie van Defensie werden er 112 drones uit de lucht geschoten. Hoeveel drones daadwerkelijk wél insloegen werd niet vermeld, maar bij de aanval viel tenminste één dode en raakte er één persoon gewond.
Het Toeapse olieraffinaderij en -opslagcomplex (Туапсинский нефтеперерабатывающий завод), waar twee olie-opslagtanks vol geraakt werden (screenshot)
Naast de twee olie-opslagtanks werden er diverse andere gebouwen getroffen. Volgens de lokale gouverneur raakten o.a. een wooncomplex, een kerk, een kleuterschool en een basisschool beschadigd.
Ook bij daglicht woedde de brand nog voort (screenshot)
Het complex in Toeapse behoort tot de tien grootste olieraffinaderijen in Rusland. Er wordt o.a. kerosine, Euro-5 diesel en stookolie geproduceerd. De aanvallen op industriële complexen gaan vooralsnog onverminderd voort. Alleen al in maart zouden er 76 industriële doelen zijn geraakt, waaronder 15 olieraffinaderijen. Volgens de Oekraïense president Zelensky hebben al deze drone-aanvallen op de olie-infrastructuur van Rusland in die maand, het land minstens 2,3 miljard dollar aan olie-inkomsten gekost.
Vermiste kinderen getraceerd
Op 16 en 17 april 2026 organiseerde Europol samen met Nederland een gecoördineerde actie (een ‘hackathon’) om kinderen te identificeren en op te sporen die gedwongen waren overgebracht of gedeporteerd naar de bezette gebieden van Oekraïne, de Russische Federatie en Wit-Rusland (Belarus). In totaal werd informatie over 45 kinderen achterhaald en gedeeld met de Oekraïense autoriteiten ter ondersteuning van hun lopende onderzoeken.
De OSINT-hackathon leverde informatie over 45 gedeporteerde Oekraïense kinderen op (foto: Europol)
Dit initiatief bracht 40 experts uit 18 landen, het Internationaal Strafhof en niet-gouvernementele partners samen in Den Haag. De deelnemende experts op het gebied van open-source-inlichtingen (OSINT – Opens Source Initiative) stelden 45 rapporten samen met waardevolle informatie die mogelijk kan leiden tot de locatie van gedeporteerde kinderen, zoals: de transportroutes die werden gebruikt tijdens gedwongen verplaatsingen; personen die de deportatie mogelijk maakten, zoals directeuren van kindertehuizen; militaire eenheden die assisteerden bij de deportaties; personen die gedeporteerde kinderen opvingen; kampen of faciliteiten waar kinderen naartoe werden gebracht; platforms met foto’s van mogelijk gedeporteerde kinderen; Russische militaire eenheden waarin gedeporteerde kinderen mogelijk nu vechten als onderdeel van de Russische oorlog tegen Oekraïne.
Vrijwilligers voor de hackathon kwamen uit 18 verschillende landen (foto: Europol)
De deelnemende landen waren België, Denemarken, Duitsland, Finland, Frankrijk, Ierland, Italië, Malta, Nederland (medeorganisator), Noorwegen, Oekraïne, Oostenrijk, Portugal, Roemenië, Spanje, Tsjechië, Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Volgens Oekraïne ligt het totaal aan gedeporteerde Oekraïense kinderen op bijna 20.000.
Druzhba-oliepijpleiding gerepareerd
Oekraïne heeft de reparaties aan de Druzhba-oliepijpleiding, die Russische olie naar Europese landen (waaronder Hongarije) transporteert, voltooid en de pijpleiding kan weer in gebruik worden genomen, volgens een bekendmaking van president Zelensky op X.
Zelensky hield echter een slag om de arm: “Hoewel niemand momenteel kan garanderen dat Rusland geen nieuwe aanvallen op de pijpleidinginfrastructuur zal uitvoeren, hebben onze specialisten de basisvoorwaarden gecreëerd voor het herstel van de werking van het pijpleidingsysteem en de apparatuur.”
President Zelensky tijdens zijn laatste videoboodschap (screenshot)
Met de gereedgekomen reparatie verwacht de president dat de eerder toegezegde EU-lening van € 90 miljard voor Oekraïne (waar de Hongaarse premier Orbán zich fel tegen verzette) zal worden vrijgegeven.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Deze ochtend zal de Oekraïense president Zelensky in de Zeeuwse hoofdstad Middelburg aanwezig zijn bij de uitreiking van de Four Freedoms Awards. De president krijgt in het Abdij-complex de International Four Freedoms Award 2026 omgehangen. De onderscheiding is zowel voor hemzelf, als voor het Oekraïense volk, als waardering voor hun moed en doorzettingsvermogen in de oorlog tegen Rusland.
De Four Freedoms Awards werden voor het eerst uitgereikt in 1982 ter gelegenheid van zowel de honderdste geboortedag van president Roosevelt als het tweehonderdjarig bestaan van diplomatieke betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Nederland. In even jaren vindt de uitreiking plaats in Middelburg, in oneven jaren in Hyde Park, New York, de voormalige woonplaats van president Roosevelt, waar zowel hij als zij vrouw Eleanor Roosevelt ook begraven liggen. Middelburg werd gekozen vanwege de Zeeuwse roots van de familie Roosevelt.
President Roosevelt tijdens zijn State of the Union op 6 januari 1941 (screenshot)
De naam van de onderscheiding vindt zijn oorsprong in Roosevelt’s State of the Union van 6 januari 1941, waar hij de vier fundamentele vrijheden. van de mens benoemde: Freedom of Speech(Vrijheid van Meningsuiting), Freedom of Worship (Vrijheid van Godsdienst), Freedom from Want (Vrijwaring van Gebrek) en Freedom from Fear (vrijwaring van Vrees).
Four Freedoms Awards (fotograaf onbekend)
Naast deze vier onderscheidingen is er de International Four Freedoms Award, ook wel de Freedom Medal of Algemene Vrijheidsprijs genoemd. Deze prijs is in het verleden uitgereikt aan o.a. prinses Juliana, Helmut Schmidt, Václav Havel, de dalai lama, Nelson Mandela, Kofi Annan en Angela Merkel. Dit jaar gaat de eer dus naar Volodymyr Zelensky en het Oekraïense volk.
