Tagarchief: Rusland

Oekraïne – Один рік і одинадцять тижнів війни / Een jaar en elf weken oorlog

Onkwetsbaar geachte Kinzhal neergehaald

Afgelopen zaterdag meldde het Oekraïense leger dat het een onkwetsbaar geachte Russische hypersonische Kinzhal-raket uit de lucht boven Kiev had geschoten en sprak van een “historische gebeurtenis”.
Gisteren bevestigde het Amerikaanse ministerie van Defensie dat het Oekraïne inderdaad gelukt was deze ‘onkwetsbare raket’ neer te halen.

De hypersonische Kh-47M2 Kinzhal-raket (publiek domein)

De Kh-47M2 Kinzhal, zoals het wapen officieel heet, werd in 2017 ontwikkeld en in 2018 door president Poetin gepresenteerd, waarbij hij liet weten dat de hypersonische Kinzhal (Russisch voor ‘dolk’), in staat was om overal ter wereld in te slaan, zonder dat welke luchtafweer dan ook daar iets tegen zou kunnen uitrichten.
De Kinzhal zou mede zo onkwetsbaar zijn vanwege zijn enorme snelheid en zijn onvoorspelbare baan waarmee hij op zijn doel afgaat.

Een MIM-104 Patriot-raket bij lancering (screenshot)

Toch is het projectiel uit de lucht geschoten, door middel van het zeer geavanceerde Amerikaanse Patriot-luchtafweersysteem, waarover slechts enkele landen beschikken, waaronder Nederland.
Zowel de Verenigde Staten als Duitsland en Nederland hebben Patriots naar Oekraïne gestuurd.

Oekraïense terreinwinst Bachmoet

Eerder deze week bleek de voorzichtige terreinwinst van het Oekraïense leger in het zwaar bevochte Bachmoet door te zetten.
Een van de bevelhebbers van de Oekraïense landmacht,  Oleksandr Syrsky, meldde dat de Russische troepen zich in sommige delen van Bachmoet tot twee kilometer hebben teruggetrokken.

Bachmoet biedt een desolate aanblik (screenshot)

De oprichter van het Oekraïense Azov-bataljon, Andri Biletsky, meldde via zijn Telegram-kanaal dat er ruim zes vierkante kilometer is heroverd op de Russen. Volgens zijn bericht zouden in het gebied zeker twee Russische brigades zijn verslagen en geen Russische militairen aanwezig zijn.

Recent beeld van Oekraïense soldaten in Bachmoet (screenshot)

Jevgeni Prigozjin, de leider van de pro-Russische Wagner-groep, die vorige week fel uithaalde naar de Russische defensietop, vanwege een blijvend tekort aan munitie, meldde zondag dat Russische eenheden hun posities bij Bachmoet hadden verlaten.

Zwaar beschadigde flats in Bachmoet (screenshot)

Nieuw Amerikaans steunpakket

Hoewel de V.S. al bijna veertig steunpakketten aan Oekraïne hebben geleverd sinds het begin van de oorlog, lijkt van vermindering nog geen sprake.
Deze week werd een nieuw steunpakket aangekondigd ter waarde van 1,1 miljard euro. Het geld is bedoeld voor luchtafweersystemen, munitie, hulp bij trainingen en voor een systeem voor satellietbeelden.
De munitie is specifiek voor houwitsers en om drones mee uit de lucht te schieten.
President Zelensky bedankte de Amerikanen voor het ‘stevige’ defensie-hulppakket.

F-16’s?

Bij zijn bezoek aan Nederland eind vorige week, heeft president Zelensky opnieuw om de levering van F-16 gevechtsvliegtuigen gevraagd.

Twee F-16’s van de Koninklijke Luchtmacht (© Koninklijke Luchtmacht / publiek domein)

Maar op een gezamenlijke persconferentie van de president, premier Rutte en de Belgische premier De Croo, die ook was aangeschoven, konden er van Westerse kant nog geen concrete toezeggingen gedaan worden.

Gezamenlijke persconferentie in het Catshuis in Den Haag op 4 mei van de Oekraïense president Volodymyr Zelensky en de Nederlandse en Belgische premiers, Mark Rutte en Alexander De Croo (screenshot)

Er wordt naar gestreefd hiervoor met vier landen samen op te trekken, naast Nederland en België, ook Denemarken en het Verenigd Koninkrijk.
Premier Rutte liet weten: “Er zijn geen taboes en we werken er intensief aan, maar we zijn er nog niet.”
President Zelensky ging er echter vanuit dat zijn land de gewenste vliegtuigen uiteindelijk zal krijgen. “We krijgen positieve berichten”, zo zei hij.

President Zelensky op bezoek bij Koning Willem-Alexander in Paleis Huis ten Bosch (screenshot)

Zelensky had een druk programma, met o.a. een beleefdheidsbezoek aan de koning, een toespraak tot de Verenigde Kamers van de Staten Generaal, een bezoek aan het Internationaal Strafhof (ICC), waar de president liet weten dat hij er zeker van is dat de Russische president Poetin er berecht zal worden voor zijn misdaden in Oekraïne.
Al even overtuigd is hij dat er een speciaal tribunaal moet komen voor “degene die Oekraïne is binnengevallen”.

Rusland woedend over naamsverandering

Het Kremlin reageerde als door een wesp gestoken nadat bekend werd dat een Pools adviesorgaan voorstelde voortaan een andere naam voor de Russische exclave Kaliningrad te gebruiken.
De exclave van 15.100 km² ligt ingeklemd tussen Polen en Litouwen, aan de Oostzee. Dat het stuk land buiten het ‘moederland’ kwam te liggen, werd veroorzaakt door het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991, waardoor de Baltische staten Estland, Letland en Litouwen, die kort na het begin van de Tweede Wereldoorlog door de Sovjet-Unie waren bezet, opnieuw onafhankelijk werden.

Kaliningrad (“Królewiec”), ingeklemd tussen Litouwen en Polen

Het zorgde ervoor dat Kaliningrad ‘los’ van de rest van Rusland kwam te liggen.
Voor de Tweede Wereldoorlog maakte het deel uit van het Duitse Oost-Pruisen, met als hoofdstad Königsberg, een naam die het al honderden jaren had. Nadat de sovjets de stad en het gebied innamen, werd de naam van de stad (en oblast) veranderd in Kaliningrad, vernoemd naar Michail Kalinin, een van de leiders van de bolsjewistische revolutie.

Kaart van Oost-Pruisen in 1917, met hoofdstad Königsberg (publiek domein)

Afgelopen dinsdag maakte het Comité voor de Standaardisatie van Geografische Namen buiten de Republiek Polen bekend dat zij adviseerde de stad Kaliningrad met onmiddellijke ingang Królewiec (de Poolse vertaling van Königsberg) te noemen en de gelijknamige oblast Obwód Królewiecki.
Het comité kwam tot het besluit omdat de naam Kaliningrad noch een relatie had met de stad, noch met de oblast en dat het bovendien een “emotionele en negatieve lading” had in Polen.
Michail Kalinin was een van de zes sovjet-Politbureau ondertekenaars van het bevel om meer dan 21.000 Poolse krijgsgevangenen te laten executeren in de bossen van Katyn en andere plaatsen in 1940.

Kaliningrad gaat in Polen binnenkort verder onder de naam Królewiec (© A.Savin, WikiCommons)

Rusland’s invasie van Oekraïne en de Russische propaganda-machine lieten Polen eigenlijk geen keus om controversiële namen te her-evalueren, zo betoogde de commissie.
Hoewel het advies van de commissie niet bindend is, worden er geen problemen verwacht bij de officiële naamsverandering.

Kremlin-woordvoerder Dmitry Peskov (1967) (screenshot)

Dmitry Peskov, woordvoerder van het Kremlin, liet weten dat het Poolse besluit “aan waanzin grensde” en gezien kan worden als “een vijandige daad”.
Hij vervolgde: “We weten dat Polen door de geschiedenis heen van tijd tot tijd is afgegleden in deze waanzin van haat”.

Eurovisie Songfestival

Na de overwinning van Oekraïne op het Eurovisie Songfestival vorig jaar in Milaan, drong zich al gauw de vraag op of het wel verstandig was de editie 2023 in het winnende land te houden. Vrij snel zag iedereen wel in dat het in een land dat in een oorlogssituatie zit, niet zo’n goed idee is.
Besloten werd het Songfestival in het Verenigd Koninkrijk te houden, dat land was op de 2e plaats geëindigd.

De drie presentatoren van het Eurovisie Songfestival 2023, v.l.n.r.: Alesha Dixon, Julia Sanina en Hannah Waddingham (screenshot)

En zo geschiedde. Deze week ging het Songfestival-circus van start in de Liverpool Arena.
Dat het eigenlijk Oekraïne was die het had moeten organiseren, is nadrukkelijk meegenomen in de introductiefilmpjes bij ieder deelnemend land, met een combinatie van beelden uit Oekraïne, het Verenigd Koninkrijk en het land in kwestie.
Samen met de twee Britse gastvrouwen presenteert ook de Oekraïense zangeres Julia Sanina de drie shows, waarvan de finale as. zaterdag is.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Oekraïne – Один рік і десять тижнів війни / Een jaar en tien weken oorlog

Twee vlaggen vandaag. Vlag 2:

Nieuwe Russische aanvalsgolf

In de afgelopen week heeft het Russische leger een groot aantal doelen bestookt, met veel burgerdoden en schade tot gevolg.
Bij een nachtelijke raketinslag op vrijdag in een flatgebouw van negen verdiepingen in de centraal gelegen stad Uman kwamen 25 mensen om het leven, waaronder vier kinderen.

