Tagarchief: Rusland

Oekraïne – Один рік і сім тижні війни / Een jaar en zeven weken oorlog

Gelekte documenten

Eind vorige week werd bekend dat er vanuit het Pentagon, het Amerikaanse ministerie van Defensie, documenten waren gelekt op o.a. Twitter, Telegram en 4chan.
Een deel handelt over de oorlog in Oekraïne, maar andere betreffen China, het Midden-Oosten en informatie over Amerikaanse bondgenoten.
Het format van de documenten lijkt overeen te komen met het soort dat doorgaans alleen bestemd is voor een select gezelschap, hogerop in de bevelstructuur. Hoe dit lek kon plaatsvinden wordt momenteel onderzocht. Tevens zal het aantal mensen dat normaliter toegang heeft tot dit soort gevoelige informatie, heroverwogen worden.

Een aantal van de gelekte documenten (publiek domein)

Chris Meagher, een politiek adviseur van het Amerikaanse ministerie van Defensie, liet weten dat de documenten informatie bevatten over de oorlog in Oekraïne, zoals over de troepenopbouw van zowel de Russen als de Oekraïeners voor het te verwachten lente-offensief.
Meagher gaf ook aan dat, hoewel sommige documenten echt waren, er ook een aantal “lijkt te zijn veranderd.”
Volgens de adviseur vormen de documenten “een serieus veiligheidsrisico en zouden ze potentiële misinformatie kunnen aanwakkeren.”

Chris Meagher tijdens een persconferentie (screenshot)

Voor wat de oorlog in Oekraïne betreft: naast de al eerder genoemde troepenopbouw van beide legers, gaat een aantal documenten in op trainingen en data van afronding(en) van deze programma’s van Oekraïense militairen in de V.S., plus data van verwachte leveringen van militaire uitrustingen.
Een niet nader genoemde bron “dichtbij president Zelensky” liet aan CNN weten, dat vanwege het lek er inmiddels aanpassingen waren doorgevoerd in militaire planningen.

Westelijke leiders in China

Vorige week waren zowel Ursula von der Leyen (voorzitter van de Europese Commissie) als de Franse president Emmanuel Macron op bezoek bij de Chinese president Xi Jinping.
Voor Von der Leyen was het een werkbezoek, voor Macron een staatsbezoek.
Beide staatslieden waarschuwden China voor eventuele wapenleveringen aan Rusland, waarbij Von der Leyen’s toon scherper was dan die van Macron, die tevens met een handelsdelegatie op bezoek was, om een miljardendeal van Airbus te presenteren, waarbij de productiecapaciteit in China verdubbeld wordt.

De Franse president Emmanuel Macron (1977) en zijn Chinese ambtsgenoot Xi Jinping (1953) hielden een gezamenlijke persconferentie, waarbij geen vragen gesteld mochten worden (screenshot)

Hoewel Xi zich, zoals gebruikelijk niet over wapenleveranties uitsprak, zal de boodschap vanuit het Westen duidelijk geweest zijn: doet China dit namelijk wel, dan zullen de gevolgen voor China groot zijn, liet Von der Leyen weten.

Ursula von der Leyen (1958), voorzitter van de Europese Commissie, tijdens haar solo-persconferentie in Peking (screenshot)

Daar de EU met zijn 450 miljoen inwoners het grootste economische blok ter wereld is, zal Xi beseffen dat er veel op het spel staat, hoewel niet duidelijk is waaruit eventuele maatregelen zouden bestaan, maar het zou bijvoorbeeld kunnen gaan om nieuwe beperkingen van technologie-import en -export, of sancties.

President Xi tijdens de persconferentie, waarin hij opnieuw waarschuwde tegen het gebruik van nucleaire wapens (screenshot)

President Xi liet wel weten dat China een voorstander is van vredesbesprekingen tussen Rusland en Oekraïne en van een dosis gezonde beheersing van de internationale gemeenschap.
Tevens herhaalde hij zijn eerdere oproep niet naar nucleaire wapens te grijpen.

Bachmoet

Dat brengt ons weer bij de strijd om Bachmoet, die nog steeds onverminderd doorgaat. Volgens de laatste update van het Institute for the Study of War, zouden Russische troepen ‘marginale terreinwinst’ hebben geboekt in het westen en zuidwesten van de stad.

Kolonel-generaal Oleksandr Syrskyi (1965) in gesprek met president Volodymyr Zelensky (screenshot)

Volgens kolonel-generaal Oleksandr Syrskyi, commandant van de Oekraïense grondtroepen, bedient het Russische leger zich van de ‘tactiek van de verschroeide aarde’, waarbij zoveel mogelijk vernield wordt wat ook maar van enige waarde zou kunnen zijn.
Hij voegde eraan toe dat het Oekraïense leger het pro-Russische huurlingenleger, de Wagner-groep, zover gedecimeerd heeft, dat de Russische legertop speciale eenheden heeft moeten aanvoeren, zoals luchtlandingstroepen. die volgens verschillende bronnen, zouden zijn uitgerust met de TOS-1 Buratino, een meervoudige thermobarische raketwerper.

De TOS-1 Buratino )Kirill Borisenko / publiek domein)

Thermobarische raketten, onttrekken bij explosie alle zuurstof in een straal van 300 meter, waardoor elk menselijk en dierlijk leven stikt: het zuigt alle zuurstof uit de longen van de mensen en dieren die zich binnen de dodelijke straal bevinden, wat ervoor zorgt dat ook andere organen kapot scheuren.
Het wapen is daarom vooral ‘geschikt’ (hoewel ‘ongeschikt’ een betere term zou zijn) om ingezet te worden tegen grote troepenconcentraties met lichte voertuigen of in stedelijke gebieden.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Finland – Suomen Kielen Päivä / Dag van de Finse Taal

Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

Deze Finse feestdag staat ook bekend onder de naam Mikael Agricolan Päivä (Mikael Agricola-dag). Agricola was de grondlegger van het Fins in geschreven vorm. De 9e april is zijn sterfdag.

Mikael Agricola werd geboren als Mikael Olavinpoika (= zoon van Olav) rond 1510 in een boerengezin in het zuid-Finse dorpje Torsby. Over zijn jeugd is niet veel bekend, maar waarschijnlijk was het gezin waarin hij opgroeide met nog drie zussen, niet onbemiddeld.
Op school viel hij bij zijn onderwijzers al snel op door zijn aanleg voor taal en de rector van de school adviseerde om hem door te sturen naar de Latijnse School in Vyborg (tegenwoordig een Russische stad, net over de Finse grens). De school onderwees niet alleen in talen, maar er hoorde ook een gedeeltelijke priesteropleiding bij.
Of Mikael van huis uit Fins of Zweeds sprak is niet meer na te gaan, feit is dat hij beide talen vloeiend sprak, dus wellicht is hij tweetalig opgegroeid.

Kaart van het Zweedse Rijk – in donkergroen het grondgebied tijdens Agricola’s leven, inclusief Finland (© Ortus-imperii-suecorum.png: Memnon335bc)

In het 16e eeuwse door Zweden overheerste Finland was de Finse taal ondergeschikt aan het Zweeds. De taal van de overheid was het Zweeds, de taal in de kerk Latijn en de taal van de handel het Middelnederduits.
Tijdens zijn studie in Vyborg nam hij de naam achternaam Agricola (= boer) aan. Het was in die tijd niet ongebruikelijk om een achternaam te kiezen die teruggreep op het beroep van de vader.
In Vyborg kwam hij ook onder de invloed van de nog prille Reformatie en woonde lutherse diensten bij.

Afgestudeerd en wel toog hij in 1528 naar Turku, toen het centrum van Zweeds Finland en zetel van het bisdom. Hij kwam in dienst bij bisschop Martinus Skytte, als klerk. Hoewel hij dus in dienst was van de rooms-katholieke kerk, liet het lutheranisme hem niet los.