President Zelensky ontving de International Freedoms Award uit honden van Elizabeth Roosevelt Johnston (links), premier Jetten (rechts) leidde de toekenning in met een rede (screenshot)
Bij de uitreiking in Middelburg zijn altijd leden van het Koninklijk Huis aanwezig. Dit jaar maken koning Willem-Alexander en zijn moeder, prinses Beatrix, hun opwachting (koningin Máxima is na het Amerikaanse werkbezoek met haar man in de V.S. gebleven voor de voorjaarsvergadering van het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank Groep, in het kader van haar werk als speciale pleitbezorger van de secretaris-generaal van de V.N. voor financiële gezondheid). Ook premier Jetten geeft acte de présence.
Screenshots van de ceremonie
Aankomst van koning Willem-Alexander en prinses Beatrix op de Balans, net buiten het AbdijcomplexCommissaris van de Koning in Zeeland, Hugo de Jonge, begroet premier Rob JettenDe koning, Commissaris van de Koning Hugo de Jonge, prinses Beatrix, president Zelensky en (nog net zichtbaar) premier Jetten lopen door de kloostergangen naar de Nieuwe KerkBinnenkomst in de Middelburgse Nieuwe KerkPresident Zelensky bekijkt het programmaDe Zeeuwse Commissaris van de Koning, Hugo de Jonge, tijdens zijn inleidingDe president en de koningDe president worstelde zichtbaar met zijn emoties tijdens een filmpje waarin Oekraïense burgers aan het woord kwamen over hoe ze, ondanks alles toch een zo normaal mogelijk leven proberen te leiden Het filmpje kan op een luid applaus rekenenPremier Jetten tijdens zijn toespraak voorafgaand aan de uitreiking van de International Four Freedoms AwardPremier Jetten sluit zijn toespraak afNa de uitreiking van de onderscheiding is er een staande ovatie voor de presidentTijdens het langdurige applaus voor de presidentDe president houdt vervolgens een toespraak….…waarbij hij allereerst om een minuut stilte vraagt voor de slachtoffers van de Russische aanval van de nacht ervoor (zie ook verderop in Vlagblog)President Zelensky tijdens zijn toespraak onder ‘toeziend oog’ van president RooseveltDe president sluit zijn rede af, waarna opnieuw een langdurig applaus zijn deel is……en hij een stevige omhelzing van premier Jetten krijgtZelensky en JettenHet applaus blijft aanhouden – als tweede van links zien we Gisèle Pelicot, de Française die jarenlang gedrogeerd en verkracht werd door haar man en talloze andere mannen; de Four Freedoms Award voor Vrijwaring van Vrees werd haar dit jaar toegekendPrinses Beatrix feliciteert president Zelensky met zijn onderscheiding, links in het wit met ambtsketen zien we de Middelburgse burgemeester Yvonne van MastrigtDe president bleef nog voor de overige medaille-uitreikingen
Na de ceremonie had de president nog gesprekken met zowel premier Jetten als koning Willem-Alexander in het Prinsenlogement, het officiële verblijf van de koning in Zeeland.
Tegen het einde van de middag vertrok de Oekraïense president samen met premier Jetten, voor een vooraf stilgehouden bezoek aan Vlissingen, waar hij allereerst een krans legde bij het Landingsmonument bij Uncle Beach, waar op 1 november 1944 geallieerde troepen landden.
Kransleggingen door premier Jetten en president Zelensky bij het Landingsmonument in Vlissingen (foto: Ministerie van Defensie)President Zelensky op de zeedijk bij Uncle Beach, in de linkerbovenhoek de Vlissingse burgemeester Bas van den Tillaar (foto: Ministerie van Defensie)
Daarna ging het door naar de Albionkade, voor een bezichtiging van de mijnenjager Zr.Ms. Makkum, die inmiddels buiten dienst is gesteld.
Tijdelijk staakt-het-vuren over en weer geschonden
Oekraïne en Rusland hebben elkaar over en weer beschuldigd van honderden schendingen van een kort staakt-het-vuren dat samenviel met de viering van het orthodoxe Pasen, afgelopen weekend.
Het Oekraïense leger meldde zondagochtend dat Russische troepen sinds het ingaan van het staakt-het-vuren op zaterdag om 16.00 uur lokale tijd (12.00 uur Nederlandse tijd), 2.299 schendingen hadden begaan, waaronder het neerschieten van vier ongewapende soldaten in de regio Charkov. Het leger meldde dat de soldaten werden geëxecuteerd nadat ze waren ontwapend en noemde het “weer een oorlogsmisdaad van Rusland”.
De bewuste foto met de vier lichamen, gepubliceerd door het Oekraïense Openbaar Ministerie (Офіс Генерального прокурора України)
De Oekraïense autoriteiten publiceerden een foto die vermoedelijk door een drone is gemaakt en waarop vier lichamen in een open veld te zien zijn.
Het Russische ministerie van Defensie meldde op zijn beurt dat Oekraïense troepen 1.971 schendingen hadden begaan, waaronder drie pogingen tot tegenaanvallen in de regio Dnipropetrovsk.
President Zelensky tijdens zijn toespraak tijdens het orthodoxe Pasen (screenshot)
De Oekraïense president Zelensky zei eerder dat de strijdkrachten van zijn land “symmetrisch” zouden reageren op Russische aanvallen tijdens het staakt-het-vuren en noemde Pasen “een tijd van vrede”. Hij voegde eraan toe dat hij hoopte dat het staakt-het-vuren na het orthodoxe Pasen verlengd zou kunnen worden om de vredesonderhandelingen te vergemakkelijken, die door het uitbreken van de oorlog in het Midden-Oosten vrijwel zijn vastgelopen. Rusland verwierp dit idee echter en zei dat de aanvallen maandag zouden worden hervat (wat ook gebeurde).
Oprichting speciaal tribunaal komt dichterbij
Volgens de Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken, Andrii Sybiha, hebben IJsland en Polen hun bereidheid bevestigd om zich aan te sluiten bij de overeenkomst over de oprichting van een speciaal tribunaal dat de Russische agressie tegen Oekraïne moet onderzoeken: “Dit markeert een keerpunt: met 17 bevestigingen hebben we officieel het wettelijk vereiste minimum aantal lidstaten van de Raad van Europa bereikt om het akkoord in stemming te brengen.”
