Deze dag die nationaal sinds 1995 gevierd wordt, komt voort uit Shaka Day. Deze feestdag werd altijd gevierd in KwaZulu-Natal, ter ere van de Zulu-koning Shaka op de 24e september, de dag waarop wordt aangenomen dat hij stierf in 1828.
Shaka kaSenzangakhona, beter bekend onder de namen Shaka of Shaka Zulu, was koning van het Zoeloekoninkrijk (of Zoeloeland) tussen 1816 en 1828. Hij speelde een belangrijke rol in het verenigen van de verspreid levende Zoeloestammen tot Zoeloelanden met meer samenhang.
Sinds het plaatsen van een Shaka-monunument in 1932 op de plek waar de koning zou zijn vermoord door zijn halfbroers Dingane en Mhlangana, vinden hier bijeenkomsten plaats op 24 september.
Toen in 1996, in het post-apartheid-tijdperk, een wetsvoorstel voor het vaststellen van een lijst met officiële feestdagen werd ingediend, bleek de 24e september daar niet bij te zijn. Het gevolg was dat de InkathaFreedom Party (IFP), een politieke partij met heel veel Zoeloe-leden, tegen het wetsvoorstel stemde. Vervolgens werd er in het parlement een compromis bereikt met medewerking van het Afrikaans Nationaal Congres (ANC): de 24e september zou een nationale feestdag worden, maar wel onder een andere naam: Heritage Day. De dag staat nu bekend als een viering van de verschillende culturen en geloven.
Affiche voor Heritage Day (publiek domein)
Braai
Zuid-Afrikaners zijn niet vies van een barbecue (een braai) en dat is een populaire manier om deze dag te vieren. In 2005 startte Jan Scannell (bijnaam “Jan Braai”) een media-campagne om de dag om te dopen tot National Braai Day. Zover is het officieel niet gekomen, maar de term is even goed populair geworden. In 2007 vierde bisschop Desmond Tutu zijn benoeming tot beschermheer van Braai Day door een schort voor te binden en een boerewors te eten.
De vlag van Zuid-Afrika werd ingevoerd op 27 april 1994. De basis is een rood-wit-blauwe driekleur. Daaroverheen werd een een groene, zich in tweeën splitsende baan gelegd, in de vorm van een horizontale letter Y. De poten van de Y strekken zich uit naar de mastzijde. Binnen de daardoor gevormde driehoek is een zwarte driehoek zichtbaar. Een gele rand ligt tussen de groene en zwarte kleuren.
Frederick Brownell (1940-2019), met zijn ontwerp
Het is een ontwerp van vexilloloog (vlaggendeskundige) Frederick Brownell. De vele kleuren in de vlag laten de diversiteit van de bevolking zien. Het rood-wit-blauw representeert de Nederlandse en Engelse wortels en de blanke bevolking. De andere kleuren, zwart, groen en geel vinden we terug in de vlaggen van het ANC, het Pan Africanist Congress en de Inkatha Freedom Party, en staan voor de zwarte bevolking. De Y-vorm staat voor het samengaan van de verschillende etnische groepen en het voorwaarts gaan van een verenigd Zuid-Afrika.
In een toespraak in de dertigste week van de oorlog in Oekraïene, kondigde de Russische presiden Poetin aan dat hij een gedeeltelijke militaire mobilisatie aan. Het gaat in dit geval om zo’n 300.000 reservisten. Dat is slechts een fractie van de 25 miljoen reservisten die Rusland telt, waar de militaire dienstplicht geldt.
Het komt eigenlijk niet onverwacht, na de schijnbaar onstuitbare opmars van Oekraïenser troepen in de oostelijke Donbasregio.
De Russische mobilisatie, de eerste sinds de Tweede Wereldoorlog, zal waarschijnlijk tot een verdere escalatie leiden. Poetin had in zijn rede ook een aantal waarschuwingen aan het Westen, dat hij beschuldigde van “nucleaire chantage” en dat hij niet zal schuwen “om alle beschikbare middelen” in te zetten als het Kremlin dat nodig acht. Hij voegde er nog aan toe dat hij niet blufte.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan. De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Vandaag is de staatsbegrafenis van Koningin Elizabeth II. Vanmorgen wordt haar stoffelijk overschot van Westminster Hall (waar het vier dagen opgebaard was) voor de afscheidsdienst naar Westminster Abbey gebracht.