Beeld van de verwoeste flat in Uman (screenshot)

Volgens het Russische ministerie van Defensie waren Oekraïense reservisten het doelwit.
Naast deze woonflat werden nog tien flats geraakt en beschadigd.
In dezelfde aanvalsgolf werden hoofdstad Kiev en de oostelijker gelegen stad Dnipro bestookt.

En op maandagochtend vroeg was het weer raak: een nieuwe aanvalsgolf gericht op de regio Cherson, hoofdstad Kiev en Pavlohrad.
In deze laatste stad, vlakbij Dnipro en zo’n 110 km van de frontlijn, beschadigde en verwoestte enkele tientallen huizen, waarbij 34 gewonden vielen.

De nachtelijke hemel licht op boven Pavlohrad na de Russische aanvallen (screenshot)

Vladimir Rogov, een bestuurder uit de door de Russen bezette regio Zaporizja, meldde op Telegram dat de aanval was gericht op brandstofdepots en spoor-infrastructuur. Hij sloot zijn bericht af met een duimpje omhoog.
Luchtafweer in en rond Kiev slaagde er in om alle drones en raketten neer te halen.

Tegenoffensief

De Russische raket- en drone-aanvallen worden gezien als een middel om het verwachte Oekraïense tegenoffensief te dwarsbomen, alhoewel de laatste golf aanvallen dus voornamelijk burgerdoelen raakte.

Dat dat tegenoffensief er komt heeft Oekraïne al laten weten en het wijst er op dat het daarbij gebruik zal maken van door het Westen geleverde wapens, uitrusting en militair materieel.
Volgens NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg heeft Oekraïne inmiddels 98% van de beloofde wapens ontvangen. Het zou dan onder meer gaan om 1,550 gepantserde voertuigen en 230 tanks.

Russische verdedigingslijn

Rusland heeft zich de laatste maanden in het bezette gebied ingegraven. Het Britse persbureau Reuters heeft aan de hand van duizenden satellietbeelden onderzocht wat de Russen allemaal hebben aangelegd.
Volgens Reuters doet het in omvang denken aan de door Frankrijk tussen 1930 en 1938 aangelegde Maginotlinie op de grens met België, Luxemburg en Duitsland.

De Russische verdedigingswerken bij Novofedorivka in de Zaporizja-regio (foto: Capella Space)

De verdedigingswerken strekken zich uit van West-Rusland via Oost-Rusland naar de Krim en bestaan uit geprefabriceerde bunkers, drakentanden en tankwallen en zijn aangelegd sinds de Oekraïense opmars van afgelopen november.
Volgens militaire experts zal het voor Oekraïne hierdoor moeilijker worden bezet gebied terug te winnen.

Dr. Neil Melvin van het Royal United Services Institute (screenshot)

Neil Melvin van het Royal United Services Institute (RUSI), een in Londen gevestigde militaire denktank, zei hierover: “Het zal afhangen van het vermogen om complexe , gecombineerde operaties effectief uit te voeren”.
Maar volgens de militaire expert is de Oekraïense legerleiding, in tegenstelling tot de Russische, veel beter in staat tot tactische vondsten. De Russen zijn volgens Melvin “teruggevallen op hun oude Sovjet-uitputtingsmethode”.

Anders Puck Nielsen van het Royal Danish Defence College (Forsvarsakademiet) (screenshot)

Maar volgens militair expert Anders Puck Nielsen van het Royal Danish Defence College (Forsvarsakademie) heeft Oekraïne niet veel keus: “Als de Oekraïeners niet willen dat deze oorlog verandert in een bevroren conflict langs de huidige frontlinies, dan moeten ze op een gegeven moment die frontlinies breken”.
De honderden kilometers lange verdedigingslijn kan overigens volgens analisten het Russische leger in de problemen brengen, puur alleen al door de lengte.

De Krim

Oekraïne zelf zat overigens ook niet stil: afgelopen weekend was er een drone-aanval op een olie-opslag in Sebastopol, hoofdstad van de Krim en thuishaven van de Russische Zwarte Zeevloot.
Recente drone-aanvallen waren de laatste tijd niet succesvol, maar dat deze raak was, was goed te zien.

Rook en vlammen nadat een Oekraïense drone een olieopslag bij Sebastopol raakte (Mikhael Razvozhayev via Telegram / screenshot)

De olieopslag ging op in rook en vlammen, die tot in de wijde omgeving te zien waren. Er vielen volgens de Russische gouverneur van de Krim, Mikhael Razvozhayev, geen slachtoffers bij.

Bryansk

Eergisteren ging er op een spoorlijn een explosief af in de regio Bryansk, op de grens met Oekraïne en Wit-Rusland (Belarus).
Een goederentrein tussen Bryansk en Unecha, die op dat moment over het spoor reed, liep deels uit de rails.
De locomotief vatte vlam en zeven wagons kwamen naast het spoor terecht, waarbij er minimaal één kantelde.

Beeld van de deels ontspoorde goederentrein in de regio Bryansk (screenshot)

Voor zover bekend vervoerde de trein olieproducten en hout.

Bachmoet

Het laatste nieuws uit de zwaarbevochten stad Bachmoet in de Donbas-regio is dat het Oekraïense leger weer delen van de stad op Rusland heeft terug veroverd.
De Verenigde Staten maakten bij monde veiligheidswoordvoerder John Kirby, afgelopen maandag bekend dat er volgens hun militaire inlichtingen sinds december 20.000 Russen gesneuveld zijn en 80.000 gewond geraakt.

John Kirby (1963), oud schout-bij-nacht en momenteel Coördinator Strategische Communicatie van de Amerikaanse Veiligheidsraad (screenshot)

Veruit de meeste slachtoffers vielen rond Bachmoet, waarbij ongeveer de helft van de slachtoffers meevocht in de Wagner-groep, het pro-Russische huurlingenleger.
Afgelopen november was de schatting dat er tot dan toe 100.000 Russische doden en gewonden waren gevallen in de oorlog. Tellen we de laatste cijfers daar bij op, dan komen we dus op een aantal van 200.000 doden en gewonden. Het lijkt er dus op dat de Russen in een steeds hoger tempo manschappen verliezen.
Wat Bachmoet betreft liet Kirby weten dat het Russische offensief is “vastgelopen en mislukt”.

Drone-aanval op het Kremlin

Een opvallend bericht was het zeker: afgelopen nacht werden in Moskou door het Russische leger twee aanvalsdrones uit de lucht geschoten, vlak voordat ze het Kremlin zouden raken.

Het Kremlin afgelopen nacht, net voordat de eerste drone uit de lucht wordt geschoten (screenshot)

Delen van de drone kwamen op het Kremlin-terrein terecht. Er zou echter geen schade zijn en er zijn ook geen doden of gewonden gevallen.

Een grote vuurbal op het moment dat de drone uit de lucht wordt geschoten (screenshot)
Zo op het oog was dat vlakbij het gebouw van de Senaat, herkenbaar aan de koepel (screenshot)

Inmiddels heeft Rusland Oekraïne van de drone-aanval beschuldigd, met als doel president Poetin te doden, maar de Oekraïense presidentieel adviseur Mykhailo Podolyak, ontkende de beschuldiging. Hij achtte het mogelijk dat een Russische verzetsbeweging verantwoordelijk is voor de actie en dat Rusland ergens in de komende dagen een grootschalige “terreuraanval” op Oekraïne wil plegen en dit incident gebruikt om die aanval te legitimeren.

Mykhailo Podolyak, adviseur van president Zelensky (screenshot)

Later vandaag liet president Zelensky van Oekraïne vanuit Finland (waar hij op dat moment op bezoek was, daarna vloog hij door naar Nederland) weten dat zijn land noch Moskou, noch Poetin aangevallen heeft. Hij voegde daaraan toe: “We vechten alleen op ons eigen grondgebied. We verdedigen onze dorpen en steden”.
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Blinken liet weten niet te weten “hoe het zat”, maar zei wel dat alle berichten die uit Moskou komen “met een flinke korrel zout” moeten worden genomen.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Polen – Święto Narodowe Trzeciego Maja / Grondwetsdag van de Derde Mei (1791)

Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

De Grondwetsdag herdenkt de 3e mei 1791, toen de voor die tijd democratische grondwet werd ingevoerd, na een periode van onrust en anarchie in het Pools-Litouwse Gemenebest (de samensmelting van het Koninkrijk Polen met het Groothertogdom Litouwen in 1569).

Polen-Litouwen
Het Pools-Litouwse Gemenebest in zijn grootste omvang in 1618. De kleuren geven de verschillende grenzen aan die het gemenebest kende tussen 1569 en 1918. De huidige grenzen zijn in het gebied ingetekend met de namen van de landen ter identificatie.

De moderne grondwet was de Pruisische en Russische buren echter een doorn in het oog. Het leidde tot de Pools-Russische oorlog van 1792, waarbij de Russen het Gemenebest binnenvielen en tot de zogenaamde Tweede Verdeling van Polen in hetzelfde jaar, waarbij het Pools-Litouwse grondgebied grote delen land moest afstaan aan Rusland en Pruisen. En na de Derde Verdeling in 1795, waarbij opnieuw Rusland, Pruisen, maar nu ook Oostenrijk profiteerden, hield de Poolse (en Litouwse) soevereiniteit de facto op te bestaan tot 1918.