Links: Martinus (Martti) Skytte, detail van een zuil in Hauho met zijn portret in steen, een werk van Tauno Wirkkala / Rechts: Peter (Pietari) Särkilahti, afgebeeld op een historische roman over zijn leven uit 1913 door Santeri Ivalo (1886-1937), uitgeverij WSOY

In Turku kwam hij in contact met Petrus Särkilahti, de eerste Finse student van Maarten Luther, een enthousiast verspreider van Luther’s ideeën en geloofsopvattingen. Toen Särkilahti vroegtijdig stierf in 1529, zag Agricola het als zijn taak om diens werk voort te zetten. Opvallend genoeg werd hij daarin niet tegengewerkt door zijn baas, de bisschop van Turku, die zelf steeds meer opschoof richting lutheranisme.

In 1531 werd Agricola tot priester gewijd en in 1536 stuurde bisschop Skytte hem naar Wittenberg in Duitsland voor een verdere studie onder Maarten Luther himself. Tevens studeerde hij er Grieks onder Luther’s medewerker Philipp Melanchthon.

V.l.n.r.: Maarten Luther (1483-1546), olieverfportret uit 1526 van Lucas Cranach de Oude (1472-1553) (Collectie The Phoebus Foundation) / Philipp Melanchthon, geboren als Philipp Schwarzerdt (1497-1560), olieverfportret uit 1543 van Lucus Cranach de Oude (1472-1553) (Collectie Schloss Gottorf) / Gustav Vasa, koning van Zweden (1496-1560), portret uit 1542 door Jacob Binck (1500-1569) (Collectie Universiteit van Uppsala)

Zowel Luther als Melanchthon waren onder de indruk van Agricola en maakten dat kenbaar aan de Zweedse koning Gustav Vasa. Toen Agricola de koning vervolgens schriftelijk om een stipendium vroeg voor verdere studies, werd dat ingewilligd. Het stelde hem in staat zich verder te verdiepen in het Grieks, door bijvoorbeeld de complete werken van Aristoteles aan te schaffen en te bestuderen.

Links: Wittenberg in 1536 vanuit het zuiden gezien met de Elbe in de voorgrond (uit het Reisealbum des Pfalzgrafen Ottheinrich, Universiteitrsbibliotheek Würzburg) / Rechts: Gedenkplaat voor Agricola in Wittenberg (© Stephencdickson)

Vervolgens komen we dan bij het punt waardoor Agricola nog steeds nationale faam geniet en waar hij al jaren over had nagedacht: hij begon met het in het Fins vertalen van het Nieuwe Testament vanuit de Griekse grondtekst. Dit was uiteraard een megaklus, zeer zeker omdat het Fins als geschreven taal niet gebruikt werd.
Hij begon ermee in Duitsland in 1537, maar het duurde tot 1548 eer zijn werk af was.

Links: Mikael Agricola, hier afgebeeld terwijl hij aan zijn vertaling van het Nieuwe Testament werkt, houtgravure van Albert Edelfelt (1854-1905) / Rechts: Standbeeld van Mikael Agricola voor de kathedraal van Turku, een werk uit 1952 van Oskari Jauhiainen (1913-1990)

Als een soort vingeroefening in het Finse schrift publiceerde hij in 1543 een boekje van 16 pagina’s, met de titel Abckiria , wat een soort beginnersboek voor de Finse taal was. Het bevatte zowel het alfabet, alsmede oefeningen en tot slot een catechismus. De catechismus bevatte de 10 geboden, de geloofsbelijdenis en het Onze Vader.

Links: Voorplat Abckiria (1543) / Rechts: Voorplat Se Wsi Testamenti (1548)

In 1539, dus twee jaar nadat hij in Duitsland met zijn bijbelvertaling begon, keerde hij terug naar Finland, waar hij werd aangesteld als rector van de kathedraalschool van Turku. Dit beviel hem maar matig, hij omschreef zijn leerlingen als “ongetemde dieren”, maar hij hield genoeg tijd over om verder te werken aan de vertaling van het Nieuwe Testament.
Hij trouwde in Turku met Pirjo Olavintytär en kreeg een zoon Christian met haar.

Resultaat van 11 jaar noeste arbeid: Agricola’s vertaling in het Fins van het Nieuwe Testament (© extra.kansalliskirjasto.fi)

In 1543 was de Finse vertaling Se Wsi Testamenti in principe af, maar toen volgden er nog vijf jaar van verbeteringen en correcties, zodat het uiteindelijk in 1548 verscheen. In totaal 718 pagina’s, verlevendigd met vele illustraties. Tevens introduceerde hij veel nieuwe woorden, waarvan sommige de tand des tijds hebben doorstaan, andere niet.

Finse schoolplaat van de hand van Albert Gebhard (1869-1937), waarop Mikael Agricola de Finse vertaling van het Nieuwe Testament aanbiedt aan de Zweedse koning Gustav Vasa (publiek domein)

In 1554 werd Agricola door koning Gustav Vasa benoemd tot bisschop van Turku, zonder toestemming aan paus Julius III te vragen. Sinds zijn voorganger Martinus Skytte was het rooms-katholieke geloof steeds meer ‘verlutheraniseerd’, onder Agricola zette dit verder door, zodat hij wel gezien wordt als de eerste Lutherse bisschop van Finland.

In 1557 leidde Agricola een vredesdelegatie naar Moskou om te trachten de Russisch-Zweedse Oorlog (1554-1557) te beëindigen. De delegatie was succesvol en leidde tot het Verdrag van Novgorod op 2 april. Op de terugweg echter werd Agricola ziek en op 9 april stierf hij in Uusikirkko (tegenwoordig in Rusland, vlakbij Vyborg).

“Agricolan kuolema” (“De dood van Agricola”), schilderij uit 1917 van de hand van Joseph Alanen (1885-1920) (Collectie Tempere Kunstmuseum)

Naast sterfdag van Agricola is de 9e april ook de geboortedag van Elias Lönnrot (1802-1884), schrijver en verzamelaar van oude volksverhalen, die Finlands bekendste epos de Kalevala samenstelde (1835).

De vlag

Vlag van Finland (1918-heden)

De eerste, voorlopige vlag van het onafhankelijke Finland was gebaseerd op het staatswapen: een rode vlag met de gekroonde gele Finse leeuw, staand op een kromsabel, met in zijn rechterpoot een geheven zwaard en negen witte rozen (voor de negen provincies).
Deze afbeelding dient nog steeds als staatswapen.

Vlag van Finland (1917-1918)

Op 29 mei 1918 echter werd de huidige vlag ingevoerd, een egaal witte vlag met een blauw Scandinavisch kruis. Aan de wieg van deze vlag, die vanaf 1861 al op Finse pleziervaartuigen gebruikt werd, stond de dichter Zacharias Topelius, die het wit en het blauw in verschillende verschijningsvormen toepaste, voordat hij uiteindelijk definitief voor het kruis koos om de verbondenheid met de andere Scandinavische landen uit te drukken.

Zacharias Topelius (1818-1898) (© yle.fi)

Het witte veld symboliseert de Finse winters en de kleur blauw de meren en de baaien. De vlag onderging zijn enige verandering op 25 april 1978, toen het lichte blauw van de vlag iets donkerder werd.
De vlag heeft ook een naam: Siniristilippu (De blauwe kruis vlag).

De staat

Naast de ‘gewone’ vlag voert Finland ook een staatsvlag, die door de overheid gebruikt wordt. Deze is grotendeels gelijk aan de nationale vlag, maar in het midden van het blauwe kruis is het staatswapen afgebeeld: de gele Finse leeuw op de kromsabel.