De kist met het lichaam van Koningin Elizabeth II, gedekt met de Koninklijke Standaard, opgebaard in WestminsterHall, waar vele duizenden afscheid van haar konden nemen (screenshot)In Westminster Abbey werd de kist geflankeerd door de Britse koninklijke familie aan de ene kant en de buitenlandse koninklijke gasten aan de andere kant. Op de voorste rij: Koning Charles III, Koningin-Gemalin Camilla, Prinses Anne (The Princess Royal), haar echtgenoot Sir Timothy Lawrence, Prins Andrew, Prins Edward (The Earl of Wessex) en zijn vrouw Sophie (The Countess of Wessex) (screenshot)De koninklijke gasten aan de andere kant, met op de voorste rij v.l.n.r.: Prinses Beatrix, Koningin Máxima, Koning Willem-Alexander, Koningin Silvia en haar man Koning Carl Gustaf van Zweden, Kroonprins Frederik van Denemarken en zijn moeder Koningin Margrethe II, op de tweede rij: Koning Harald V van Noorwegen, zijn vrouw Koningin Sonja, Koningin Sofía van Spanje met haar man Koning-Emiritus Juan Carlos I, Koningin Letizia van Spanje en haar echtgenoot Koning Felipe VI, op de derde rij: Prinses Charlène van Monaco en haar man Prins Albert II, Groothertogin María Teresa van Luxemburg en haar echtgenoot Groothertog Henri, Koningin Mathilde van België en haar man Koning Filip, op de vierde rij: Prins Radu van Roemenië met zijn echtgenote Prinses Margaretha (Hoeder van de Kroon van Roemenië), Kroonprins Paul van Griekenland en zijn echtgenote Kroonprinses Marie-Chantalen Koningin Anne-Marie van Griekenland (screenshot)Direct na de dienst werd de kist met het lichaam van de Koningin, gedekt met de Koninklijke Standaard met bovenop de Imperial State Crown, scepter en rijksappel, in een stoet van een mijl lang van Westminster Abbey via Whitehall, The Mall en Buckingham Palace naar de Wellington Arch vervoerd, vanaf daar ging het verder naar Windsor in een lijkauto(screenshot)De kist passeert hier de hoofdpoort van Buckingham Palace, waar het paleispersoneel stond aangetreden om een laatste groet aan hun voormalige vorstin te brengen (screenshot)
Na de dienst wordt ze overgebracht naar Windsor Castle, waar de familie en de koninklijke gasten tijdens een intiemere dienst in St. George’s Chapel afscheid zal kunnen nemen.
King George VI Memorial Chapel
De uit 1969 daterende King George VI Memorial Chapel, Windsor Castle (fotograaf onbekend)Plattegrond van St. George’s Chapel: de rode stip midden bovengeeft de plaats aan van de zijkapel waar Koningin Elizabeth met haar ouders en zus verenigd zal worden, de rode stip onderin markeert het graf van Prins Philip, zijn lichaam zal ook naar de zijkapel worden overgebracht
Daarna zal de kist met haar lichaam worden bijgezet in de Koninklijke Grafkelder van de King George VI Memorial Chapel, een uit 1969 daterende zijkapel van St. George’s Chapel, waar haar ouders zijn bijgezet, evenals de as van haar zuster Prinses Margaret. Het lichaam van de vorig jaar overleden prinsgemaal Prins Philip, zal vanuit de crypte onder St. George’s Chapel overgebracht worden naar diezelfde zijkapel.
Screenshots St. George’s Chapel
Aankomst van de koninklijke lijkwagen bij St. George’s Chapel, Windsor CastleDe kist wordt de trappen opgedragenDe Imperial State Crown, rijksappel en scepter bovenop de kistDe kist wordt de kapel binnengedragenBovenaanzichtDe kist wordt gevolgd door Koning Charles en Koningin-Gemalin CamillaDe kist staat op z’n plek, de kistdragers staan op het punt af te marcherenDe Britse Koninklijke Famile neemt plaats, recht tegenover hen tegen de achterwand de buitenlandse koninklijke gasten, waaronder Koning Willem-Alexander, Koningin Máxima en Prinses BeatrixZicht op de stalles met daarboven de banieren van de Orde van de Ridders vande Kousenband, waar zowel Koning Willem-Alexander als Prinses Beatrix lid van zijn, één van de Nederlandse banieren zien we aan de rechterkant: in blauw met de Nederlandse Leeuw in goud met geheven zwaardAan het einde van de dienst werden de symbolen van koninklijke macht van de doodskist verwijderd: allereerst de scepter…….daarna de rijksappel……en tot slot de Imperial State CrownDe zogenaamde regalia bijeen op het altaarThe Queen’s CompanyCamp Colour (zie foto hieronder) (fotograaf onbekend)Koning Charles plaatst de Queen’s Company Camp Colour (een kleine persoonlijke banier van de Koningin in haar rol als commandant van de Grenadier Guards) op de Koninklijke Standaard…….waarna de Lord Chamberlain, Baron Parker, zijn staf in tweeën breekt en op de kist legtLangzaam zakt de kist met het lichaam van Koningin Elizabeth in de grond, naar de koninklijke crypte onder de kapel, waar ook haar vorig jaar overleden echtgenoot Prins Philip is bijgezet
Grafsteen
Een week na haar uitvaart gaf Buckingham Palace een foto vrij van de grafsteen in de vloer van de King George VI Memorial Chapel, waarop de namen van Koningin Elizabeth en Prins Philip zijn toegevoegd.