Tweede Poolse Republiek (1918-1939) (Kaart van de hand van Tadeusz Jan Kowalski, uitgave Edward Stanford Publishing)

In april 1919 werd tijdens de Tweede Poolse Republiek de 3e mei ingevoerd als nationale feestdag. Vanaf de Tweede Wereldoorlog werd de viering verboden. Pas na de val van het communisme in 1989, werd de 3e mei opnieuw ingevoerd als nationale feestdag, voor het eerst in 1990. In 2007 sloot Litouwen zich bij Polen aan door de 3e mei ook als nationale feestdag in te voeren en sinds dat jaar vinden er ook gezamenlijke herdenkingen plaats.

Polen (1945-heden)

De 3e mei is een vrije dag in Polen met vele festiviteiten, parades, speeches en concerten.
In Chicago en omgeving, waar zich veel Poolse emigranten hadden gevestigd, wordt de dag al gevierd sinds 1892 en staat bekend als Polish Constitution Day, compleet met parades.

Unknown.jpeg
Poolse aankondiging (© szkolneblog.pl)

De vlag

Vlag van Polen (1830-heden), zonder en mét wapen

De Poolse vlag is een horizontale tweekleur in wit en rood en komt voor mét en zónder staatswapen. De kleuren rood en wit komen al in de tijd van het Hertogdom Warschau (1807-1815) voor, maar ook het Poolse wapen vertoont deze kleuren.

Vanaf 1830 is het wit-rood de officieuze Poolse vlag, vanaf 1918 officieel. De adelaar op het staatswapen (als wapen bekend sinds 1295) werd in 1944 van zijn kroon ontdaan, maar op 29 december 1989 kreeg hij hem weer terug, als teken van Polen’s hernieuwde soevereiniteit.

Het gebouw van de Sejm in Warschau (gebouwd 1925-1928) met de Poolse vlag (zonder wapen) op de top (publiek domein)

Hoewel er regels zijn wie welke vlag gebruikt (dus mét of zónder wapen), zijn de twee versies in de praktijk onderling uitwisselbaar.
Strikt genomen echter wordt de vlag zonder wapen gebruikt door de Sejm (de Poolse Tweede Kamer)*, de Senat (de Poolse Eerste Kamer), de president, de premier, de regering, lagere volksvertegenwoordigingen (alleen tijdens vergaderingssessies) en andere overheidsorganen (alleen op nationale feestdagen).

*) bovenop de koepel van het gebouw, binnen in de vergaderzaal wordt een baniervormige constructie gebruikt mét wapen

De vergaderzaal van de Sejm met baniervormige constructie mét het (gekantelde) wapen (© Network.nt)

Het gebruik van de vlag mét wapen is in principe voorbehouden aan ambassades, consulaten en andere vertegenwoordigingen en missies in het buitenland, de burgerluchtvaart en gebouwen van havenautoriteiten. Tevens dient de vlag met adelaar als handelsvlag.

De Poolse vlag mét wapen bij de ambassade in Jakarta, Indonesië (fotograaf onbekend)

Vlag van de president als commandant van de strijdkrachten

Zoals we hierboven al zagen gebruikt de Poolse president de nationale vlag zónder wapen. Toch is er een presidentiële vlag, maar die wordt alleen gebruikt door het staatshoofd in de rol van opperbevelhebber van de strijdkrachten.

Vlag van de Poolse president als opperbevelhebber van de strijdkrachten (1927/2005-heden)

De vlag laat het gekroonde Poolse wapen zien op een rood veld, omlijst door een sierrand die de rang van een generaal verbeeldt. Die rand is weer omzoomd door een witte rand, omsloten door twee rode kaders.

Dit presidentiële vaandel is vrijwel gelijk aan het ontwerp van 27 december 1927. Een versie zonder kroon werd gebruikt tijdens de Russische dominantie tussen 1952 en 1989.

De presidentiële vlag tijdens de militaire ceremonie Grondwetsdag van de Derde Mei (Święto Narodowe Trzeciego Maja) (© Kpalion)

Op 3 mei 2005 was de herintroductie van de vlag tijdens de Grondwetsdag van de Derde Mei (Święto Narodowe Trzeciego Maja) bij de ceremonie op het Piłsudski-plein bij het graf van de onbekende soldaat.
Bij begrafenissen van (voormalige) presidenten dekt de presidentiële vlag tevens de kist van de overledene.

Oekraïne – Один рік і дев’ять тижні війни / Een jaar en negen weken oorlog

Tegenoffensief?

Terwijl gevechten in en rond Bachmoet en Mariinka onophoudelijk doorgaan, komen er berichten dat Oekraïense troepen de rivier de Dnjepr zouden zijn overgestoken ter hoogte van de in november op de Russen terugveroverde regio-hoofdstad Cherson.
Het zou dan gaan om het gebied ten noordwesten van Oleshky (tot 2016 Tsiurupynsk genaamd).

Op de kaart zien we de Dnjepr diagonaal door het gebied lopen, net links van het midden ligt Cherson, de regio-hoofdstad, aan de andere kant van de rivier ligt Ohlesky (tot 2016 Tsiurupynsk), in het gebied tussen deze stad en de rivier zouden Oekraïense troepen geland zijn (© Google Maps)

Volgens de doorgaans goed geïnformeerde Amerikaanse denktank Institute for the Study of War zouden Russische bloggers de oversteek/opmars in verschillende berichten bevestigd hebben, het Kremlin ontkent de berichten, Oekraïne zelf laat zich er niet over uit.

De door de Russen vernielde Antonivskyi-brug over de Dnjepr, ter hoogte van Cherson (screenshot)

Militaire bronnen van de BBC maakten gewag van “een zekere beweging aan de overkant van de Dnjepr” ter hoogte van Cherson.
In theorie zou dit het begin kunnen zijn van een tegenoffensief en -mits succesvol-, zou het doel kunnen zijn om de Russische verbindingsroute tussen de Donbas en het Krim-schiereiland.

De Dnjepr is een rivier met veel uiterwaarden, zij-armen en -kanalen (© wownature.in.ua)

Defensie-specialisten wijzen er echter op dat het stroomgebied van de Dnjepr militair gezien geen makkelijk terrein is, vanwege de uitgestrekte uiterwaarden, irrigatiekanalen en andere waterweg-obstakels.

Russisch chips-tekort?

In een rapport uitgebracht door het Britse onderzoeksteam Conflict Armament Research (CAR) lijkt er een kantelpunt in de oorlog bereikt, doordat voor het eerst chips in Russische killerdrones zijn gevonden, die na het begin van de oorlog zijn vervaardigd, ze werden aangetroffen in de ZALA Lancet Loitering, een drone die met zware explosieven kan worden uitgerust.
Tot voor kort stamden dergelijke chips uit de periode vóór de Russische invasie.

Een ZALA Lancet Loitering-drone (© Nickel nitride / publiek domein)

Volgens adjunct-directeur operaties Damien Spleeters van CAR zijn de halfgeleiders van Amerikaanse makelij en zoekt het Russische leger blijkbaar naar “alternatieven voor de eigen voorraad, die nu op lijkt te raken.”
Hij voegt eraan toe: ” We gaan de komende tijd zien of de sancties daadwerkelijk effect hebben.”

Damien Spleeters (1986), adjunct-directeur operaties bij Conflict Armament Research (screenshot)

Koepjansk

Tijdens Russische beschietingen met S300 raketten op de Oost-Oekraïense stad Koepjansk werd gisteren een museum vol geraakt, waarna het gebouw instortte.

Het Russische S300 raketsysteem (publiek domein)

Eén persoon, een medewerker van het museum, kwam om het leven en er vielen tien gewonden.

Beelden van het verwoeste museum in Koepjansk (screenshots)

President Zelensky liet weten: “Onze geschiedenis, onze cultuur, onze mensen: Oekraïners worden op barbaarse wijze gedood.”
Door hulpverleners werd in de restanten van het gebouw naar slachtoffers gezocht, waarbij een vrouw levend onder het puin tevoorschijn kon worden gehaald.

De onder het puin bedolven vrouw (rechtsonder) kon gered worden (screenshot)

Guterres uit kritiek op Rusland

António Guterres liet zich maandag in de VN-Veiligheidsraad in New York kritisch uit over Rusland, dat momenteel de gehele maand april voorzitter is van de Raad.

Sergei Lavrov (1950), de Russische minister van Buitenlandse Zaken als voorzitter van de V.N. Veiligheidsraad, 24 april (screenshot)

Sergei Lavrov, de Russische minister van Buitenlandse Zaken, zat de bewuste vergadering (over internationale samenwerking) voor.
Guterres hield Lavrov voor dat de Russische invasie in Oekraïne “veel lijden en verwoesting veroorzaakt” en leidt de inval wereldwijd tot economische ontwrichting.

Secretaris-generaal van de V.N. António Guterres (1949) had de nodige kritische noten te kraken (screenshot)

Hij voegde eraan toe dat door de spanningen tussen de grootmachten historisch groot is en dat daarmee het risico op conflicten die per ongeluk of door een fout ontstaan navenant toeneemt.

Leopards

Zes Leopard-2-tanks zijn onderweg vanuit de Spaanse havenstad Santander naar Oekraïne. De Spaanse minister van Defensie, Margarita Robles, liet weten dat naast de tanks ook twintig voertuigen voor zwaar transport waren ingescheept.
Vier Leopard-tanks volgen later.