Staatsvlag van Finland

Ook de Finse president voert zijn of haar eigen vlag. de basis is opnieuw de nationale vlag, maar nu uitgevoerd als zwaluwstaart, waardoor de vlag uitloopt in drie punten.
In de broektop is een Finse onderscheiding afgebeeld: De Orde van het Vrijheidskruis, 3e klasse. De Finse president (sinds 2012 is dat Sauli Niinistö) is tevens grootmeester van deze ridderorde.

Links: De Finse Orde van het Vrijheidskruis, 3e klasse / Rechts: Vlag van de president van Finland met de Orde van het Vrijheidskruis

Slovenië – Dan Zastave / Vlagdag (1848)

Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

7 april is Vlagdag in Slovenië en herinnert aan het jaar 1848, een revolutiejaar in grote delen van Europa. Wat nu Slovenië is was toen onderdeel van het Oostenrijkse keizerrijk. In deze tijd van opkomend nationalisme  was het student en dichter Lovro Toman (1827-1870) die de Sloveense driekleur in Ljubljana liet wapperen op het adres Wolfova Ulica 8 (Wolfovastraat 8).

Lovro Toman
Lovro Toman (© dLib.si)

Hij deed dit als een reactie op de Duitse vlag die vanaf het Kasteel van Ljubljana wapperde, daar opgehangen door een groep lokale etnische Duitsers.

Wolfova Ulica 8 in Ljubljana, het adres waar de Sloveense vlag in 1848 voor het eerst wapperde, op deze plek was toen de taveerne Pri Zlati Zvezdi (De Gouden Ster) gevestigd , sinds 1997 heeft het gebouw een plaquette waarop de vlaggeschiedenis uit de doeken wordt gedaan (fotograaf onbekend)

Het Oostenrijkse keizerrijk erkende de Sloveense kleuren en de vlag mocht vanaf die tijd als regionale vlag gebruikt worden.
Sinds 7 april 1998 wordt deze dag als Sloveense vlagdag gevierd.

Kaart van Slovenië (© freeworldmaps.net)

De vlag

Vlag van Slovenië (1991-heden)

Hoewel de vlag van Slovenië er een lijkt uit de zgn. pan-slavische vlaggenfamilie, waar bijvoorbeeld ook de huidige vlaggen van Servië en Slowakije deel van uitmaken, ligt dat bij Slovenië net iets anders.
De pan-slavische vlaggen zijn gebaseerd op de vlag van Rusland (een horizontale driekleur van wit-blauw-rood), maar de Sloveense kleuren hebben een andere geschiedenis.

Kaart van het Keizerrijk Oostenrijk tussen 1816 en 1867, toen het Hertogdom Carniola (nr. 4 op de kaart), een van de vele onderdelen van dit rijk was, zowel van het hertogdom als van de hoofdstad Ljubljana worden de Duitse namen gebezigd: Krain / Laibach) (Kaart: Spiridon Ion Cepleanu / publiek domein)

Ze zijn afkomstig van het middeleeuwse wapen van het Hertogdom Carniola (Krain/Kransjka), waarvan Ljubljana in de 12e eeuw de hoofdstad werd.

Twee versies van het wapen van Criola, de versie links was het langst in gebruik, namelijk tussen 1463 en 1836, rechts de versie vanaf 1836 waar de Sloveense kleuren van zijn afgeleid (minus het geel); daar het gebied inmiddels onder het Oostenrijkse Keizerrijk viel, heeft de adelaar in dit wapen een keizerskroon

Dit wapen, een adelaar met een sikkelvormig borstschild, wijzigde nogal eens van kleur in de loop der eeuwen, waarvan de laatste aanpassing in 1836 was, waarbij de adelaar blauw was met een rood-geel borstschild op een zilveren (witte) achtergrond.

Vlag van Slovenië tot 1945

Het eerste gebruik van de pan-slavische kleuren in het gebied wat we nu kennen als Slovenië was bij de directe voorloper van het land, de regio Krain. Deze vlag was een horizontale driekleur van wit-blauw-rood (net als die van Rusland dus) en gaat terug tot 1848.
Overigens werden deze kleuren al op wapenschilden vóór de 19e eeuw in deze regio gebruikt, dus historisch gezien klopte het helemaal!

Sloveense verzetsvlag (1941-1945)

In de Tweede Wereldoorlog werd er door het verzet (de partizanen) een vijfpuntige rode ster op de blauwe baan gezet.

Vlag van Slovenië als deelrepubliek van Joegoslavié (1945-1991)

Vanaf 1945, als onderdeel van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië werd de ster gehandhaafd, maar groter en geel omrand.

Marko Pogačnik (1944), ontwerper van het Sloveense wapen (fotograaf onbekend)

Met de onafhankelijkheid in 1991 kwam er ook een vlagwijziging. Het nieuwe staatswapen, een ontwerp van beeldhouwer Marko Pogačnik, werd op de witte en blauwe baan geplaatst, dicht bij de broekingszijde.

Wapen van Slovenië (ontwerp van Marko Pognacnik)

Het wapen heeft de vorm van een schild met een blauw veld met een rood kader aan de zijkanten, met daarop in wit een gestileerde afbeelding van de hoogste berg in Slovenië, de Triglav (2863 m).

De 2863 m hoge Triglav (© Bohinj Triglav National Park)

Aan de basis van de berg zijn twee golvende blauwe lijnen te zien, zij staan voor zowel de Adriatische Zee als de rivieren.
Boven de berg zijn drie zeskantige gele sterren geplaatst in een driehoek met de punt naar beneden. Deze sterren zijn afkomstig van het Middeleeuwse wapen van de graven van Celje, historisch gezien de belangrijkste adelsfamilie uit de streek.

Wapen van de graven van Celje

De vlag werd ingevoerd op 25 juni 1991.

In 2003 kwam er een beweging op gang die de vlag graag veranderd wilde zien vanwege het feit dat hij  teveel op die van Rusland en Slowakije lijkt. In 2004 konden mensen ontwerpen insturen, waarbij een ontwerp met 11 strepen won. Het gebruikt opnieuw dezelfde kleuren en ook de Triglav komt er weer in terug.

Ontwerp voor een nieuwe vlag van Slovenië (2004)

Er is echter nog steeds geen besluit tot verandering genomen door het Sloveense parlement en het lijkt tot nu toe op de lange baan geschoven te zijn.

Oekraïne – Один рік і шість тижні війни / Een jaar en zes weken oorlog

Bachmoet

Om maar gelijk met de niet aflatende strijd rond Bachmoet te beginnen: de claim van Jevgeni Prigozjin van de pro-Russische Wagnergroep (huurlingenleger) dat Bachmoet nu ‘juridisch’ op Oekraïne is veroverd, lijkt nogal prematuur.
De term ‘juridisch’ zal ongetwijfeld slaan op een door hem op 2 april op Telegram geplaatst filmpje waarin hij zegt dat hij de Russische vlag op het stadhuis van Bachmoet zal plaatsen.
Of dat zo is, valt moeilijk te zeggen, daar het filmpje midden in de nacht is gemaakt met een infrarood camera, waardoor het totaal onduidelijk is wat we nu eigenlijk zien.
Veelzeggend is dat het Russische ministerie van Defensie de claim van Prigozjin niet heeft bevestigd.

Serhiy Cherevatiy, woordvoerder van de Oekraïense oostelijke militaire leiding (publiek domein)

Van Oekraïense zijde klinken andere geluiden: volgens Serhiy Cherevatiy, woordvoerder voor de oostelijke militaire leiding, is Bachmoet Oekraïens en hebben ze (de Russen) nog niets veroverd en zijn ze ver verwijderd van dat doel.