Andrii Sybiha, de Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken (screenshot)
Sybiha liet weten dat de uitgebreide gedeeltelijke overeenkomst (EPA) over het beheerscomité van het speciale tribunaal naar verwachting zal worden behandeld en aangenomen tijdens een bijeenkomst van het Comité van Ministers van de Raad van Europa in Chișinău (Roemenië) op 14 en 15 mei.
“Er is nog geen jaar verstreken sinds we op 9 mei 2025, tijdens de bijeenkomst van de Europese ministers van Buitenlandse Zaken in Lviv, groen licht gaven voor het tribunaal. Nu hebben we alle juridische stappen voorbereid om het tribunaal in werking te stellen. We zullen doorgaan met het verzamelen van handtekeningen van landen die zich willen aansluiten, zowel binnen als buiten de Raad van Europa, op alle continenten en in alle regio’s”, aldus Sybiha.
Vijf doden en 25 gewonden in Dnipro
Bij een raket-aanval op de stad Dnipro, in de oblast Dnipropetrovsk, vielen dinsdag vijf doden en 25 gewonden.
Schade na de raket-aanval op Dnipro
Van die 25 lagen er woensdag nog 19 in het ziekenhuis, waarvan 13 op de intensive care. Dnipro stelde voor gisteren een dag van rouw in.
Vier gewonden na Russische aanval in Tsjerkasy
In de nacht van dinsdag op woensdag werd Tsjerkasy, hoofdstad van de gelijknamige oblast in centraal-Oekraïne, aangevallen met door het Russische leger afgevuurde drones, waarbij er vier gewonden vielen.
Een uitgebrande woning in Tsjerkasy (foto gedeeld door de Staatsnooddienst van Oekraïne/Державна служба з надзвичайних ситуацій України)
Eerste berichten wezen erop dat zes woongebouwen en twee bijgebouwen beschadigd raakten. Vijf auto’s werden vernield en vier andere beschadigd. Er brak brand uit in twee huizen en ook een bus vloog in brand.
18 doden in de nacht van woensdag op donderdag
Rusland vuurde afgelopen nacht in meerdere golven meer dan 700 drones en raketten op Oekraïne af, waarbij minstens 18 mensen om het leven kwamen. Lokale functionarissen spraken van de dodelijkste aanval in maanden.
Een zwaar beschadigd gebouw in havenstad Odessa (foto van Serhii Lysak, gedeeld op Telegram)
Volgens functionarissen vielen er negen doden in de zuidelijke havenstad Odessa, vijf in de centrale stad Dnipro en vier, onder wie een kind, in de hoofdstad Kiev.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Deze Finse feestdag staat ook bekend onder de naam Mikael Agricolan Päivä (Mikael Agricola-dag). Agricola was de grondlegger van het Fins in geschreven vorm. De 9e april is zijn sterfdag.
Mikael Agricola werd geboren als Mikael Olavinpoika (= zoon van Olav) rond 1510 in een boerengezin in het zuid-Finse dorpje Torsby. Over zijn jeugd is niet veel bekend, maar waarschijnlijk was het gezin waarin hij opgroeide met nog drie zussen, niet onbemiddeld.
Op school viel hij bij zijn onderwijzers al snel op door zijn aanleg voor taal en de rector van de school adviseerde om hem door te sturen naar de Latijnse School in Vyborg (tegenwoordig een Russische stad, net over de Finse grens). De school onderwees niet alleen in talen, maar er hoorde ook een gedeeltelijke priesteropleiding bij. Of Mikael van huis uit Fins of Zweeds sprak is niet meer na te gaan, feit is dat hij beide talen vloeiend sprak, dus wellicht is hij tweetalig opgegroeid.
In het 16e eeuwse door Zweden overheerste Finland was de Finse taal ondergeschikt aan het Zweeds. De taal van de overheid was het Zweeds, de taal in de kerk Latijn en de taal van de handel het Middelnederduits. Tijdens zijn studie in Vyborg nam hij de naam achternaam Agricola (= boer) aan. Het was in die tijd niet ongebruikelijk om een achternaam te kiezen die teruggreep op het beroep van de vader. In Vyborg kwam hij ook onder de invloed van de nog prille Reformatie en woonde lutherse diensten bij.
Afgestudeerd en wel toog hij in 1528 naar Turku, toen het centrum van Zweeds Finland en zetel van het bisdom. Hij kwam in dienst bij bisschop Martinus Skytte, als klerk. Hoewel hij dus in dienst was van de rooms-katholieke kerk, liet het lutheranisme hem niet los.
Links: Martinus (Martti) Skytte, detail van een zuil in Hauho met zijn portret in steen, een werk van Tauno Wirkkala / Rechts: Peter (Pietari) Särkilahti, afgebeeld op een historische roman over zijn leven uit 1913 door Santeri Ivalo (1886-1937), uitgeverij WSOY
In Turku kwam hij in contact met Petrus Särkilahti, de eerste Finse student van Maarten Luther, een enthousiast verspreider van Luther’s ideeën en geloofsopvattingen. Toen Särkilahti vroegtijdig stierf in 1529, zag Agricola het als zijn taak om diens werk voort te zetten. Opvallend genoeg werd hij daarin niet tegengewerkt door zijn baas, de bisschop van Turku, die zelf steeds meer opschoof richting lutheranisme.
In 1531 werd Agricola tot priester gewijd en in 1536 stuurde bisschop Skytte hem naar Wittenberg in Duitsland voor een verdere studie onder Maarten Luther himself. Tevens studeerde hij er Grieks onder Luther’s medewerker Philipp Melanchthon.
V.l.n.r.: Maarten Luther (1483-1546), olieverfportret uit 1526 van Lucas Cranach de Oude (1472-1553) (Collectie The Phoebus Foundation) / Philipp Melanchthon, geboren als Philipp Schwarzerdt (1497-1560), olieverfportret uit 1543 van Lucus Cranach de Oude (1472-1553) (Collectie Schloss Gottorf) / Gustav Vasa, koning van Zweden (1496-1560), portret uit 1542 door Jacob Binck (1500-1569) (Collectie Universiteit van Uppsala)
Zowel Luther als Melanchthon waren onder de indruk van Agricola en maakten dat kenbaar aan de Zweedse koning Gustav Vasa. Toen Agricola de koning vervolgens schriftelijk om een stipendium vroeg voor verdere studies, werd dat ingewilligd. Het stelde hem in staat zich verder te verdiepen in het Grieks, door bijvoorbeeld de complete werken van Aristoteles aan te schaffen en te bestuderen.