De Duitse Leopard-2-tank (screenshot)

Nog niet onderweg, maar wel toegezegd, zijn veertien Leopard-2-tanks, die gezamenlijk door Denemarken en Nederland worden gekocht en vermoedelijk volgend jaar aan Oekraïne worden geleverd.
De tanks komen uit Duitse voorraad, maar moeten eerst nog gemoderniseerd worden. Er is zo’n 165 miljoen euro mee gemoeid en beide landen delen de kosten.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Oekraïne – Один рік і вісім тижні війни / Een jaar en acht weken oorlog

Gelekte documenten (vervolg)

Kort na de post van vorige week over de gelekte Pentagon-documenten, met onder meer informatie over de oorlog in Oekraïne, werd de persoon achter de lekkages gearresteerd.

Facebook-foto van James Teixeira, de man achter het Pentagon-lek

Het gaat om de 21-jarige Jack Teixeira, die sinds 2019 als IT-specialist verbonden was aan het Massachusetts Air National Guard, de luchtdivisie van de nationale garde, op een basis op Cape Cod, Massachusetts.
Als IT’er had hij toegang tot geheime informatie, dus niet als medewerker van een inlichtingendienst, maar als systeembeheerder.

Jack Teixeira’s motto “Geen woorden maar daden” uit het 2020-jaarboek van de Dighton-Rehoboth Regional High School, lijkt achteraf bijna profetisch (in het jaarboek is zijn naam verkeerd gespeld) (publiek domein)

Het lijkt erop dat Texeira indruk wilde maken op zijn vrienden van de bij gamers populaire en besloten online chatroom Discord, in een groep met de naam Thug Shakers Central.
Het lekken begon eind vorig jaar al, maar alarmbellen begonnen pas te rinkelen toen een deel van de plusminus honderd gelekte documenten ook op Twitter, Telegram en 4chan verscheen.

De zojuist gearresteerde en gehandboeide Jack Teixeira wordt weggeleid bij zijn huis in Dighton, Massachusetts (screenshot)

Vorige week donderdag waren de inlichtingendiensten er zeker van dat Jack Teixeira de geheime documenten gelekt had, waarna hij bij zijn ouderlijk huis in Dighton, in het zuiden van Massachusetts, gearresteerd werd.
Op vrijdag werd hij in Boston voorgeleid, waar hij werd beschuldigd van het “ongeoorloofd meenemen en bezitten van geheime documenten en het ongeoorloofd meenemen en verspreiden van militaire informatie”.

Tussen de gelekte documenten is er één die problemen signaleert bij een verwacht Oekraïens tegenoffensief deze lente. Het document maakt gewag van uitdagingen bij het samenstellen van voldoende militaire eenheden en problemen bij (buitenlandse) aanvoer van uitrusting en munitie.
Oekraïne heeft echter laten weten dat het om informatie gaat die toch al bekend was en dat het lekken van de documenten in z’n algemeenheid de goede betrekkingen tussen de V.S. en Oekraïne niet zal schaden.

Oleksiy Danilov (1962), hoofd van de Oekraïense Raad voor Nationale Veiligheid en Verdediging (screenshot)

Oleksiy Danilov, hoofd van de Oekraïense Raad voor Nationale Veiligheid en Verdediging, liet weten dat het lekken geen invloed zal hebben op de militaire planning, omdat “besluiten pas op het allerlaatste moment worden genomen.”
Hij voegde eraan toe: “Speculaties aangaande het tegen-offensief zijn nergens op gebaseerd.”

Bachmoet (vervolg)

In de niet aflatende strijd om Bachmoet in de oostelijke Donbas-regio, gaan de gevechten onverminderd door, waarbij Rusland stukje bij beetje, straat voor straat, terrein wint, maar de stad nog steeds niet in handen heeft. Volgens Russische berichten zou de stad inmiddels voor 80% veroverd zijn.

Vice-minister voor Defensie Hanna Maliar (1978) (foto: Afdeling Voorlichting van het ministerie van Defensie)

Daarnaast zijn er in dezelfde regio aanvallen richting de steden Lyman, Avdiivka en Marinka. Volgens de Oekraïense vice-minister voor Defensie, Hanna Maliar, waren de Russische pogingen niet succesvol.
Tevens zou een Russisch offensief op de stad Koepjansk zijn afgeslagen.

Beeld uit de inmiddels zwaarbeschadigde stad Avdiivka (screenshot)

Presidenten op bezoek

De Russische president Poetin bracht een niet van tevoren aangekondigd bezoek aan de regio Cherson, waarvan de gelijknamige hoofdstad afgelopen najaar door Oekraïne werd heroverd.

President Zelensky was eerder deze week op bezoek in de hierboven genoemde frontstad Avdiivka, een paar kilometer van Donetsk, de grootste stad in de Donbas-regio, die al sinds 2014 in handen is van pro-Russische separatisten.
Zelensky sprak met soldaten, reikte onderscheidingen uit, stak een hart onder de riem en bracht een hommage aan de vele gesneuvelde militairen.

Screenshots van Zelensky’s bezoek aan Avdiivka

Amerikaanse kritiek op Brazilië (en vice versa)

Het Witte Huis heeft scherpe kritiek geuit op de Braziliaanse president Luiz Inacio Lula da Silva, die de Verenigde Staten ervan beschuldigde de oorlog in Oekraïne “aan te moedigen.”
Verder liet Lula weten dat de V.S. zouden moeten inzetten op vredes-onderhandelingen tussen de strijdende partijen.

President Lula da Silva (1945) inspecteert de erewacht op het vliegveld van Peking, naast hem zijn Chinese collega Xi Jinping (1953) (screenshot)

De opmerkingen van Lula da Silva kwamen na zijn staatsbezoek aan China, afgelopen vrijdag, waar hij met president Xi Jinping al eerder voorbereide handelsbelangen voor zijn land binnensleepte.
Overigens waren de economische betrekkingen tussen de twee landen al veelomvattend, alleen in 2022 al, ging het om 150 miljard dollar.
Dat de Braziliaanse president één lijn met China lijkt te trekken, hoeft gezien de handelsbelangen dus niet te verbazen.
Brazilië weigert tot nu toe ook om sancties aan Rusland op te leggen of Oekraïne op welke wijze dan ook militair te steunen.

De Braziliaanse president Luiz Inacio Lula da Silva met de Chinese president Xi Jinping in Peking (screenshot)

Eenmaal weer terug in Brazilië kreeg Lula prompt bezoek van de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergei Lavrov, die de president bedankte voor “zijn inspanningen.”
Tevens liet hij weten dat hij “onze Braziliaanse vrienden” dankbaar was voor hun begrip voor de ontstane situatie.

De Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergei Lavrov (1950) arriveert bij het Braziliaans ministerie van Buitenlandse Zaken in hoofdstad Brasilia, op de achtergrond wapperen de vlaggen van de Braziliaanse deelstaten (screenshot)

De Amerikaanse reactie op de woorden van Lula da Silva liet niet lang op zich wachten: woordvoerder John Kirby van de Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad beschuldigde Lula van het “napraten van Russische en Chinese propaganda.”

John Kirby (1963), oud schout-bij-nacht en momenteel Coördinator Strategische Communicatie van de Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad (screenshot)

Kirby vervolgde door te zeggen dat Lula’s opmerkingen “gewoon misleidend” waren en hun doel misten, door “te suggereren dat de Verenigde Staten en Europa op de een of andere manier niet geïnteresseerd zouden zijn in vrede, of dat we de verantwoordelijkheid voor de oorlog delen.”

Mauro Vieira (1951), de Braziliaanse minister van Buitenlandse Zaken (screenshot)

Daarop liet de Braziliaanse minister van Buitenlandse Zaken, Mauro Vieira, weten: “Ik heb geen idee hoe of waarom hij (Kirby) tot deze conclusie is gekomen, maar ik ben het er niet mee eens.”

Geheime Russische operaties in de Oostzee en Noordzee

In een gezamenlijk onderzoek van de publieke omroepen van Denemarken, Noorwegen, Zweden en Finland is naar voren gekomen dat Rusland een middels een geheim programma windparken op de Oostzee en Noordzee nauwkeurig in kaart brengt, net als de vele ondergrondse kabels.
In een serie onderzoeksprogramma’s met de titel “Poetin’s Schaduwoorlog”, waarvan gisteravond het eerste deel werd uitgezonden door de DR (Denemarken), NRK (Noorwegen), SVT (Zweden) en Yle (Finland), wordt uit de doeken gedaan hoe Rusland met een vloot van zogenaamde vistrawlers en onderzoeksschepen alle infrastructuur boven en onder water nauwkeurig in kaart brengt met sabotage als mogelijk doel, mocht het conflict tussen het Westen en Rusland verder escaleren.

De Admiral Vladimirsky (screenshot)

Er werd specifiek ingezoomd op de Admiral Vladimirsky, officieel een oceanografisch expeditieschip. De zender van dit schip (en bij andere schepen is dit niet anders) is de zender uitgezet, zodat het moeilijk te volgen is.

Een woud aan antennes op de Admiral Vladimirsky (screenshot)

Het schip heeft een ongewoon aantal antennes aan boord.
In de documentaire komt een Britse expert van de Royal Navy aan het woord, die het schip tijdens één missie wist te traceren bij zeven verschillende windparken voor de kusten van het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

De curieuze route van de Admiral Vladimirsky

Het schip minderde vaart zodra het in de buurt van een van de windparken kwam. Gedurende een maand voer het rond zonder de zender aan te zetten.