Kaart van het front op 31 maart, Bachmoet Iniet met naam op de kaart vermeld) ligt iets te noorden van Donetsk (© Institute for the Study of War)

Ook volgens John Kirby, woordvoerder voor de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, is de strijd rond Bachmoet nog steeds gaande en zijn de Oekraïeners nog steeds ter plekke, zo zei hij maandag.

Blogger gedood

Opvallend nieuws kwam er zondag uit Sint Petersburg, waar in Street Food Bar No.1 de pro-Russische oorlogsblogger Vladlen Tatarsky (werkelijke naam Maxim Fomin) werd opgeblazen.
De blogger had 500.000 volgers op zijn Telegram-kanaal en hoewel hij 100% achter de oorlog stond, hadden hij en sommige andere militaire bloggers, ook kritiek op het beleid en het verloop van de strijd in Oekraïne. Hij was van mening dat de Russen veel harder dienden op te treden.

Vladlen Tatarsky (rechts) staat klaar om het beeldje in ontvangst te nemen, korte tijd later gaat het beeld op zwart (© Ren-TV?Vkontakte)

Wat de aanslag betreft: niet alle details zijn helemaal duidelijk, maar kennelijk was Tatarsky een gastspreker op een bijeenkomst georganiseerd door het Cyber Front Z, in het etablissment waar Jevgeni Prigozjin (van de Wagnergroep) ooit eigenaar van was. Volgens Russische staatsmedia kreeg hij een beeldje gepresenteerd dat uit een doos werd gehaald en aan hem werd uitgereikt. waarna er een explosie was, die Tatarsky fataal werd.
Vierentwintig aanwezigen raakten gewond, waarvan zes ernstig.

De complete pui van Food Bar No.1 werd naar buiten geblazen (screenshot)

De Russische overheid ziet de gebeurtenis als een terreuraanslag georganiseerd vanuit Oekraïne, in samenwerking met medestanders van de gevangengenomen oppositieleider Alexei Navalny, hoewel daar tot nu toe geen bewijs voor is geleverd.
Inmiddels is een 26-jarige vrouw aangehouden, Darya Trepova, die volgens Russische autoriteiten heeft toegegeven de doos met het beeldje naar binnen te hebben gebracht. Op de vraag van wie zij het beeldje had gekregen antwoordde ze: “Mag ik dat later vertellen?”

Darya Trepova, screenshot uit de ondervragingsvideo (© Russisch Ministerie van Binnenlandse Zaken)

Een korte video van haar ondervraging werd door de autoriteiten vrijgegeven, maar niet duidelijk is of Trepova onder dwang antwoorden gaf, ze komt op de beelden gestresst over.

Mykhailo Podolyak (1972), presidentieel adviseur (fotograaf onbekend)

Mykhailo Podolyak, adviseur van de Oekraïense president Zelensky, liet per Twitter weten dat de ontploffing onderdeel was van “Russische onderlinge gevechten” en dat “de spinnen in de pot elkaar opeten.”

Rusland voorzitter van de V.N. Veiligheidsraad

Sinds 1 april is Rusland voorzitter van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. De Raad heeft vijftien leden, waarvan ieder land om beurt het voorzitterschap op zich neemt voor een maand.
De Raad heeft vijf permanente leden: De Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, China en Rusland.
De laatste keer dat Rusland het presidentschap vervulde was de maand dat ze Oekraïne binnenvielen, februari 2022.

De zaal van de V.N. Veiligheidsraad in New York (publiek domein)

De Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken, Dmytro Koeleba, noemde het de “slechtste 1-aprilgrap ooit” en hoewel de V.S. sympathiseerde met het officiële protest van Oekraïne, liet het land weten Rusland als permanent lid niet te kunnen blokkeren.
Zo is de merkwaardige situatie ontstaan dat de Veiligheidsraad geleid wordt door een land waarvoor een internationaal arrestatiebevel is uitgevaardigd voor zijn president wegens oorlogsmisdaden.

Finland NAVO-lid

Wat Rusland nooit wilde dat gebeurde, gebeurde gisteren: de NAVO breidde uit met een land. En niet zomaar één: Finland, een buurland van Rusland, waar het een 1.340 km lange grens mee deelt.
En dit alles zou zeker niet gebeurd zijn als Rusland Oekraïne niet was binnengevallen.
De NAVO telt nu 31 leden.

De Finse vlag wordt gehesen bij het NAVO-hoofdkwartier in Brussel (screenshot)

Pekka Haavisto, de Finse minister van Buitenlandse Zaken, zei gisteren bij de officiële toetredingsplechtigheid in Brussel, dat hij hoopte dat buurland Zweden snel zou volgen. Hij liet weten dat een Fins lidmaatschap niet compleet is zonder Zweden erbij: “Aangezien we nu lid zijn van de NAVO hebben we de belangrijke taak om onze goedkeuring aan een Zweeds lidmaatschap te geven. Dat is onze eerste daad als lidstaat.”
Het lidmaatschap van Zweden is echter nog geen gelopen race: ieder NAVO-land dient zijn goedkeuring te geven. Momenteel liggen Hongarije en Turkije nog dwars.

Het Kremlin liet weten dat het het lidmaatschap van Finland als “een inbreuk” op de Russische veiligheid ziet en dat de NAVO zich vijandig opstelt tegenover Rusland.
Moskou kondigde aan tactische en strategische tegenmaatregelen te nemen en de militaire capaciteit aan de noordwestgrens te vergroten.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Alaska – The Alaska Purchase / V.S. koopt Alaska van Rusland (1867)

Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

Alaska is de grootste staat van de Verenigde Staten qua oppervlakte. Om daar ongeveer een idee van te krijgen: voeg Duitsland, Frankrijk, Spanje en de Benelux samen en dan komen we in de buurt. De totale oppervlakte is 1.481.347 km².
Het aantal inwoners echter is slechts 728.903, volgens de laatste gegevens uit 2020.

Kaart van Alaska (© freeworldmaps.net)

Vanaf het derde kwart van de 17e eeuw tot 1867 was Alaska een Russische kolonie onder de naam Russisch Amerika, met als hoofdstad Novo-Arkhangelsk (tegenwoordig Sitka genaamd).

Sitka,tot 1867 Novo Archangelsk, hoofdstad van Russisch Amerika, tekening uit 1869 van Frederick Whymper (1838-1901)

De Russen besteedden nooit veel aandacht aan het immense gebied en koloniseerden het nauwelijks, waardoor het onder leiding van de Russisch-Amerikaanse Maatschappij, ternauwernood winstgevend was. In de jaren ’60 van de 19e eeuw gingen de cijfers van Alaska zelfs in het rood. De Russisch-Amerikaanse Maatschappij liet zijn charter voor het gebied in 1861 verlopen en in de jaren erna werden de geluiden dat Rusland van Alaska afwilde steeds sterker.

Kaart van Russisch Amerika uit “Mitchell’s New General Atlas, containing maps of the various countries of the world, plans of cities, etc.”, published by S. Augustus Mitchell, Jr., 1860 (publiek domein)

Het was de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, William H. Seward, die er in 1864 van vernam. Seward was met zijn grote belangstelling voor de walvisvaart zeer geïnteresseerd en kreeg toestemming onderhandelingen te starten met een persoonlijke vriend van hem, de Russische minister en ambassadeur voor de V.S., baron Eduard von Stoeckl.