Vervolgens komen we dan bij het punt waardoor Agricola nog steeds nationale faam geniet en waar hij al jaren over had nagedacht: hij begon met het in het Fins vertalen van het Nieuwe Testament vanuit de Griekse grondtekst. Dit was uiteraard een megaklus, zeer zeker omdat het Fins als geschreven taal niet gebruikt werd. Hij begon ermee in Duitsland in 1537, maar het duurde tot 1548 eer zijn werk af was.
Links: Mikael Agricola, hier afgebeeld terwijl hij aan zijn vertaling van het Nieuwe Testament werkt, houtgravure van Albert Edelfelt (1854-1905) / Rechts: Standbeeld van Mikael Agricola voor de kathedraal van Turku, een werk uit 1952 van Oskari Jauhiainen (1913-1990)
Als een soort vingeroefening in het Finse schrift publiceerde hij in 1543 een boekje van 16 pagina’s, met de titel Abckiria , wat een soort beginnersboek voor de Finse taal was. Het bevatte zowel het alfabet, alsmede oefeningen en tot slot een catechismus. De catechismus bevatte de 10 geboden, de geloofsbelijdenis en het Onze Vader.
Links: Voorplat Abckiria (1543) / Rechts: Voorplat Se Wsi Testamenti (1548)
In 1539, dus twee jaar nadat hij in Duitsland met zijn bijbelvertaling begon, keerde hij terug naar Finland, waar hij werd aangesteld als rector van de kathedraalschool van Turku. Dit beviel hem maar matig, hij omschreef zijn leerlingen als “ongetemde dieren”, maar hij hield genoeg tijd over om verder te werken aan de vertaling van het Nieuwe Testament. Hij trouwde in Turku met Pirjo Olavintytär en kreeg een zoon Christian met haar.
In 1543 was de Finse vertaling Se Wsi Testamenti in principe af, maar toen volgden er nog vijf jaar van verbeteringen en correcties, zodat het uiteindelijk in 1548 verscheen. In totaal 718 pagina’s, verlevendigd met vele illustraties. Tevens introduceerde hij veel nieuwe woorden, waarvan sommige de tand des tijds hebben doorstaan, andere niet.
Finse schoolplaat van de hand van Albert Gebhard (1869-1937), waarop Mikael Agricola de Finse vertaling van het Nieuwe Testament aanbiedt aan de Zweedse koning Gustav Vasa (publiek domein)
In 1554 werd Agricola door koning Gustav Vasa benoemd tot bisschop van Turku, zonder toestemming aan paus Julius III te vragen. Sinds zijn voorganger Martinus Skytte was het rooms-katholieke geloof steeds meer ‘verlutheraniseerd’, onder Agricola zette dit verder door, zodat hij wel gezien wordt als de eerste Lutherse bisschop van Finland.
In 1557 leidde Agricola een vredesdelegatie naar Moskou om te trachten de Russisch-Zweedse Oorlog (1554-1557) te beëindigen. De delegatie was succesvol en leidde tot het Verdrag van Novgorod op 2 april. Op de terugweg echter werd Agricola ziek en op 9 april stierf hij in Uusikirkko (tegenwoordig in Rusland, vlakbij Vyborg).
“Agricolan kuolema” (“De dood van Agricola”), schilderij uit 1917 van de hand van Joseph Alanen (1885-1920) (Collectie Tempere Kunstmuseum)
Naast sterfdag van Agricola is de 9e april ook de geboortedag van Elias Lönnrot (1802-1884), schrijver en verzamelaar van oude volksverhalen, die Finlands bekendste epos de Kalevala samenstelde (1835).
De vlag
Vlag van Finland (1918-heden)
De eerste, voorlopige vlag van het onafhankelijke Finland was gebaseerd op het staatswapen: een rode vlag met de gekroonde gele Finse leeuw, staand op een kromsabel, met in zijn rechterpoot een geheven zwaard en negen witte rozen (voor de negen provincies). Deze afbeelding dient nog steeds als staatswapen.
Vlag van Finland (1917-1918)
Op 29 mei 1918 echter werd de huidige vlag ingevoerd, een egaal witte vlag met een blauw Scandinavisch kruis. Aan de wieg van deze vlag, die vanaf 1861 al op Finse pleziervaartuigen gebruikt werd, stond de dichter Zacharias Topelius, die het wit en het blauw in verschillende verschijningsvormen toepaste, voordat hij uiteindelijk definitief voor het kruis koos om de verbondenheid met de andere Scandinavische landen uit te drukken.
Het witte veld symboliseert de Finse winters en de kleur blauw de meren en de baaien. De vlag onderging zijn enige verandering op 25 april 1978, toen het lichte blauw van de vlag iets donkerder werd. De vlag heeft ook een naam: Siniristilippu (De blauwe kruis vlag).
De staat
Naast de ‘gewone’ vlag voert Finland ook een staatsvlag, die door de overheid gebruikt wordt. Deze is grotendeels gelijk aan de nationale vlag, maar in het midden van het blauwe kruis is het staatswapen afgebeeld: de gele Finse leeuw op de kromsabel.
Staatsvlag van Finland
Ook de Finse president voert zijn of haar eigen vlag. de basis is opnieuw de nationale vlag, maar nu uitgevoerd als zwaluwstaart, waardoor de vlag uitloopt in drie punten. In de broektop is een Finse onderscheiding afgebeeld: De Orde van het Vrijheidskruis, 3e klasse. De Finse president (sinds 1 maart 2024 is dat Alexander Stubb) is tevens grootmeester van deze ridderorde.
Links: De Finse Orde van het Vrijheidskruis, 3e klasse / Rechts: Vlag van de president van Finland met de Orde van het Vrijheidskruis
Meer dan twintig doden bij Russisch paas-offensief
De Oekraïense president Zelensky heeft Moskou ervan beschuldigd te kiezen voor “escalatie met Pasen” in plaats van een staakt-het-vuren, na een dodelijke en grootschalige drone- en raketaanval op Oekraïne, waarbij vijftien burgers om het leven kwamen. Ook vielen er meer dan veertig gewonden.