Een niet alledaagse verschijning op een onderzoeksschip (screenshot)

Toen een Deense journalist in een klein bootje op het Kattegat de Admiral Vladimirsky naderde, verscheen er een gewapende bewaker met een bivakmuts bij de reling, die het bootje nauwkeurig in de gaten hield.
Wordt vervolgd?

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Oekraïne – Один рік і сім тижні війни / Een jaar en zeven weken oorlog

Gelekte documenten

Eind vorige week werd bekend dat er vanuit het Pentagon, het Amerikaanse ministerie van Defensie, documenten waren gelekt op o.a. Twitter, Telegram en 4chan.
Een deel handelt over de oorlog in Oekraïne, maar andere betreffen China, het Midden-Oosten en informatie over Amerikaanse bondgenoten.
Het format van de documenten lijkt overeen te komen met het soort dat doorgaans alleen bestemd is voor een select gezelschap, hogerop in de bevelstructuur. Hoe dit lek kon plaatsvinden wordt momenteel onderzocht. Tevens zal het aantal mensen dat normaliter toegang heeft tot dit soort gevoelige informatie, heroverwogen worden.

Een aantal van de gelekte documenten (publiek domein)

Chris Meagher, een politiek adviseur van het Amerikaanse ministerie van Defensie, liet weten dat de documenten informatie bevatten over de oorlog in Oekraïne, zoals over de troepenopbouw van zowel de Russen als de Oekraïeners voor het te verwachten lente-offensief.
Meagher gaf ook aan dat, hoewel sommige documenten echt waren, er ook een aantal “lijkt te zijn veranderd.”
Volgens de adviseur vormen de documenten “een serieus veiligheidsrisico en zouden ze potentiële misinformatie kunnen aanwakkeren.”

Chris Meagher tijdens een persconferentie (screenshot)

Voor wat de oorlog in Oekraïne betreft: naast de al eerder genoemde troepenopbouw van beide legers, gaat een aantal documenten in op trainingen en data van afronding(en) van deze programma’s van Oekraïense militairen in de V.S., plus data van verwachte leveringen van militaire uitrustingen.
Een niet nader genoemde bron “dichtbij president Zelensky” liet aan CNN weten, dat vanwege het lek er inmiddels aanpassingen waren doorgevoerd in militaire planningen.

Westelijke leiders in China

Vorige week waren zowel Ursula von der Leyen (voorzitter van de Europese Commissie) als de Franse president Emmanuel Macron op bezoek bij de Chinese president Xi Jinping.
Voor Von der Leyen was het een werkbezoek, voor Macron een staatsbezoek.
Beide staatslieden waarschuwden China voor eventuele wapenleveringen aan Rusland, waarbij Von der Leyen’s toon scherper was dan die van Macron, die tevens met een handelsdelegatie op bezoek was, om een miljardendeal van Airbus te presenteren, waarbij de productiecapaciteit in China verdubbeld wordt.

De Franse president Emmanuel Macron (1977) en zijn Chinese ambtsgenoot Xi Jinping (1953) hielden een gezamenlijke persconferentie, waarbij geen vragen gesteld mochten worden (screenshot)

Hoewel Xi zich, zoals gebruikelijk niet over wapenleveranties uitsprak, zal de boodschap vanuit het Westen duidelijk geweest zijn: doet China dit namelijk wel, dan zullen de gevolgen voor China groot zijn, liet Von der Leyen weten.

Ursula von der Leyen (1958), voorzitter van de Europese Commissie, tijdens haar solo-persconferentie in Peking (screenshot)

Daar de EU met zijn 450 miljoen inwoners het grootste economische blok ter wereld is, zal Xi beseffen dat er veel op het spel staat, hoewel niet duidelijk is waaruit eventuele maatregelen zouden bestaan, maar het zou bijvoorbeeld kunnen gaan om nieuwe beperkingen van technologie-import en -export, of sancties.

President Xi tijdens de persconferentie, waarin hij opnieuw waarschuwde tegen het gebruik van nucleaire wapens (screenshot)

President Xi liet wel weten dat China een voorstander is van vredesbesprekingen tussen Rusland en Oekraïne en van een dosis gezonde beheersing van de internationale gemeenschap.
Tevens herhaalde hij zijn eerdere oproep niet naar nucleaire wapens te grijpen.

Bachmoet

Dat brengt ons weer bij de strijd om Bachmoet, die nog steeds onverminderd doorgaat. Volgens de laatste update van het Institute for the Study of War, zouden Russische troepen ‘marginale terreinwinst’ hebben geboekt in het westen en zuidwesten van de stad.

Kolonel-generaal Oleksandr Syrskyi (1965) in gesprek met president Volodymyr Zelensky (screenshot)

Volgens kolonel-generaal Oleksandr Syrskyi, commandant van de Oekraïense grondtroepen, bedient het Russische leger zich van de ‘tactiek van de verschroeide aarde’, waarbij zoveel mogelijk vernield wordt wat ook maar van enige waarde zou kunnen zijn.
Hij voegde eraan toe dat het Oekraïense leger het pro-Russische huurlingenleger, de Wagner-groep, zover gedecimeerd heeft, dat de Russische legertop speciale eenheden heeft moeten aanvoeren, zoals luchtlandingstroepen. die volgens verschillende bronnen, zouden zijn uitgerust met de TOS-1 Buratino, een meervoudige thermobarische raketwerper.

De TOS-1 Buratino )Kirill Borisenko / publiek domein)

Thermobarische raketten, onttrekken bij explosie alle zuurstof in een straal van 300 meter, waardoor elk menselijk en dierlijk leven stikt: het zuigt alle zuurstof uit de longen van de mensen en dieren die zich binnen de dodelijke straal bevinden, wat ervoor zorgt dat ook andere organen kapot scheuren.
Het wapen is daarom vooral ‘geschikt’ (hoewel ‘ongeschikt’ een betere term zou zijn) om ingezet te worden tegen grote troepenconcentraties met lichte voertuigen of in stedelijke gebieden.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Finland – Suomen Kielen Päivä / Dag van de Finse Taal

Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

Deze Finse feestdag staat ook bekend onder de naam Mikael Agricolan Päivä (Mikael Agricola-dag). Agricola was de grondlegger van het Fins in geschreven vorm. De 9e april is zijn sterfdag.

Mikael Agricola werd geboren als Mikael Olavinpoika (= zoon van Olav) rond 1510 in een boerengezin in het zuid-Finse dorpje Torsby. Over zijn jeugd is niet veel bekend, maar waarschijnlijk was het gezin waarin hij opgroeide met nog drie zussen, niet onbemiddeld.
Op school viel hij bij zijn onderwijzers al snel op door zijn aanleg voor taal en de rector van de school adviseerde om hem door te sturen naar de Latijnse School in Vyborg (tegenwoordig een Russische stad, net over de Finse grens). De school onderwees niet alleen in talen, maar er hoorde ook een gedeeltelijke priesteropleiding bij.
Of Mikael van huis uit Fins of Zweeds sprak is niet meer na te gaan, feit is dat hij beide talen vloeiend sprak, dus wellicht is hij tweetalig opgegroeid.

Kaart van het Zweedse Rijk – in donkergroen het grondgebied tijdens Agricola’s leven, inclusief Finland (© Ortus-imperii-suecorum.png: Memnon335bc)

In het 16e eeuwse door Zweden overheerste Finland was de Finse taal ondergeschikt aan het Zweeds. De taal van de overheid was het Zweeds, de taal in de kerk Latijn en de taal van de handel het Middelnederduits.
Tijdens zijn studie in Vyborg nam hij de naam achternaam Agricola (= boer) aan. Het was in die tijd niet ongebruikelijk om een achternaam te kiezen die teruggreep op het beroep van de vader.
In Vyborg kwam hij ook onder de invloed van de nog prille Reformatie en woonde lutherse diensten bij.

Afgestudeerd en wel toog hij in 1528 naar Turku, toen het centrum van Zweeds Finland en zetel van het bisdom. Hij kwam in dienst bij bisschop Martinus Skytte, als klerk. Hoewel hij dus in dienst was van de rooms-katholieke kerk, liet het lutheranisme hem niet los.

Links: Martinus (Martti) Skytte, detail van een zuil in Hauho met zijn portret in steen, een werk van Tauno Wirkkala / Rechts: Peter (Pietari) Särkilahti, afgebeeld op een historische roman over zijn leven uit 1913 door Santeri Ivalo (1886-1937), uitgeverij WSOY

In Turku kwam hij in contact met Petrus Särkilahti, de eerste Finse student van Maarten Luther, een enthousiast verspreider van Luther’s ideeën en geloofsopvattingen. Toen Särkilahti vroegtijdig stierf in 1529, zag Agricola het als zijn taak om diens werk voort te zetten. Opvallend genoeg werd hij daarin niet tegengewerkt door zijn baas, de bisschop van Turku, die zelf steeds meer opschoof richting lutheranisme.

In 1531 werd Agricola tot priester gewijd en in 1536 stuurde bisschop Skytte hem naar Wittenberg in Duitsland voor een verdere studie onder Maarten Luther himself. Tevens studeerde hij er Grieks onder Luther’s medewerker Philipp Melanchthon.