Links: William H. Seward (1801-1872) in de jaren ’60 van de 19e eeuw; onbekende fotograaf, restauratie door Adam Cuerden (publiek domein) / Rechts: Eduard von Stoeckl (1804-1892), portret tussen 1855 en 1865, van fotograaf Mathew Brady (1822-1896) (publiek domein)

Von Stoeckl was een groot voorstander van verkoop. Hij was bang dat het Verenigd Koninkrijk vanuit zijn kolonie Canada Alaska zou kunnen veroveren als Rusland met het V.K. in oorlog kwam.
Tevens wilden de Russen zich primair richten op ontginning van grondstoffen in Oost-Siberië.
Ook Stoeckl’s baas, Alexander II, tsaar van Rusland, koning van Polen en groothertog van Finland, was voorstander van verkoop.

Zo begonnen de onderhandelingen. De V.S. dachten eerst aan een aankoopsom van $ 5 miljoen dollar, maar dat vonden de Russen te weinig.

De cheque van $ 7,2 miljoen voor de aankoop van Alaska, gedateerd op 1 augustus 1868 (publiek domein)

Uiteindelijk werd men het op 30 maart 1867 eens over een prijs van $ 7,2 miljoen (zo’n $ 132 miljoen nu) en kon de overeenkomst getekend worden.

“Signing the Alaska Treaty of Cessation” , schilderij van Emanuel Leutze (1816-1868), met de officiële delegaties van de V.S. en Rusland, v.l.n.r.: Robert S. Chew (assistent van Seward en klerk BuZa), William H. Seward, William Hunter (2e assistent van de Minister van BuZa), Waldemar de Bodisco (secretaris van de Russische delegatie), Eduard von Stoeckl, Charles Sumner (voorzitter van de Senate Foreign Relations Committee) en Fred Seward (assistent van de Minister van BuZa en tevens zoon van William H. Seward) (© publiek domein / William H. Seward House, Auburn, New York)

Niet iedereen was blij met de aankoop: de publiek opinie was zeer verdeeld. Tegenstanders noemden aankoop Seward’s Folly (Seward’s Dwaasheid), Walrussia en Polar Bear Garden (IJsbeertuin).

Eerste pagina van de officiële ratificatie van de verkoop van Alaska, gedateerd 20 juni 1867; deze pagina vermeldt de complete titulatuur van Tsaar Alexander II (1818-1881) (National Archives and Records Administration / publiek domein)

De officiële overdracht was een half jaar later, op 18 oktober 1867 in het fort van Sitka, waarbij de Russische vlag gestreken werd en de Amerikaanse gehesen.
In eerste instantie werd Alaska, onder de naam Department of Alaska, bestuurd door militairen, maar vanaf 1884 werd het omgevormd tot het District of Alaska, met aan het hoofd een gouverneur die benoemd werd door de Amerikaanse president.

De eerste paar jaren was er van grote activiteit in de nieuwe aankoop nog geen sprake. Toen er echter in de jaren ’90 van de 19e eeuw goud gevonden werd in Alaska (en in het Canadese Yukon Territory) barstte de Gold Rush (Goudkoorts) los, waardoor duizenden mensen naar het gebied trokken om ook een graantje mee te pikken.

Ongedateerde foto, genomen tijdens de Gold Rush in Alaska, eind 19e/begin 20e eeuw (© publiek domein)

In 1906 werd Juneau de hoofdstad en vanaf 1912 werd Alaska een territorium (officieel een organized incorporated territory of the United States).
Pas op 7 juli 1958 geeft het Amerikaanse Congres toestemming voor toetreding van Alaska als staat binnen de Unie. Op 3 januari 1959 tenslotte, wordt Alaska de 49e staat.

De vlag

Vlag van Alaska (1927-heden)

De vlag is blauw met het sterrenbeeld Grote Beer (7 vijfpuntige gele sterren) plus de Poolster (een grotere vijfpuntige gele ster in de top van het uitwaaiende gedeelte).

In 1926 werd door het Alaska Department of the American Legion besloten dat Alaska zijn eigen vlag moest krijgen en organiseerde daartoe een ontwerpwedstrijd, maar dan wel een bijzondere: alleen schoolkinderen uit Alaska tussen de 12 en 18 jaar oud mochten meedoen.

Van de 142 inzendingen werd uiteindelijk het ontwerp van de toen 13-jarige John Bell (Benny) Benson, een weeskind uit Seward, gekozen. Hij verdiende daarmee een schoolbeurs van $ 1.000, een gouden horloge met een inscriptie van zijn vlagontwerp en een trip naar Washington, D.C., om zijn ontwerp te presenteren bij President Calvin Coolidge. Het reisje vond uiteindelijk niet plaats, maar op 2 mei 1927 werd de vlag officieel door het toenmalige territorium Alaska aangenomen.

De originele inzending uit 1926 van Benny Benson (© Alaska State Museum, Juneau)

Wat de symboliek van de vlag betreft: Benny Benson koos voor het blauw als verwijzing naar de kleur van de lucht boven Alaska en tevens voor het veel voorkomende vergeet-me-nietje (vanaf 1949 de ‘staatsbloem’).
Wat de Grote Beer (Ursa Major) betreft: net als in Nederland is dit sterrenbeeld circumpolair, wat zo veel wil zeggen dat hij nooit onder de horizon verdwijnt en mits onbewolkt, altijd aan de nachtelijke hemel te zien is.

Het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major) (publiek domein)

Hoewel de Grote Beer uit veel meer sterren bestaat, zijn alleen de 7 helderste op de vlag vertegenwoordigd: deze sterren zijn ook met het blote oog makkelijk te zien, het gaat om Alioth, Dubhe, Alkaid, Mizar, Merak, Phad en Megrez.
Verder staat de Grote Beer ook symbool voor de in Alaska in groten getale voorkomende beren.

Benny Benson (1913-1972) in 1926, met zijn winnende ontwerp (© Alaska State Library Historical Collection)

De Poolster (Polaris) is als de Grote Beer in het zicht is, altijd makkelijk te vinden. Het is de helderste ster van het sterrenbeeld Kleine Beer (Ursa Minor).
Benny Benson wilde de noordelijke Poolster er graag bij hebben omdat hij er vanuit ging dat Alaska op termijn officieel een staat zou worden, waarmee Alaska dan de noordelijkste staat zou zijn. Dit maakte hij gelukkig nog mee in 1959, toen hij 46 was (hij overleed in 1972).
De vlag werd zonder wijzigingen van territoriumvlag een staatsvlag.

De vlag is altijd populair geweest. Dat bleek ook In 2001, toen de Amerikaanse vlaggenvereniging North American Vexillological Association (NAVA) onderzocht hoe het stond met de populariteit van de staten- en territoria-vlaggen van de V.S. en de provincievlaggen van Canada. Van de in totaal 72 vlaggen eindigde Alaska op een mooie 5e plaats.

Oekraïne – Один рік і п’ять тижні війни / Een jaar en vijf weken oorlog

Poetin hoopt op oorlogsmoeheid

Volgens de Amerikaanse oorlogsdenktank Institute for the Study of War is de Russische president Poetin bereid om de door hem begonnen oorlog nog lang vol te houden, zelfs al wordt die lang en slepend.
Opgeven is volgens specialist Frederick W. Kagan van het instituut geen optie voor Poetin. Zijn doel is om het Westen oorlogsmoe te maken, waardoor Oekraïne alleen komt te staan.

Links: Frederick W. Kagan (1970) van het Institute for the Study of War (fotograaf onbekend) / Rechts: Logo van het ISW

Slechts een toenemend succes van Oekraïense aanvallen zou volgens het ISW Poetin naar de onderhandelingstafel kunnen dwingen.
De oorlog verloopt grilliger dan menigeen had durven voorspellen. Poetin had verwacht dat door de eindeloze aanvallen op energiecentrales, hij Oekraïne deze winter op de knieën zou krijgen, maar daar is niets van terecht gekomen.
Eerder het tegendeel: van de 300.000 reservisten die hij afgelopen herfst opriep en de 40.000 veroordeelden (die doorgesluisd werden naar de pro-Russische Wagnergroep) is het overgrote merendeel inmiddels aan het front in de Donbas, maar de resultaten zijn nou niet bepaald indrukwekkend te noemen.
De Russen hebben vrijwel geen terreinwinst kunnen boeken en hebben (met een flinke slag om de arm) inmiddels zo’n 30.000 tot 60.000 soldaten verloren.
Wordt vervolgd dus.