In Kiev brak brand uit in een woonflat nadat een Russische drone het gebouw raakte (screenshot)
Hoewel grote aanvallen overdag voorheen zeldzaam waren, nemen die de laatste tijd sterk toe.
Twee brandweermannen komen even op adem na bluswerkzaamheden in de hoofdstad Kiev (screenshot)
Dit alles terwijl de pogingen om de oorlog te beëindigen, onder leiding van de V.S., zijn vastgelopen sinds de Amerikaanse president Trump en zijn team hun aandacht hebben verlegd naar het conflict in het Midden-Oosten.
In Korosten werden bij de aanval verschillende huizen verwoest (screenshot)
In Korosten, in de oblast Zjytomyr, ten westen van de Oekraïense hoofdstad Kiev, moesten reddingswerkers onder het puin van huizen naar overlevenden zoeken, nadat een hele rij woningen was verwoest.
Zes mensen kwamen om het leven tijdens de Russische aanval op Korosten (screenshot)
Oekraïense aanvallen op Russische olie-infrastructuur hoyuden aan
De aanvallen op de Russische olie-infrastructuur in de Oostzee-regio door Oekraïense drones, die vorige week al tot grote schade leidde, is nog niet ten einde.
Gisteren raakte en olieterminal in de oblast Leningrad beschadigd tijdens een drone-aanval. Via Facebook meldde de Oekraïense Generale Staf het volgende: “Eerste berichten bevestigen schade aan drie opslagtanks van Transneft-Baltika. Deze faciliteit is een belangrijk onderdeel van de Russische infrastructuur voor de export van olieproducten, waarvan de inkomsten worden gebruikt om de gewapende agressie tegen Oekraïne te financieren.” De totale omvang van de schade kon gisteren nog niet worden vastgesteld.
Het bericht van de Generale Staf op Facebook
De Generale Staf gaf ook nieuwe gegevens over een drone-offensief van zondag 5 april: bij een aanval op Transneft-Port Primorsk (aan de Oostzee gelegen), raakten drie RVSP-20000-tanks beschadigd, gevolgd door een brand waarbij aardolieproducten vrijkwamen. Een RVSP-20000 is een tank met een capaciteit van 20.000 kubieke meter, die doorgaans wordt gebruikt voor de langdurige opslag van olie, aardolieproducten en andere brandbare vloeistoffen.
Het uitgestrekte terrein van Lukoil-Nizhegorodnefteorgsintez LLC (Kstovo-raffinaderij) in betere tijden (foto: NASA’s Earth Science Data)
Ook bevestigd dat tijdens de aanval op Lukoil-Nizhegorodnefteorgsintez LLC (ook bekend onder de aanzienlijk kortere naam Kstovo-raffinaderij) op diezelfde 5e april, onderdelen van de primaire ruwe-olieverwerkingsinstallaties AVT-6 en AVT-1, evenals installatie 19/6 ,die gebruikt wordt voor de productie van petroleumbitumen, beschadigd raakten.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
7 april is Vlagdag in Slovenië en herinnert aan het jaar 1848, een revolutiejaar in grote delen van Europa. Wat nu Slovenië is, was toen onderdeel van het Oostenrijkse keizerrijk. In deze tijd van opkomend nationalisme was het student en dichter Lovro Toman (1827-1870) die de Sloveense driekleur in Ljubljana liet wapperen op het adres Wolfova Ulica 8 (Wolfovastraat 8).
Hij deed dit als een reactie op de Duitse vlag die vanaf het Kasteel van Ljubljana wapperde, daar opgehangen door een groep lokale etnische Duitsers.
Wolfova Ulica 8 in Ljubljana, het adres waar de Sloveense vlag in 1848 voor het eerst wapperde, op deze plek was toen de taveerne Pri Zlati Zvezdi (De Gouden Ster) gevestigd , sinds 1997 heeft het gebouw een plaquette waarop de vlaggeschiedenis uit de doeken wordt gedaan (fotograaf onbekend)
Het Oostenrijkse keizerrijk erkende de Sloveense kleuren en de vlag mocht vanaf die tijd als regionale vlag gebruikt worden. Sinds 7 april 1998 wordt deze dag als Sloveense vlagdag gevierd.
Hoewel de vlag van Slovenië er een lijkt uit de zgn. pan-slavische vlaggenfamilie, waar bijvoorbeeld ook de huidige vlaggen van Servië en Slowakije deel van uitmaken, ligt dat bij Slovenië net iets anders. De pan-slavische vlaggen zijn gebaseerd op de vlag van Rusland (een horizontale driekleur van wit-blauw-rood), maar de Sloveense kleuren hebben een andere geschiedenis.
Kaart van het Keizerrijk Oostenrijk tussen 1816 en 1867, toen het Hertogdom Carniola (nr. 4 op de kaart), een van de vele onderdelen van dit rijk was, zowel van het hertogdom als van de hoofdstad Ljubljana worden de Duitse namen gebezigd: Krain / Laibach) (Kaart: Spiridon Ion Cepleanu / publiek domein)
Ze zijn afkomstig van het middeleeuwse wapen van het Hertogdom Carniola (Krain/Kransjka), waarvan Ljubljana in de 12e eeuw de hoofdstad werd.
Twee versies van het wapen van Criola, de versie links was het langst in gebruik, namelijk tussen 1463 en 1836, rechts de versie vanaf 1836 waar de Sloveense kleuren van zijn afgeleid (minus het geel); daar het gebied inmiddels onder het Oostenrijkse Keizerrijk viel, heeft de adelaar in dit wapen een keizerskroon
Dit wapen, een adelaar met een sikkelvormig borstschild, wijzigde nogal eens van kleur in de loop der eeuwen, waarvan de laatste aanpassing in 1836 was, waarbij de adelaar blauw was met een rood-geel borstschild op een zilveren (witte) achtergrond.
Vlag van Slovenië tot 1945
Het eerste gebruik van de pan-slavische kleuren in het gebied wat we nu kennen als Slovenië was bij de directe voorloper van het land, de regio Krain. Deze vlag was een horizontale driekleur van wit-blauw-rood (net als die van Rusland dus) en gaat terug tot 1848. Overigens werden deze kleuren al op wapenschilden vóór de 19e eeuw in deze regio gebruikt, dus historisch gezien klopte het helemaal!
Sloveense verzetsvlag (1941-1945)
In de Tweede Wereldoorlog werd er door het verzet (de partizanen) een vijfpuntige rode ster op de blauwe baan gezet.