V.l.n.r.: Maarten Luther (1483-1546), olieverfportret uit 1526 van Lucas Cranach de Oude (1472-1553) (Collectie The Phoebus Foundation) / Philipp Melanchthon, geboren als Philipp Schwarzerdt (1497-1560), olieverfportret uit 1543 van Lucus Cranach de Oude (1472-1553) (Collectie Schloss Gottorf) / Gustav Vasa, koning van Zweden (1496-1560), portret uit 1542 door Jacob Binck (1500-1569) (Collectie Universiteit van Uppsala)

Zowel Luther als Melanchthon waren onder de indruk van Agricola en maakten dat kenbaar aan de Zweedse koning Gustav Vasa. Toen Agricola de koning vervolgens schriftelijk om een stipendium vroeg voor verdere studies, werd dat ingewilligd. Het stelde hem in staat zich verder te verdiepen in het Grieks, door bijvoorbeeld de complete werken van Aristoteles aan te schaffen en te bestuderen.

Links: Wittenberg in 1536 vanuit het zuiden gezien met de Elbe in de voorgrond (uit het Reisealbum des Pfalzgrafen Ottheinrich, Universiteitrsbibliotheek Würzburg) / Rechts: Gedenkplaat voor Agricola in Wittenberg (© Stephencdickson)

Vervolgens komen we dan bij het punt waardoor Agricola nog steeds nationale faam geniet en waar hij al jaren over had nagedacht: hij begon met het in het Fins vertalen van het Nieuwe Testament vanuit de Griekse grondtekst. Dit was uiteraard een megaklus, zeer zeker omdat het Fins als geschreven taal niet gebruikt werd.
Hij begon ermee in Duitsland in 1537, maar het duurde tot 1548 eer zijn werk af was.

Links: Mikael Agricola, hier afgebeeld terwijl hij aan zijn vertaling van het Nieuwe Testament werkt, houtgravure van Albert Edelfelt (1854-1905) / Rechts: Standbeeld van Mikael Agricola voor de kathedraal van Turku, een werk uit 1952 van Oskari Jauhiainen (1913-1990)

Als een soort vingeroefening in het Finse schrift publiceerde hij in 1543 een boekje van 16 pagina’s, met de titel Abckiria , wat een soort beginnersboek voor de Finse taal was. Het bevatte zowel het alfabet, alsmede oefeningen en tot slot een catechismus. De catechismus bevatte de 10 geboden, de geloofsbelijdenis en het Onze Vader.

Links: Voorplat Abckiria (1543) / Rechts: Voorplat Se Wsi Testamenti (1548)

In 1539, dus twee jaar nadat hij in Duitsland met zijn bijbelvertaling begon, keerde hij terug naar Finland, waar hij werd aangesteld als rector van de kathedraalschool van Turku. Dit beviel hem maar matig, hij omschreef zijn leerlingen als “ongetemde dieren”, maar hij hield genoeg tijd over om verder te werken aan de vertaling van het Nieuwe Testament.
Hij trouwde in Turku met Pirjo Olavintytär en kreeg een zoon Christian met haar.

Resultaat van 11 jaar noeste arbeid: Agricola’s vertaling in het Fins van het Nieuwe Testament (© extra.kansalliskirjasto.fi)

In 1543 was de Finse vertaling Se Wsi Testamenti in principe af, maar toen volgden er nog vijf jaar van verbeteringen en correcties, zodat het uiteindelijk in 1548 verscheen. In totaal 718 pagina’s, verlevendigd met vele illustraties. Tevens introduceerde hij veel nieuwe woorden, waarvan sommige de tand des tijds hebben doorstaan, andere niet.

Finse schoolplaat van de hand van Albert Gebhard (1869-1937), waarop Mikael Agricola de Finse vertaling van het Nieuwe Testament aanbiedt aan de Zweedse koning Gustav Vasa (publiek domein)

In 1554 werd Agricola door koning Gustav Vasa benoemd tot bisschop van Turku, zonder toestemming aan paus Julius III te vragen. Sinds zijn voorganger Martinus Skytte was het rooms-katholieke geloof steeds meer ‘verlutheraniseerd’, onder Agricola zette dit verder door, zodat hij wel gezien wordt als de eerste Lutherse bisschop van Finland.

In 1557 leidde Agricola een vredesdelegatie naar Moskou om te trachten de Russisch-Zweedse Oorlog (1554-1557) te beëindigen. De delegatie was succesvol en leidde tot het Verdrag van Novgorod op 2 april. Op de terugweg echter werd Agricola ziek en op 9 april stierf hij in Uusikirkko (tegenwoordig in Rusland, vlakbij Vyborg).

“Agricolan kuolema” (“De dood van Agricola”), schilderij uit 1917 van de hand van Joseph Alanen (1885-1920) (Collectie Tempere Kunstmuseum)

Naast sterfdag van Agricola is de 9e april ook de geboortedag van Elias Lönnrot (1802-1884), schrijver en verzamelaar van oude volksverhalen, die Finlands bekendste epos de Kalevala samenstelde (1835).

De vlag

Vlag van Finland (1918-heden)

De eerste, voorlopige vlag van het onafhankelijke Finland was gebaseerd op het staatswapen: een rode vlag met de gekroonde gele Finse leeuw, staand op een kromsabel, met in zijn rechterpoot een geheven zwaard en negen witte rozen (voor de negen provincies).
Deze afbeelding dient nog steeds als staatswapen.

Vlag van Finland (1917-1918)

Op 29 mei 1918 echter werd de huidige vlag ingevoerd, een egaal witte vlag met een blauw Scandinavisch kruis. Aan de wieg van deze vlag, die vanaf 1861 al op Finse pleziervaartuigen gebruikt werd, stond de dichter Zacharias Topelius, die het wit en het blauw in verschillende verschijningsvormen toepaste, voordat hij uiteindelijk definitief voor het kruis koos om de verbondenheid met de andere Scandinavische landen uit te drukken.

Zacharias Topelius (1818-1898) (© yle.fi)

Het witte veld symboliseert de Finse winters en de kleur blauw de meren en de baaien. De vlag onderging zijn enige verandering op 25 april 1978, toen het lichte blauw van de vlag iets donkerder werd.
De vlag heeft ook een naam: Siniristilippu (De blauwe kruis vlag).

De staat

Naast de ‘gewone’ vlag voert Finland ook een staatsvlag, die door de overheid gebruikt wordt. Deze is grotendeels gelijk aan de nationale vlag, maar in het midden van het blauwe kruis is het staatswapen afgebeeld: de gele Finse leeuw op de kromsabel.

Staatsvlag van Finland

Ook de Finse president voert zijn of haar eigen vlag. de basis is opnieuw de nationale vlag, maar nu uitgevoerd als zwaluwstaart, waardoor de vlag uitloopt in drie punten.
In de broektop is een Finse onderscheiding afgebeeld: De Orde van het Vrijheidskruis, 3e klasse. De Finse president (sinds 2012 is dat Sauli Niinistö) is tevens grootmeester van deze ridderorde.

Links: De Finse Orde van het Vrijheidskruis, 3e klasse / Rechts: Vlag van de president van Finland met de Orde van het Vrijheidskruis

Slovenië – Dan Zastave / Vlagdag (1848)

Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

7 april is Vlagdag in Slovenië en herinnert aan het jaar 1848, een revolutiejaar in grote delen van Europa. Wat nu Slovenië is was toen onderdeel van het Oostenrijkse keizerrijk. In deze tijd van opkomend nationalisme  was het student en dichter Lovro Toman (1827-1870) die de Sloveense driekleur in Ljubljana liet wapperen op het adres Wolfova Ulica 8 (Wolfovastraat 8).

Lovro Toman
Lovro Toman (© dLib.si)

Hij deed dit als een reactie op de Duitse vlag die vanaf het Kasteel van Ljubljana wapperde, daar opgehangen door een groep lokale etnische Duitsers.

Wolfova Ulica 8 in Ljubljana, het adres waar de Sloveense vlag in 1848 voor het eerst wapperde, op deze plek was toen de taveerne Pri Zlati Zvezdi (De Gouden Ster) gevestigd , sinds 1997 heeft het gebouw een plaquette waarop de vlaggeschiedenis uit de doeken wordt gedaan (fotograaf onbekend)

Het Oostenrijkse keizerrijk erkende de Sloveense kleuren en de vlag mocht vanaf die tijd als regionale vlag gebruikt worden.
Sinds 7 april 1998 wordt deze dag als Sloveense vlagdag gevierd.

Kaart van Slovenië (© freeworldmaps.net)

De vlag

Vlag van Slovenië (1991-heden)

Hoewel de vlag van Slovenië er een lijkt uit de zgn. pan-slavische vlaggenfamilie, waar bijvoorbeeld ook de huidige vlaggen van Servië en Slowakije deel van uitmaken, ligt dat bij Slovenië net iets anders.
De pan-slavische vlaggen zijn gebaseerd op de vlag van Rusland (een horizontale driekleur van wit-blauw-rood), maar de Sloveense kleuren hebben een andere geschiedenis.

Kaart van het Keizerrijk Oostenrijk tussen 1816 en 1867, toen het Hertogdom Carniola (nr. 4 op de kaart), een van de vele onderdelen van dit rijk was, zowel van het hertogdom als van de hoofdstad Ljubljana worden de Duitse namen gebezigd: Krain / Laibach) (Kaart: Spiridon Ion Cepleanu / publiek domein)

Ze zijn afkomstig van het middeleeuwse wapen van het Hertogdom Carniola (Krain/Kransjka), waarvan Ljubljana in de 12e eeuw de hoofdstad werd.