Duitse en Britse tanks

Duitsland heeft de beloofde achttien Leopard-2 tanks afgeleverd in Oekraïne, net als veertig Marder gevechtsvoertuigen.
De bedoeling is dat er vanuit verschillende Europese landen nog meer tanks richting Oekraïne gaan. Polen en Portugal gingen Duitsland reeds voor.

Links: De Duitse Leopard-2 A7-tank (© Boevaya mashina / publiek domein) / Rechts: Het eveneens Duitse Marder infanterie-gevechtsvoertuig (foto: Bundeswehr / publiek domein)

En ook het Verenigd Koninkrijk kwam over de brug met veertien Challenger-2 tanks, die door de minister van Defensie, Oleksii Reznikov, met grote vreugde in het veld werden ontvangen, waarna hij een proefrondje meereed.
Een groep Oekraïense militairen heeft in Engeland inmiddels een tank-opleiding afgerond.

De zojuist afgeleverde Britse Challenger-2 tanks, inmiddels voorzien van Oekraïense vlaggen (screenshot)

Bachmoet – het vervolg

Wekenlang zag het er naar uit dat de zwaar belegerde en zwaarbevochten stad Bachmoet ieder moment kon vallen, maar dat moment bleef telkens uit. En ook nu is de stad nog steeds niet gevallen, sterker nog: volgens opperbevelhebber van het Oekraïense leger, Valerii Zaluzhnyi, hebben zijn troepen met enorme inspanning het Russische leger en de Wagnergroep tot staan weten te dwingen en is de situatie zich zelfs aan het stabiliseren.

De stad is weliswaar strategisch niet van groot belang, maar symbolisch des te meer, nu de Russen zich al meer als een half jaar suf beuken op de stad, maar die nog altijd niet hebben kunnen innemen.

President Zelensky bij zijn troepen aan het front bij Bachmoet (foto: Presidentieel Kantoor van Oekraïne)

Net voor het afgelopen weekend bezocht president Zelensky het front bij Bachmoet, waar hij een aantal militairen medailles opspeldde en ze een hart onder de riem stak.
Aan zijn troepen liet hij weten: “Ik ben vereerd hier vandaag te zijn, in het oosten van ons land, de Donbas, en om jullie -onze helden- te kunnen eren, om jullie te bedanken, om jullie handen te kunnen schudden.”

Meer sancties

Vanwege de door Rusland aangekondigde plaatsing van kernwapens in de Russische vazalstaat Wit-Rusland (Belarus) kunnen zowel Rusland als Wit-Rusland verdere sancties verwachten, volgens de Poolse premier Mateusz Morawiecki.
Het Wit-Russische ministerie van Defensie liet als reactie op de voorgenomen plaatsing weten dat het zich genoodzaakt voelde om Rusland de kernwapens op zijn grondgebied te laten plaatsen vanwege ‘acties’ van de NAVO.

De kaart van Oost-Europa, waarop we de lange grens van Wit-Rusland (Belarus) met Letland, Litouwen en Polen goed kunnen zien (© Digital Vector Maps)

Wit-Rusland’s dictator, president Aleksandr Loekasjenko, heeft weinig in te brengen in dit geval: wat Poetin wil dat er gebeurt in zijn land, gebeurt. Zo niet, dan is het einde Loekasjenko.
De trouwe bondgenoot van Rusland grenst aan drie NAVO-landen: Letland, Litouwen en Polen, bij elkaar 1.250 km aan grens.
Een nieuw sanctiepakket zou het elfde zijn, sinds het begin van de oorlog.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Oekraïne – Один рік і чотири тижні війни / Een jaar en vier weken oorlog

Drone-aanval Krim

Verschillende explosies middels drone-aanvallen, zouden op het Krim-schiereiland Russische kruisraketten hebben vernietigd, die per spoor onderweg waren naar de Zwarte Zeevloot.

Screenshot van een op Twitter gedeeld filmpje waar de explosies de nachtelijke hemel doen oplichten (© Sashakots)

Hoewel Oekraïne de explosies bevestigde, werd er niets gezegd over de eventuele rol van de Oekraïense luchtmacht bij deze aanval.
Als Oekraïne inderdaad achter deze aanval zit, duidt dat op het inzetten van militaire drones die een grotere afstand kunnen overbruggen dan de tot nu toe gebruikte modellen.

Kaart van de Krim met het spoorwegnet en de locatie van Dzhankoi in het noorden (© Institute for the Study of War)

De aanval vond plaats in de buurt van de stad Dzhankoi, in het noorden van de Krim. Volgens een onbevestigd bericht van een inwoner van de stad duurden de explosies een halfuur, waarna, een deel van de stad zonder stroom kwam te zitten.

Een Russische Kalibr-NK kruisraket (publiek domein)

De aanval vernietigde een zending Kalibr-NK kruisraketten, een type raket die de laatste maanden door de Russen werd ingezet voor aanvallen vanaf zee op Oekraïense steden en infrastructuur.
Het Oekraïense ministerie van Defensie liet weten dat de aanval het proces van demilitarisatie op de Krim voortzette en dat het een voorbereiding was op de bevrijding van het schiereiland.

Arrestatiebevel Poetin

Het Internationaal Strafhof in Den Haag vaardigde vrijdag een arrestatiebevel uit voor de Russische president Poetin.
Het Hof beschuldigt de president van oorlogsmisdaden. Meer specifiek gaat het hier om de deportatie van Oekraïense kinderen naar Rusland, sinds 2022.

Het Internationaal Strafhof (ICC) op de hoek van de Van Alkemadelaan en Oude Waalsdorperweg in Den Haag (publiek domein)

Rusland, dat het Hof niet erkent, heeft de beschuldiging als ‘absurd’ bestempeld. De uitspraak van het Hof zal waarschijnlijk geen enkel gevolg hebben, tenzij de president naar één van de 123 landen zou reizen die wél zijn aangesloten bij het Internationaal Strafhof.
President Biden verwelkomde de uitspraak: “Hij heeft overduidelijk oorlogsmisdaden gepleegd”, zei hij. Overigens erkent de V.S. het Hof net zomin, evenals als China, die andere grootmacht.

Staatsbezoek Xi Jinping

Deze week kwam de Chinese president Xi Jinping op staatsbezoek bij zijn Russische collega Poetin.
China heeft Rusland nooit veroordeeld voor de inval in Oekraïne, maar is altijd “neutraal” gebleven en staat op het standpunt dat het “vrede en dialoog” steunt.
President Xi noemde Poetin ooit “zijn beste vriend” en dat is niet zo verwonderlijk: het zijn beide autoritaire leiders en ze zijn zeer anti-Amerikaanse cq Westers (lees: anti-liberaal) gekant.
Aan het einde van de tweede dag van Xi’s bezoek aan Moskou, liet president Poetin weten dat Chinese vredesvoorstellen kunnen worden gebruikt als “basis voor het oplossen van het conflict in Oekraïne”, zodra “Oekraïne en zijn Westerse bondgenoten er klaar voor zijn”.