Vlag van Slovenië als deelrepubliek van Joegoslavié (1945-1991)
Vanaf 1945, als onderdeel van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië werd de ster gehandhaafd, maar groter en geel omrand.
Marko Pogačnik (1944), ontwerper van het Sloveense wapen (fotograaf onbekend)
Met de onafhankelijkheid in 1991 kwam er ook een vlagwijziging. Het nieuwe staatswapen, een ontwerp van beeldhouwer Marko Pogačnik, werd op de witte en blauwe baan geplaatst, dicht bij de broekingszijde.
Wapen van Slovenië (ontwerp van Marko Pognacnik)
Het wapen heeft de vorm van een schild met een blauw veld met een rood kader aan de zijkanten, met daarop in wit een gestileerde afbeelding van de hoogste berg in Slovenië, de Triglav (2863 m).
Aan de basis van de berg zijn twee golvende blauwe lijnen te zien, zij staan voor zowel de Adriatische Zee als de rivieren. Boven de berg zijn drie zeskantige gele sterren geplaatst in een driehoek met de punt naar beneden. Deze sterren zijn afkomstig van het Middeleeuwse wapen van de graven van Celje, historisch gezien de belangrijkste adelsfamilie uit de streek.
Wapen van de graven van Celje
De vlag werd ingevoerd op 25 juni 1991.
In 2003 kwam er een beweging op gang die de vlag graag veranderd wilde zien vanwege het feit dat hij teveel op die van Rusland en Slowakije lijkt. In 2004 konden mensen ontwerpen insturen, waarbij een ontwerp met 11 strepen won. Het gebruikt opnieuw dezelfde kleuren en ook de Triglav komt er weer in terug.
Ontwerp voor een nieuwe vlag van Slovenië (2004)
Er is echter nog steeds geen besluit tot verandering genomen door het Sloveense parlement en het lijkt tot nu toe op de lange baan geschoven te zijn.
De afgelopen week heeft Oekraïne door middel van aanvalsdrones herhaaldelijk belangrijke Russische olie-exportinfrastructuur bij de Oostzee aangevallen, waardoor sommige installaties dagenlang in brand stonden.
Kaart met de locaties van de drie getroffen olie=infrastructuur-installaties in de oblast Leningrad
Het gaat om minstens drie olielocaties in de Russische oblast Leningrad, waaronder de havens van Ust-Luga (Oost-Loega) en Primorsk aan de Baltische Zee en de olieraffinaderij Kirishi in het binnenland. Dinsdag zei Robert Brovdi, commandant van de Oekraïense drone-eenheden, dat Ust-Luga maandagavond opnieuw was aangevallen “om het vuur aan te wakkeren”.
Een grote brand breekt uit bij de olie-installaties in Ust-Luga na de Oekraïense drone-aanval (screenshot)
Volgens de gouverneur van de oblast Leningrad, Alexander Drozdenko, raakten er drie mensen gewond tijdens de aanval, waarbij 38 drones werden neergehaald.
Olie-exportinfrastructuur in Ust-Luga vóór en na de Oekraïense aanval (screenshots)
Door Westerse foto-analyses werden er in zowel Ust-Luga en Primorsk minstens acht opslagtanks vernield of beschadigd, in Kirishi ging het om minstens twee opslagtanks die beschadigd raakten.
Verschillende installaties vlogen in brand na de aanval, met grote rookwolken tot gevolg (screenshot)
Volgens een analyse van het Finse Centrum voor Onderzoek naar Energie en Schone Lucht (Crea) werd 20% van de totale Russische olie-export vanuit Ust-Luga uitgevoerd en 22% vanuit Primorsk. Recente gegevens tonen aan dat er op 26 en 27 maart geen schepen met olie werden geladen in de drie Baltische havens van Rusland. Volgens Crea is dit de eerste periode van twee opeenvolgende dagen zonder dergelijke activiteit sinds Moskou in 2022 de grootschalige invasie van Oekraïne lanceerde.
Robert Brovdi (1975), commandant van de Oekraïense drone-troepen (screenshot)
Robert Brovdi, commandant van de Oekraïense drone-troepen, liet weten dat de operatie gericht op deze drie olie-installaties in het Baltische gebied op 23 maart was begonnen en dat de aanvallen tot doel hadden “de Russische olie-aders, raffinagecapaciteit en infrastructuur voor de export van ruwe olie te demilitariseren”.
President Zelensky tijdens zijn recentste video-toespraak afgelopen dinsdag (screenshot)
President Zelensky liet dinsdag weten dat de bondgenoten van Oekraïne hem hebben aangespoord de aanvallen op de Russische energie-infrastructuur te verminderen te midden van de aanhoudende wereldwijde brandstofcrisis. Maar de president antwoordde dat deze aanvallen pas gestaakt zullen worden als Rusland stopt met het consequent aanvallen van de energie-infrastructuur van Oekraïne.
Grote Russische drone-aanval
Russische troepen vielen Oekraïne in de nacht van 31 maart op 1 april aan met 339 Shahed-, Gerbera-, Italmas- en andere drones.
Een neergestorte Russische-Chinese Gerbera-drone, die tijdens de Russisch-Oekraïense oorlog werd ontwikkeld (foto: State Border Guard Service of Ukraine/Державна прикордонна служба України)
Volgens vroege berichten op 1 april was de Oekraïense luchtverdediging om 08:00 uur druk met het storen en/of uit de lucht schieten van de Russische drones, wat lukte met 298 ‘hits’ in het noorden, zuiden, oosten, westen en centrum van het land. Bij het afslaan van de aanval waren vliegtuigen, luchtdoelraketsystemen, elektronische oorlogsvoerings-eenheden, onbemande systemen en mobiele vuurgroepen van de Oekraïense strijdkrachten betrokken.
Drie inzittenden van deze auto in Nikopol raakten gisteren bij de aanval gewond (foto gedeeld door het militair bestuur van de oblast Dnipropetrovsk)
In de stad Nikopol in de oblast Dnipropetrovsk raakten tien mensen (vijf mannen en vijf vrouwen) gewond. Eén van de slachtoffers, een 75-jarige vrouw, raakte bij de aanval zwaar gewond.