Twee versies van het wapen van Criola, de versie links was het langst in gebruik, namelijk tussen 1463 en 1836, rechts de versie vanaf 1836 waar de Sloveense kleuren van zijn afgeleid (minus het geel); daar het gebied inmiddels onder het Oostenrijkse Keizerrijk viel, heeft de adelaar in dit wapen een keizerskroon

Dit wapen, een adelaar met een sikkelvormig borstschild, wijzigde nogal eens van kleur in de loop der eeuwen, waarvan de laatste aanpassing in 1836 was, waarbij de adelaar blauw was met een rood-geel borstschild op een zilveren (witte) achtergrond.

Vlag van Slovenië tot 1945

Het eerste gebruik van de pan-slavische kleuren in het gebied wat we nu kennen als Slovenië was bij de directe voorloper van het land, de regio Krain. Deze vlag was een horizontale driekleur van wit-blauw-rood (net als die van Rusland dus) en gaat terug tot 1848.
Overigens werden deze kleuren al op wapenschilden vóór de 19e eeuw in deze regio gebruikt, dus historisch gezien klopte het helemaal!

Sloveense verzetsvlag (1941-1945)

In de Tweede Wereldoorlog werd er door het verzet (de partizanen) een vijfpuntige rode ster op de blauwe baan gezet.

Vlag van Slovenië als deelrepubliek van Joegoslavié (1945-1991)

Vanaf 1945, als onderdeel van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië werd de ster gehandhaafd, maar groter en geel omrand.

Marko Pogačnik (1944), ontwerper van het Sloveense wapen (fotograaf onbekend)

Met de onafhankelijkheid in 1991 kwam er ook een vlagwijziging. Het nieuwe staatswapen, een ontwerp van beeldhouwer Marko Pogačnik, werd op de witte en blauwe baan geplaatst, dicht bij de broekingszijde.

Wapen van Slovenië (ontwerp van Marko Pognacnik)

Het wapen heeft de vorm van een schild met een blauw veld met een rood kader aan de zijkanten, met daarop in wit een gestileerde afbeelding van de hoogste berg in Slovenië, de Triglav (2863 m).

De 2863 m hoge Triglav (© Bohinj Triglav National Park)

Aan de basis van de berg zijn twee golvende blauwe lijnen te zien, zij staan voor zowel de Adriatische Zee als de rivieren.
Boven de berg zijn drie zeskantige gele sterren geplaatst in een driehoek met de punt naar beneden. Deze sterren zijn afkomstig van het Middeleeuwse wapen van de graven van Celje, historisch gezien de belangrijkste adelsfamilie uit de streek.

Wapen van de graven van Celje

De vlag werd ingevoerd op 25 juni 1991.

In 2003 kwam er een beweging op gang die de vlag graag veranderd wilde zien vanwege het feit dat hij  teveel op die van Rusland en Slowakije lijkt. In 2004 konden mensen ontwerpen insturen, waarbij een ontwerp met 11 strepen won. Het gebruikt opnieuw dezelfde kleuren en ook de Triglav komt er weer in terug.

Ontwerp voor een nieuwe vlag van Slovenië (2004)

Er is echter nog steeds geen besluit tot verandering genomen door het Sloveense parlement en het lijkt tot nu toe op de lange baan geschoven te zijn.

Oekraïne – Один рік і шість тижні війни / Een jaar en zes weken oorlog

Bachmoet

Om maar gelijk met de niet aflatende strijd rond Bachmoet te beginnen: de claim van Jevgeni Prigozjin van de pro-Russische Wagnergroep (huurlingenleger) dat Bachmoet nu ‘juridisch’ op Oekraïne is veroverd, lijkt nogal prematuur.
De term ‘juridisch’ zal ongetwijfeld slaan op een door hem op 2 april op Telegram geplaatst filmpje waarin hij zegt dat hij de Russische vlag op het stadhuis van Bachmoet zal plaatsen.
Of dat zo is, valt moeilijk te zeggen, daar het filmpje midden in de nacht is gemaakt met een infrarood camera, waardoor het totaal onduidelijk is wat we nu eigenlijk zien.
Veelzeggend is dat het Russische ministerie van Defensie de claim van Prigozjin niet heeft bevestigd.

Serhiy Cherevatiy, woordvoerder van de Oekraïense oostelijke militaire leiding (publiek domein)

Van Oekraïense zijde klinken andere geluiden: volgens Serhiy Cherevatiy, woordvoerder voor de oostelijke militaire leiding, is Bachmoet Oekraïens en hebben ze (de Russen) nog niets veroverd en zijn ze ver verwijderd van dat doel.

Kaart van het front op 31 maart, Bachmoet Iniet met naam op de kaart vermeld) ligt iets te noorden van Donetsk (© Institute for the Study of War)

Ook volgens John Kirby, woordvoerder voor de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, is de strijd rond Bachmoet nog steeds gaande en zijn de Oekraïeners nog steeds ter plekke, zo zei hij maandag.

Blogger gedood

Opvallend nieuws kwam er zondag uit Sint Petersburg, waar in Street Food Bar No.1 de pro-Russische oorlogsblogger Vladlen Tatarsky (werkelijke naam Maxim Fomin) werd opgeblazen.
De blogger had 500.000 volgers op zijn Telegram-kanaal en hoewel hij 100% achter de oorlog stond, hadden hij en sommige andere militaire bloggers, ook kritiek op het beleid en het verloop van de strijd in Oekraïne. Hij was van mening dat de Russen veel harder dienden op te treden.

Vladlen Tatarsky (rechts) staat klaar om het beeldje in ontvangst te nemen, korte tijd later gaat het beeld op zwart (© Ren-TV?Vkontakte)

Wat de aanslag betreft: niet alle details zijn helemaal duidelijk, maar kennelijk was Tatarsky een gastspreker op een bijeenkomst georganiseerd door het Cyber Front Z, in het etablissment waar Jevgeni Prigozjin (van de Wagnergroep) ooit eigenaar van was. Volgens Russische staatsmedia kreeg hij een beeldje gepresenteerd dat uit een doos werd gehaald en aan hem werd uitgereikt. waarna er een explosie was, die Tatarsky fataal werd.
Vierentwintig aanwezigen raakten gewond, waarvan zes ernstig.

De complete pui van Food Bar No.1 werd naar buiten geblazen (screenshot)

De Russische overheid ziet de gebeurtenis als een terreuraanslag georganiseerd vanuit Oekraïne, in samenwerking met medestanders van de gevangengenomen oppositieleider Alexei Navalny, hoewel daar tot nu toe geen bewijs voor is geleverd.
Inmiddels is een 26-jarige vrouw aangehouden, Darya Trepova, die volgens Russische autoriteiten heeft toegegeven de doos met het beeldje naar binnen te hebben gebracht. Op de vraag van wie zij het beeldje had gekregen antwoordde ze: “Mag ik dat later vertellen?”

Darya Trepova, screenshot uit de ondervragingsvideo (© Russisch Ministerie van Binnenlandse Zaken)

Een korte video van haar ondervraging werd door de autoriteiten vrijgegeven, maar niet duidelijk is of Trepova onder dwang antwoorden gaf, ze komt op de beelden gestresst over.

Mykhailo Podolyak (1972), presidentieel adviseur (fotograaf onbekend)

Mykhailo Podolyak, adviseur van de Oekraïense president Zelensky, liet per Twitter weten dat de ontploffing onderdeel was van “Russische onderlinge gevechten” en dat “de spinnen in de pot elkaar opeten.”

Rusland voorzitter van de V.N. Veiligheidsraad

Sinds 1 april is Rusland voorzitter van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. De Raad heeft vijftien leden, waarvan ieder land om beurt het voorzitterschap op zich neemt voor een maand.
De Raad heeft vijf permanente leden: De Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, China en Rusland.
De laatste keer dat Rusland het presidentschap vervulde was de maand dat ze Oekraïne binnenvielen, februari 2022.

De zaal van de V.N. Veiligheidsraad in New York (publiek domein)

De Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken, Dmytro Koeleba, noemde het de “slechtste 1-aprilgrap ooit” en hoewel de V.S. sympathiseerde met het officiële protest van Oekraïne, liet het land weten Rusland als permanent lid niet te kunnen blokkeren.
Zo is de merkwaardige situatie ontstaan dat de Veiligheidsraad geleid wordt door een land waarvoor een internationaal arrestatiebevel is uitgevaardigd voor zijn president wegens oorlogsmisdaden.

Finland NAVO-lid

Wat Rusland nooit wilde dat gebeurde, gebeurde gisteren: de NAVO breidde uit met een land. En niet zomaar één: Finland, een buurland van Rusland, waar het een 1.340 km lange grens mee deelt.
En dit alles zou zeker niet gebeurd zijn als Rusland Oekraïne niet was binnengevallen.
De NAVO telt nu 31 leden.

De Finse vlag wordt gehesen bij het NAVO-hoofdkwartier in Brussel (screenshot)

Pekka Haavisto, de Finse minister van Buitenlandse Zaken, zei gisteren bij de officiële toetredingsplechtigheid in Brussel, dat hij hoopte dat buurland Zweden snel zou volgen. Hij liet weten dat een Fins lidmaatschap niet compleet is zonder Zweden erbij: “Aangezien we nu lid zijn van de NAVO hebben we de belangrijke taak om onze goedkeuring aan een Zweeds lidmaatschap te geven. Dat is onze eerste daad als lidstaat.”
Het lidmaatschap van Zweden is echter nog geen gelopen race: ieder NAVO-land dient zijn goedkeuring te geven. Momenteel liggen Hongarije en Turkije nog dwars.