Aankomst van de Chinese president Xi Jinping in Moskou, waar hij begroet werd door plaatsvervangend minister-president Dmitry Chernyshenko (met bril) (screenshot)

Het gas dat Rusland niet meer aan Europa slijten wil (cq mag), gaat nu naar China getransporteerd worden via de gaspijpleiding Siberia 2, die via Mongolië loopt.
Verder is het de vraag of China Rusland wapens gaat leveren, nu in dat land langzaam de “wapen”-bodem” in zicht komt.
Mócht dit het geval zijn, dan loopt China het gevaar ook Westerse sancties tegen zich opgelegd te krijgen en daar zit het zeker niet op te wachten: de Westerse afzetmarkt voor Chinese producten is te belangrijk.

Europese munitie naar Oekraïne

Terug naar de oorlog zelf: 17 EU-landen plus Noorwegen hebben maandag een verdrag ondertekend waarbij ze overeenkomen dat ze Oekraïne munitie gaan sturen ter waarde van twee miljoen euro.
De ondertekening door ministers van Defensie en Buitenlandse Zaken, vond plaats in Brussel.
De overeenkomst werd door de Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken, Dmytro Koeleba, een “game changer” genoemd.

Voorbeelden van 155 mm-munitie, waaronder de DM131A1, M107, DM115 en DM116, met links de drijfladingen (publiek domein)

Het besluit tot levering zal in tweeën gesplitst worden: nog vóór de maand mei moet het eerste deel afgerond zijn, nl. de levering van munitie ter waarde van één miljard euro, uit de huidige voorraden.
Het tweede deel voorziet in de levering van kaliber 155 mm-munitie voor artillerie-geschut, eveneens ter waarde van één miljard euro.
De verwachting is dat de contracten voor deze levering tegen september met leveranciers getekend kunnen worden.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Oekraïne – Один рік і три тижні війни / Een jaar en drie weken oorlog

Hypersonische raketten

Eén van de grootste Russische raketaanvallen tot nu toe vond een week geleden plaats. Oekraïne kon 34 (van de 84) kruisraketten en 4 (van de 8) Shahed-drones onderscheppen, maar kon niets uitrichten tegen 6 KH-47M2-Kinzjal raketten.
De Kinzjal (Russisch voor ‘dolk’) is een recent ontwikkelde hypersonische raket die de meeste luchtafweersystemen ontwijkt. Zelfs voor de nog te leveren Patriot-afweersystemen is de Kinzjal een probleem.

KH-47M2-Kinzjal raket (publiek domein)

Waarom juist deze raketten vorige week gebruikt werden is vele defensie-experts een raadsel. De raket is kostbaar en Rusland beschikt slechts over enkele tientallen KH-47’s.

Verwoestingen in de westelijke stad Lviv (screenshot)

Zowel energiecentrales als woonwijken door het hele land werden bestookt en er vielen zes doden.
De kerncentrale van Zaporizja was ook een van de doelen. De stroom viel tijdelijk uit, maar kon daarna weer hersteld worden.

Locaties van de getroffen steden bij de Russische aanval van 9 maart (© ISW, Vitaliy Koval, gouverneur Rivne Oblast)

Bachmoet

De strijd om Bachmoet gaat onverminderd door, om elke meter wordt gevochten. Volgens president Zelensky zouden in de afgelopen week 1.100 Russische soldaten zijn gedood en 1.500 zodanig gewond zijn geraakt, dat ze niet meer inzetbaar zijn.

Terwijl een flat uitbrandt scheert er een raket over Bachmoet (screenshot)

Die aantallen zijn overigens niet onafhankelijk te verifiëren, net zo min als die van het Russische ministerie van Defensie, dat liet weten dat er 220 Oekraïense soldaten waren gedood.

Recent dronebeeld van Bachmoet (screenshot)

Drone-incident

Eergisteren liet het Amerikaanse leger een van zijn drones, na “roekeloze onderschepping door Russische vliegtuigen”, in de Zwarte Zee storten.
Het incident deed zich voor in de vroege ochtend: een Amerikaanse MQ-9-(verkennings)drone, werd tijdens een routineoperatie in internationale wateren onderschept door twee Russische Su-27-gevechtsvliegtuigen, waarbij een van de vliegtuigen de schroef van de drone zou hebben geraakt. De Amerikaanse legerleiding zag zich genoodzaakt het onbemande toestel daarna te laten neerstorten in de Zwarte Zee.

Een 11 m lange MQ-9 Reaper drone (foto: Lt. Col. Leslie Pratt / publiek domein)

Volgens de V.S. zouden de Russische gevechtsvliegtuigen meermaals brandstof hebben gedumpt op de drone en vóór het toestel hebben gevlogen op een “roekeloze en onprofessionele” manier.

Een Russisch Sukhol SU-27-gevechtsvliegtuig (foto: Mike Humphreys, U.S. Army / publiek domein)

Uiteraard is de Russische lezing anders: Volgens het Russische ministerie van Defensie waren twee Russische gevechtsvliegtuigen opgestegen om een drone boven de Zwarte Zee te onderscheppen. De drone zou te snelle manoeuvres gemaakt hebben waardoor het uit controle raakte, snel aan hoogte verloor en in zee stortte. 

Kaart van de Zwarte Zee (© OpenStreetMap)

De Amerikaanse verkennings-dronevluchten in de buurt van het door Rusland bezette Krim-schiereiland, zijn de Russen al langer een doorn in het oog. De Amerikanen hebben echter aangegeven dat ze niet van plan zijn ermee te stoppen.

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari 2022, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Oekraïne – Один рік і два тижні війни / Een jaar en twee weken oorlog

Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

Lavrov uitgelachen

Een opmerkelijk moment afgelopen vrijdag tijdens de G20-top in New Delhi, India, waar Sergey Lavrov, de Russische minister van Buitenlandse Zaken, een zaal vol Indiase academici, diplomaten en ceo’s toesprak.
Toen hij de oorlog tegen Oekraïne ter sprake bracht, zei hij dat die was uitgebroken nadat Oekraïne Rusland had aangevallen, waarna hij door het aanwezige publiek luidkeels werd uitgelachen. Iemand riep duidelijk hoorbaar “Come on!” (“Kom op zeg!”).

Het moment waarop minister Lavrov (1950) even hapert net nadat hij is uitgelachen (screenshot)

Ongetwijfeld niet een respons die Lavrov publiekelijk vaak ten deel valt, hoewel zijn reactie beperkt bleef tot een moment van aarzeling in zijn woordenstroom en het even knipperen met zijn ogen.
Keihard liegen is voor diverse Russische kopstukken echter dagelijkse kost. Na het opmerkelijke moment ging (de inmiddels zeer ervaren) Lavrov uiterlijk onbewogen gewoon door met zijn toespraak.

Tymofii Shadura

Eerder deze week ging er een twaalf seconden durende video viraal die de executie liet zien van de Oekraïense soldaat Tymofii Shadura van de 30e Gemechaniseerde Brigade.
Het laatste contact met Shadura was op 3 februari bij het dorp Zaliznyanske, vlakbij Soledar (net ten noorden van Bachmoet).
Op enig moment moet Shadura door de Russen gevangen zijn genomen, in het korte filmpje is hij van een afstandje gefilmd terwijl hij een sigaret rookt en “Slava Ukraini” (“Glorie aan Oekraïne!”) roept.
Onmiddellijk daarna klinken er schoten van automatische wapens en roept er iemand in het Russisch “Sterf, hond!”, waarna Shadura dodelijk getroffen op de grond valt.

Links: Tymofii Shadura (1982-2023) rookt een laatste sigaret en roept “Slava Ukraini” / Rechts: Seconden later ligt hij dood op de grond (screenshots)

Op 6 maart kwam het filmpje via het Telegram-kanaal van de Oekraïense grondtroepen op internet terecht en kort daarop ging het de hele wereld rond. Identificatie kwam snel , hoewel er in eerste instantie zes namen de ronde deden, kwam die van Shadura al snel bovendrijven, toen zijn zus hem op de beelden herkende.