De drone-aanvallen gingen overdag nog door. In de centraal gelegen oblast Tsjerkasy vielen vier doden, nadat ze uit nieuwgierigheid naar een neergekomen drone waren gelopen, die vervolgens ontplofte.
Militair transportvliegtuig stort neer op de Krim
Een Russisch Antonov An-26 transportvliegtuig stortte afgelopen dinsdag neer op het in 2014 door Rusland geannexeerde schiereiland de Krim, waarbij alle 29 inzittenden om het leven kwamen.
Het Russische ministerie van Defensie meldde dat het rond 18:00 uur Moskoutijd op het contact met de An-26 had verloren tijdens een “routinevlucht” boven het schiereiland. Het ministerie meldde later dat een zoek- en reddingsteam de crashlocatie had gevonden. Zes bemanningsleden en 23 passagiers kwamen om het leven.
Een Russisch Antonov An-26 vliegtuig (foto: russianplanes.net)
De autoriteiten voegden eraan toe dat er “geen externe impact” op het vliegtuig was geweest, waardoor de oorzaak waarschijnlijk in technische problemen moet worden gezocht.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Alaska is de grootste staat van de Verenigde Staten qua oppervlakte. Om daar ongeveer een idee van te krijgen: voeg Duitsland, Frankrijk, Spanje en de Benelux samen en dan komen we in de buurt. De totale oppervlakte is 1.481.347 km². Het aantal inwoners echter is slechts 733.391, volgens de laatste gegevens uit 2020.
Vanaf het derde kwart van de 17e eeuw tot 1867 was Alaska een Russische kolonie onder de naam Russisch Amerika, met als hoofdstad Novo-Arkhangelsk (tegenwoordig Sitka genaamd).
Sitka,tot 1867 Novo Archangelsk, hoofdstad van Russisch Amerika, tekening uit 1869 van Frederick Whymper (1838-1901)
De Russen besteedden nooit veel aandacht aan het immense gebied en koloniseerden het nauwelijks, waardoor het onder leiding van de Russisch-Amerikaanse Maatschappij, ternauwernood winstgevend was. In de jaren ’60 van de 19e eeuw gingen de cijfers van Alaska zelfs in het rood. De Russisch-Amerikaanse Maatschappij liet zijn charter voor het gebied in 1861 verlopen en in de jaren erna werden de geluiden dat Rusland van Alaska afwilde steeds sterker.
Kaart van Russisch Amerika uit “Mitchell’s New General Atlas, containing maps of the various countries of the world, plans of cities, etc.”, published by S. Augustus Mitchell, Jr., 1860 (publiek domein)
Het was de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, William H. Seward, die er in 1864 van vernam. Seward was met zijn grote belangstelling voor de walvisvaart zeer geïnteresseerd en kreeg toestemming onderhandelingen te starten met een persoonlijke vriend van hem, de Russische minister en ambassadeur voor de V.S., baron Eduard von Stoeckl.
Links: William H. Seward (1801-1872) in de jaren ’60 van de 19e eeuw; onbekende fotograaf, restauratie door Adam Cuerden (publiek domein) / Rechts: Eduard von Stoeckl (1804-1892), portret tussen 1855 en 1865, van fotograaf Mathew Brady (1822-1896) (publiek domein)
Von Stoeckl was een groot voorstander van verkoop. Hij was bang dat het Verenigd Koninkrijk vanuit zijn kolonie Canada Alaska zou kunnen veroveren als Rusland met het V.K. in oorlog kwam. Tevens wilden de Russen zich primair richten op ontginning van grondstoffen in Oost-Siberië. Ook Stoeckl’s baas, Alexander II, tsaar van Rusland, koning van Polen en groothertog van Finland, was voorstander van verkoop.
Zo begonnen de onderhandelingen. De V.S. dachten eerst aan een aankoopsom van $ 5 miljoen dollar, maar dat vonden de Russen te weinig.
De cheque van $ 7,2 miljoen voor de aankoop van Alaska, gedateerd op 1 augustus 1868 (publiek domein)
Uiteindelijk werd men het op 30 maart 1867 eens over een prijs van $ 7,2 miljoen (zo’n $ 132 miljoen nu) en kon de overeenkomst getekend worden.
Niet iedereen was blij met de aankoop: de publiek opinie was zeer verdeeld. Tegenstanders noemden de aankoop Seward’s Folly (Seward’s Dwaasheid), Walrussia en Polar Bear Garden (IJsbeertuin).
Eerste pagina van de officiële ratificatie van de verkoop van Alaska, gedateerd 20 juni 1867; deze pagina vermeldt de complete titulatuur van Tsaar Alexander II (1818-1881) (National Archives and Records Administration / publiek domein)
De officiële overdracht was een half jaar later, op 18 oktober 1867 in het fort van Sitka, waarbij de Russische vlag gestreken werd en de Amerikaanse gehesen.
Plaquette in op de top van Castle Hill in Sitka die herinnert aan de overdracht van Alaska op 18 oktober 1867, centraal zien we een artist’s impression van het laten zakken van de Russische vlag en het hijsen van de Amerikaanse (publiek domein)
In eerste instantie werd Alaska, onder de naam Department of Alaska, bestuurd door militairen, maar vanaf 1884 werd het omgevormd tot het District of Alaska, met aan het hoofd een gouverneur die benoemd werd door de Amerikaanse president.
De eerste paar jaren was er van grote activiteit in de nieuwe aankoop nog geen sprake. Toen er echter in de jaren ’90 van de 19e eeuw goud gevonden werd in Alaska (en in het Canadese Yukon Territory) barstte de Gold Rush (Goudkoorts) los, waardoor duizenden mensen naar het gebied trokken om ook een graantje mee te pikken.
In 1906 werd Juneau de hoofdstad en vanaf 1912 werd Alaska een territorium (officieel een organized incorporated territory of the United States). Pas op 7 juli 1958 geeft het Amerikaanse Congres toestemming voor toetreding van Alaska als staat binnen de Unie. Op 3 januari 1959 tenslotte, wordt Alaska de 49e staat.
De vlag
Vlag van Alaska (1927-heden)
De vlag is blauw met het sterrenbeeld Grote Beer (7 vijfpuntige gele sterren) plus de Poolster (een grotere vijfpuntige gele ster in de top van het uitwaaiende gedeelte).