Het Kremlin liet weten dat het het lidmaatschap van Finland als “een inbreuk” op de Russische veiligheid ziet en dat de NAVO zich vijandig opstelt tegenover Rusland.
Moskou kondigde aan tactische en strategische tegenmaatregelen te nemen en de militaire capaciteit aan de noordwestgrens te vergroten.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Alaska – The Alaska Purchase / V.S. koopt Alaska van Rusland (1867)

Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

Alaska is de grootste staat van de Verenigde Staten qua oppervlakte. Om daar ongeveer een idee van te krijgen: voeg Duitsland, Frankrijk, Spanje en de Benelux samen en dan komen we in de buurt. De totale oppervlakte is 1.481.347 km².
Het aantal inwoners echter is slechts 728.903, volgens de laatste gegevens uit 2020.

Kaart van Alaska (© freeworldmaps.net)

Vanaf het derde kwart van de 17e eeuw tot 1867 was Alaska een Russische kolonie onder de naam Russisch Amerika, met als hoofdstad Novo-Arkhangelsk (tegenwoordig Sitka genaamd).

Sitka,tot 1867 Novo Archangelsk, hoofdstad van Russisch Amerika, tekening uit 1869 van Frederick Whymper (1838-1901)

De Russen besteedden nooit veel aandacht aan het immense gebied en koloniseerden het nauwelijks, waardoor het onder leiding van de Russisch-Amerikaanse Maatschappij, ternauwernood winstgevend was. In de jaren ’60 van de 19e eeuw gingen de cijfers van Alaska zelfs in het rood. De Russisch-Amerikaanse Maatschappij liet zijn charter voor het gebied in 1861 verlopen en in de jaren erna werden de geluiden dat Rusland van Alaska afwilde steeds sterker.

Kaart van Russisch Amerika uit “Mitchell’s New General Atlas, containing maps of the various countries of the world, plans of cities, etc.”, published by S. Augustus Mitchell, Jr., 1860 (publiek domein)

Het was de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, William H. Seward, die er in 1864 van vernam. Seward was met zijn grote belangstelling voor de walvisvaart zeer geïnteresseerd en kreeg toestemming onderhandelingen te starten met een persoonlijke vriend van hem, de Russische minister en ambassadeur voor de V.S., baron Eduard von Stoeckl.

Links: William H. Seward (1801-1872) in de jaren ’60 van de 19e eeuw; onbekende fotograaf, restauratie door Adam Cuerden (publiek domein) / Rechts: Eduard von Stoeckl (1804-1892), portret tussen 1855 en 1865, van fotograaf Mathew Brady (1822-1896) (publiek domein)

Von Stoeckl was een groot voorstander van verkoop. Hij was bang dat het Verenigd Koninkrijk vanuit zijn kolonie Canada Alaska zou kunnen veroveren als Rusland met het V.K. in oorlog kwam.
Tevens wilden de Russen zich primair richten op ontginning van grondstoffen in Oost-Siberië.
Ook Stoeckl’s baas, Alexander II, tsaar van Rusland, koning van Polen en groothertog van Finland, was voorstander van verkoop.

Zo begonnen de onderhandelingen. De V.S. dachten eerst aan een aankoopsom van $ 5 miljoen dollar, maar dat vonden de Russen te weinig.

De cheque van $ 7,2 miljoen voor de aankoop van Alaska, gedateerd op 1 augustus 1868 (publiek domein)

Uiteindelijk werd men het op 30 maart 1867 eens over een prijs van $ 7,2 miljoen (zo’n $ 132 miljoen nu) en kon de overeenkomst getekend worden.

“Signing the Alaska Treaty of Cessation” , schilderij van Emanuel Leutze (1816-1868), met de officiële delegaties van de V.S. en Rusland, v.l.n.r.: Robert S. Chew (assistent van Seward en klerk BuZa), William H. Seward, William Hunter (2e assistent van de Minister van BuZa), Waldemar de Bodisco (secretaris van de Russische delegatie), Eduard von Stoeckl, Charles Sumner (voorzitter van de Senate Foreign Relations Committee) en Fred Seward (assistent van de Minister van BuZa en tevens zoon van William H. Seward) (© publiek domein / William H. Seward House, Auburn, New York)

Niet iedereen was blij met de aankoop: de publiek opinie was zeer verdeeld. Tegenstanders noemden aankoop Seward’s Folly (Seward’s Dwaasheid), Walrussia en Polar Bear Garden (IJsbeertuin).

Eerste pagina van de officiële ratificatie van de verkoop van Alaska, gedateerd 20 juni 1867; deze pagina vermeldt de complete titulatuur van Tsaar Alexander II (1818-1881) (National Archives and Records Administration / publiek domein)

De officiële overdracht was een half jaar later, op 18 oktober 1867 in het fort van Sitka, waarbij de Russische vlag gestreken werd en de Amerikaanse gehesen.
In eerste instantie werd Alaska, onder de naam Department of Alaska, bestuurd door militairen, maar vanaf 1884 werd het omgevormd tot het District of Alaska, met aan het hoofd een gouverneur die benoemd werd door de Amerikaanse president.

De eerste paar jaren was er van grote activiteit in de nieuwe aankoop nog geen sprake. Toen er echter in de jaren ’90 van de 19e eeuw goud gevonden werd in Alaska (en in het Canadese Yukon Territory) barstte de Gold Rush (Goudkoorts) los, waardoor duizenden mensen naar het gebied trokken om ook een graantje mee te pikken.

Ongedateerde foto, genomen tijdens de Gold Rush in Alaska, eind 19e/begin 20e eeuw (© publiek domein)

In 1906 werd Juneau de hoofdstad en vanaf 1912 werd Alaska een territorium (officieel een organized incorporated territory of the United States).
Pas op 7 juli 1958 geeft het Amerikaanse Congres toestemming voor toetreding van Alaska als staat binnen de Unie. Op 3 januari 1959 tenslotte, wordt Alaska de 49e staat.

De vlag

Vlag van Alaska (1927-heden)

De vlag is blauw met het sterrenbeeld Grote Beer (7 vijfpuntige gele sterren) plus de Poolster (een grotere vijfpuntige gele ster in de top van het uitwaaiende gedeelte).

In 1926 werd door het Alaska Department of the American Legion besloten dat Alaska zijn eigen vlag moest krijgen en organiseerde daartoe een ontwerpwedstrijd, maar dan wel een bijzondere: alleen schoolkinderen uit Alaska tussen de 12 en 18 jaar oud mochten meedoen.

Van de 142 inzendingen werd uiteindelijk het ontwerp van de toen 13-jarige John Bell (Benny) Benson, een weeskind uit Seward, gekozen. Hij verdiende daarmee een schoolbeurs van $ 1.000, een gouden horloge met een inscriptie van zijn vlagontwerp en een trip naar Washington, D.C., om zijn ontwerp te presenteren bij President Calvin Coolidge. Het reisje vond uiteindelijk niet plaats, maar op 2 mei 1927 werd de vlag officieel door het toenmalige territorium Alaska aangenomen.

De originele inzending uit 1926 van Benny Benson (© Alaska State Museum, Juneau)

Wat de symboliek van de vlag betreft: Benny Benson koos voor het blauw als verwijzing naar de kleur van de lucht boven Alaska en tevens voor het veel voorkomende vergeet-me-nietje (vanaf 1949 de ‘staatsbloem’).
Wat de Grote Beer (Ursa Major) betreft: net als in Nederland is dit sterrenbeeld circumpolair, wat zo veel wil zeggen dat hij nooit onder de horizon verdwijnt en mits onbewolkt, altijd aan de nachtelijke hemel te zien is.

Het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major) (publiek domein)

Hoewel de Grote Beer uit veel meer sterren bestaat, zijn alleen de 7 helderste op de vlag vertegenwoordigd: deze sterren zijn ook met het blote oog makkelijk te zien, het gaat om Alioth, Dubhe, Alkaid, Mizar, Merak, Phad en Megrez.
Verder staat de Grote Beer ook symbool voor de in Alaska in groten getale voorkomende beren.

Benny Benson (1913-1972) in 1926, met zijn winnende ontwerp (© Alaska State Library Historical Collection)

De Poolster (Polaris) is als de Grote Beer in het zicht is, altijd makkelijk te vinden. Het is de helderste ster van het sterrenbeeld Kleine Beer (Ursa Minor).
Benny Benson wilde de noordelijke Poolster er graag bij hebben omdat hij er vanuit ging dat Alaska op termijn officieel een staat zou worden, waarmee Alaska dan de noordelijkste staat zou zijn. Dit maakte hij gelukkig nog mee in 1959, toen hij 46 was (hij overleed in 1972).
De vlag werd zonder wijzigingen van territoriumvlag een staatsvlag.

De vlag is altijd populair geweest. Dat bleek ook In 2001, toen de Amerikaanse vlaggenvereniging North American Vexillological Association (NAVA) onderzocht hoe het stond met de populariteit van de staten- en territoria-vlaggen van de V.S. en de provincievlaggen van Canada. Van de in totaal 72 vlaggen eindigde Alaska op een mooie 5e plaats.