Andriy Kostin (1973), procureur-generaal van Oekraïne (© Bureau van de Procureur-Generaal van Oekraïne)

Dezelfde dag nog reageerde president Zelensky met afschuw in zijn dagelijkse videoboodschap, gevolgd door een reactie van de Oekraïense procureur-generaal Andriy Kostin, waarin hij aankondigde dat er een openbaar onderzoek komt naar aanleiding van de executie.
Hij liet weten: “Zelfs oorlog kent regels (…), internationaal aanvaarde wetten worden stelselmatig genegeerd door Rusland’s misdadige regime. Maar vroeger of later zal bestraffing volgen.”
Hij vervolgde dat de executie volgens Artikel 438, deel 2 van het Wetboek van Strafrecht, dat over oorlogsmisdaden handelt, van toepassing is.
Minister van Buitenlandse Zaken Dmytro Kuleba riep chef-aanklager Karim Khan van het Internationaal Strafhof in Den Haag op de zaak te onderzoeken.

Tymofii Shadura werd binnen ‘no time’ een symbool voor de strijd tegen de Russen, hierboven twee voorbeelden (bykvu.com)

Nord Stream pijpleiding

Begin deze week kwam de New York Times met het bericht dat een pro-Oekraïense groepering verantwoordelijk zou zijn voor het opblazen van de Russische Nord Stream-1 en -2 gaspijpleidingen in de Oostzee tussen Rusland en Duitsland op 26 september vorig jaar, vlakbij het Deense eiland Bornholm.
De krant citeert anonieme ambtenaren van een Amerikaanse inlichtingendienst, die er bij vermeldden dat noch president Zelensky of zijn staf op de hoogte waren.
Pijplijn 1 was door Rusland in augustus (één maand ervoor) al afgesloten “voor onderhoud”, terwijl pijplijn 2 nog niet in gebruik was genomen.

Ligging van de Nord Stream-1 en -2 gaspijpleidingen in de Oostzee, op de inzet de locaties van de sabotage (Gazprom, MarineTraffic & NAVTEX)

En iets wat we niet vaak zien: zowel Oekraïne als Rusland ontkenden het bericht met grote stelligheid, zij het om verschillende redenen.
Mykhailo Podolyak, een adviseur van president Zelensky, liet weten dat Oekraïne er “absoluut niet” bij betrokken was. Het land houdt Rusland zelf verantwoordelijk voor de sabotage als “wapen” tegen het Westen.
Westerse leiders en de NAVO hebben Rusland nooit met zoveel woorden van de sabotage beschuldigd hielden er echter zeker rekening mee), maar de EU wél, hoewel bewijs ontbreekt.

De Russische Nord Stream-pijpleiding (© dragancfm/Dragan Mihajlovic)

Rusland ziet het anders, volgens dit land zou het Westen verantwoordelijk zijn voor het opblazen van de pijpleidingen (en dus niet Oekraïne).

Bachmoet

Leek het er vorige week nog op dat het een kwestie van dagen was voordat het gedeeltelijk omsingelde Bachmoet in Russische handen zou vallen: het is nog altijd niet gebeurd.
Tegen alle verwachting in, houdt het Oekraïense leger er nog steeds stand tegen niet alleen het Russische leger, maar ook tegen het pro-Russische Wagner-huurlingenleger van Yevgeny Prigozhin.
Die laatste klaagde over een gebrek aan aanvoer van munitie door de Russen en kenschetste het als òf bureaucratie, òf verraad.

Kaart van het front in de Donbas op 5 maart met Bachmoet (Bakhmut) deels omsingeld op de frontlijn (© Institute for the Study of War)

Sinds de strijd om Bachmoet begon, inmiddels zes maanden geleden, is er weinig meer van de stad over en heeft 90% van de bevolking de vlucht genomen. De plaats is strategisch gezien niet heel erg belangrijk, maar Rusland zou er dan weer een stukje Donbas bij hebben en een overwinning kunnen melden aan de eigen achterban.
Dat streven is na een half jaar vechten echter nog steeds niet bereikt en, zo wordt nu geschat, het heeft de Russen inmiddels tussen de 20.000 en 30.000 doden en gewonden gekost.

Bachmoet: de verwoestingen vanuit de lucht, eerder dit jaar (© Maxar Technologies)

Een Oekraïense woordvoerder ontlokte het de cynische uitspraak dat Bachmoet zijn landgenoten een unieke gelegenheid bood een hele hoop Russen uit te schakelen.
Psychologisch werkt het ook door: als het de Russen zóveel moeite kost een stadje als Bachmoet te veroveren, wat betekent dat dan voor de verdere geplande opmars?

De vlag

Vlag van Oekraïne (1992-heden)

De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.

Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)

Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.

Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)

De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd  bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.

Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.

In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.

Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992.
De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.

Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De tentoongestelde ‘eerste’ vlag in het parlementsmuseum van Oekraïne (© rada.gov.ua)

Symbool

Sinds het begin van de Oekraïense oorlog op 20 februari, is de nationale vlag een symbool van hoop en verzet geworden.

Oekraïense troepen met de nationale vlag (© mil.gov.ua)

Bulgarije – Националният празник / Nationale Feestdag (1878)

Deze dag herinnert aan de de 3e maart 1878, toen Bulgarije zich met behulp van de Russen bevrijdde van de Ottomaanse (Turkse) overheersing. De Bulgaren waren in 1876 al in het geweer gekomen tegen de Ottomanen, maar dat werd toen de kop ingedrukt. Toen de Russen echter in 1877 het Ottomaanse Rijk de oorlog verklaarden, keerde het tij.
Na de Russische overwinning werd op 3 maart 1878 het Verdrag van San Stefano getekend, waarbij Bulgarije na 500 jaar overheersing een autonoom prinsdom werd.

Treaty_of_San_Stefano.jpg
Ondertekening van het Verdrag van San Stefano (London Illustrated News, artiest onbekend)

Zeven jaar later, in 1885, ‘annexeerde’ Bulgarije het zuidelijk gelegen Oost-Roemelië, wat bij het verdrag van 1878 officieel aan Bulgarije was toegewezen, maar wat in de praktijk nog steeds bestuurd werd door het Ottomaanse Rijk. Dit leidde op zijn beurt weer tot een oorlog met Servië. Op 24 maart 1886 werd het Tophane Verdrag ondertekend, wat Bulgarije zeggenschap gaf over Oost-Roemelië, hoewel het officieel niet onder het grondgebied van het prinsdom Bulgarije viel.
Officiële samenvoeging van de twee landsdelen werd pas een feit op 6 september 1908 (Herenigingsdag), eveneens een Bulgaarse feestdag.

Bulgarije na Tophane
Bulgarije in het geel, Oost-Roemelië in het oranje

De vlag

Vlag van Bulgarije (1879-1946 en 1990-heden)

De vlag is een horizontale driekleur in wit, groen en rood. Hij laat eigenlijk goed zien hoe dankbaar de Bulgaren waren voor de Russische hulp in 1878. Hij is identiek aan de Russische vlag, alleen de blauwe baan werd vervangen door een groene.

De kleuren hebben geen historische achtergrond, maar worden symbolisch uitgelegd: wit staat voor arbeidsvreugde, vrede en vrijheid, groen vruchtbaarheid, landbouw en de bossen, rood voor het voor de vrijheid vergoten bloed.

Kaart van Bulgarije (© freeworldmaps.net)

In z’n communistische tijd tussen 1946 en 1990, werd de vlag met het socialistische wapen gevoerd en wel in de witte baan aan de broekingszijde. Dit wapen is in die jaren in totaal vier keer enigszins veranderd. De afbeelding laat de laatste versie zien, die in gebruik was tussen 1971 en 1990.

Vlag van Bulgarije (1971-1990)