In 1926 werd door het Alaska Department of the American Legion besloten dat Alaska zijn eigen vlag moest krijgen en organiseerde daartoe een ontwerpwedstrijd, maar dan wel een bijzondere: alleen schoolkinderen uit Alaska tussen de 12 en 18 jaar oud mochten meedoen.
Van de 142 inzendingen werd uiteindelijk het ontwerp van de toen 13-jarige John Bell (Benny) Benson, een weeskind uit Seward, gekozen. Hij verdiende daarmee een schoolbeurs van $ 1.000, een gouden horloge met een inscriptie van zijn vlagontwerp en een trip naar Washington, D.C., om zijn ontwerp te presenteren bij President Calvin Coolidge. Het reisje vond uiteindelijk niet plaats, maar op 2 mei 1927 werd de vlag officieel door het toenmalige territorium Alaska aangenomen.
Wat de symboliek van de vlag betreft: Benny Benson koos voor het blauw als verwijzing naar de kleur van de lucht boven Alaska en tevens voor het veel voorkomende vergeet-me-nietje (vanaf 1949 de ‘staatsbloem’). Wat de Grote Beer (Ursa Major) betreft: net als in Nederland is dit sterrenbeeld circumpolair, wat zo veel wil zeggen dat hij nooit onder de horizon verdwijnt en mits onbewolkt, altijd aan de nachtelijke hemel te zien is.
Het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major) (publiek domein)
Hoewel de Grote Beer uit veel meer sterren bestaat, zijn alleen de 7 helderste op de vlag vertegenwoordigd: deze sterren zijn ook met het blote oog makkelijk te zien, het gaat om Alioth, Dubhe, Alkaid, Mizar, Merak, Phad en Megrez. Verder staat de Grote Beer ook symbool voor de in Alaska in groten getale voorkomende beren.
De Poolster (Polaris) is als de Grote Beer in het zicht is, altijd makkelijk te vinden. Het is de helderste ster van het sterrenbeeld Kleine Beer (Ursa Minor). Benny Benson wilde de noordelijke Poolster er graag bij hebben omdat hij er vanuit ging dat Alaska op termijn officieel een staat zou worden, waarmee Alaska dan de noordelijkste staat zou zijn. Dit maakte hij gelukkig nog mee in 1959, toen hij 46 was (hij overleed in 1972). De vlag werd zonder wijzigingen van territoriumvlag een staatsvlag.
De vlag is altijd populair geweest. Dat bleek ook In 2001, toen de Amerikaanse vlaggenvereniging North American Vexillological Association (NAVA) onderzocht hoe het stond met de populariteit van de staten- en territoria-vlaggen van de V.S. en de provincievlaggen van Canada. Van de in totaal 72 vlaggen eindigde Alaska op een mooie 5e plaats.
Afgelopen dinsdag voerde Rusland de grootste luchtaanval op Oekraïne uit in een periode van 24 uur sinds het begin van de oorlog, waarbij steden in het hele land werden getroffen met een totaal van 948 drones.
Een Russische drone ontploft in het historische centrum van Lviv (screenshot)
De Oekraïense luchtmacht meldde dat er sinds dinsdag 9.00 uur lokale tijd al 556 drones waren afgevuurd. En hoewel de meeste drones uit de lucht werden geschoten, kwamen er vanwege het grote aantal toch een gedeelte door de luchtverdediging. Deze ongebruikelijke aanval op klaarlichte dag eiste minstens drie levens en verwondde tientallen mensen. In de westelijke stad Lviv raakte het 16e-eeuwse Bernardijnenklooster, dat deel uitmaakt van een UNESCO-werelderfgoedlocatie in het stadscentrum, beschadigd, aldus lokale functionarissen.
Brand in een appartementsgebouw in Lviv , vlak naast het Bernardijnenklooster (foto: Andriy Sadovyi, gedeeld op Telegram)
In de naburige oblast Ivano-Frankivsk werd een kraamkliniek getroffen. In de gelijknamige hoofdstad kwamen tijdens de aanvallen twee mensen om het leven en vielen er 13 gewonden.
Rookwolken stijgen op boven Ivano-Frankivsk tijdens de grootscheepse Russische aanval (screenshot)
In zijn videotoespraak dinsdagavond zei president Zelensky dat de omvang van de recente aanvallen “duidelijk aantoont dat Rusland niet van plan is deze oorlog echt te beëindigen”. Het Russische leger heeft nog geen publieke reactie gegeven op de aanvallen.
Russische aanval op spoor- en haven-infrastructuur
Rusland heeft in de nacht van woensdag op donderdag opnieuw Oekraïense spoorweg- en haveninfrastructuur aangevallen, ditmaal in de de oblast Kirovohrad, ten westen van deels door de Russen bezette Donbas-gebied.
Een spoorwegloods in Kirovohrad raakte zwaar beschadigd, net als enkele locomotieven (foto gedeeld door Oleksii Kuleba op Telegram)
Oleksii Kuleba, de Oekraïense vice-premier voor Herstel en minister van Gemeenschappen en Territoriale Ontwikkeling, meldde dat Russische drones een locomotief-onderhoudsfaciliteit hadden geraakt, waarbij meerdere locomotieven beschadigd raakten. Aan de Oekraïense kust werden magazijnen en kades getroffen, terwijl gebouwen van havenexploitanten en een maritieme terminal schade opliepen.
Nieuwe cijfers Russische verliezen
De Generale Staf van de Oekraïense strijdkrachten publiceert op Facebook met enige regelmaat nieuwe cijfers over de Russische verliezen. Daar er aan het front momenteel geen significante terreinwinst wordt geboekt door het Russische leger, wil dat niet zeggen dat het cijfer van gedode en gewonde soldaten min of meer stabiel blijft, integendeel: het opvallendste cijfer in het laatste overzicht is dat alleen al op 25 maart in totaal 1.210 manschappen òf sneuvelden, òf gewond raakten, waarbij het totaal van uitgeschakelde militairen richting de 1,3 miljoen gaat.
Staatje met de verliezen aan Russische kant, zoals gepubliceerd door de Oekraïense Generale Staf op zijn Facebook-pagina (Генеральний штаб ЗСУ)
Het enige andere cijfer wat snel stijgt is het aantal neergehaalde drones (operational-tactical UAV’s), wat gezien het grote aantal aanvalsdrones dat Rusland op Oekraïne afstuurt, niet verwonderlijk is.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Vlagblog 