De Union Flag of Union Jack, de vlag van het Verenigd Koninkrijk (1801-heden)
De vlag is een samenvoeging van drie verschillende vlaggen, die van Engeland (een rood St. George’s Cross op een wit veld), die van Schotland (een wit St. Andrew’s Cross op een blauw veld) en Ierland (een rood St. Patrick’s Cross op een wit veld).
De Engelse vlag gaat in ieder geval terug tot zeker 1277 en stamt uit de tijd van de Kruisvaarders. De Schotse vlag wordt voor het eerst genoemd in 1165. De Ierse vlag (die staat voor het gehele eiland) staat bekend als St. Patrick’s Saltire en stamt van rond 1780.
Combinatie
De drie vlaggen kwamen niet in één keer tezamen. Toen in 1603 Engeland en Schotland één monarch gingen delen (maar wel onafhankelijke koninkrijken bleven), werd er een vlag ontworpen die de twee gebieden samen vertegenwoordigde. In 1606 kwam er een vlag uit de bus rollen die de Schotse en Engelse vlaggen combineerde. Toen in 1801 Ierland een onderdeel van het Engels/Schotse koninkrijk werd St. Patrick’s Saltire toegevoegd, en daarmee was de huidige unievlag geboren.
Het enige deel van het koninkrijk wat niet in de vlag is vertegenwoordigd, is Wales. De reden daarvoor is dat Wales door Engeland in 1282 werd geannexeerd en door de Laws in Wales Acts van 1535-1542 officieel onderdeel werd van Engeland. Toen de eerste versie van de unievlag werd ingevoerd in 1603, was er dus geen reden om Wales daarop te representeren.
Voorrang
Wat wel eens over het hoofd wordt gezien is dat de vlag een een onder- en bovenkant heeft! Zeker bij onofficieel gebruik wordt hij nogal eens ondersteboven gehangen. De correcte positie van de vlag is die waarbij de bredere diagonale witte streep aan de broekingszijde (bij de mast) boven de rode diagonaal gepositioneerd is. De reden daarvoor is dat de witte diagonaal van het Schotse St. Andrew’s Cross officieel ‘voorrang’ krijgt boven het Ierse St. Patrick’s Cross!
Daartegenover staat een totaal andere uitleg: namelijk dat de onregelmatige vormen van het schuinkruis op het wit een banistieke verfijning is, om te voorkomen dat men zou zeggen dat het Ierse kruis op het Schotse kruis ligt, of omgekeerd. Dat is natuurlijk een veel sympathiekere uitleg, want zo wordt er niemand ‘voorgetrokken’, maar toch is de eerste versie de officiële!
Zonder meer het belangrijkste nieuws van de 29e oorlogsweek is de ongekend snelle opmars van het Oekraïense leger bij het noordoostelijke front ten oosten van Charkov, waar inmiddels zo’n 3.000 km aan grondgebied op de Russen is heroverd. Meer dan twintig dorpen en steden zijn inmiddels bevrijd.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel
Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan. De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Onmiddellijk na de bekendmaking van haar dood werd bij de BBC het volkslied ‘God save the Queen’ gespeeld, terwijl deze foto op het scherm verscheen(screenshot BBC)
Rond 18.30 Britse tijd maakte Buckingham Palace het overlijden van de 96-jarige Koningin Elizabeth II bekend, na ruim 70 jaar op de troon. Ze overleed op haar zomerbuitenverblijf Balmoral in Schotland.
De Union Flag (of Union Jack) halfstok net na het overlijden van Koningin Elizabeth (screenshot BBC)
Net voor de dood van de koningin officieel bekend werd gemaakt, werd de vlag op Buckingham Palace naar de halfstok-positie gebracht.
De vlag halfstok boven Windsor Castle terwijl er een regenboog aan de hemel verschijnt (screenshot BBC)
Vanaf hetzelfde moment werd de langstzittende kroonprins ooit, Charles, Koning Charles III.
Koningin Elizabeth II met haar zoon en opvolger Charles tijdens de troonrede van 2019 (screenshot)
Een enorme menigte verzamelde zich bij Buckingham Palace in de uren na het overlijden van de Queen.
Mensen verzamelen zich voor de hekken van Buckingham Palace op de avond van de 8e september (BBC screenshot)
Wereldleiders reageerden massaal op het overlijden van de geliefde vorstin, net als de verschillende vorstenhuizen, waaronder het Nederlandse, met een verklaring door Koning Willem-Alexander, Koningin Máxima en Prinses Beatrix.
Hieronder een keuze van screenshots van verschillende media na het overlijden van de Britse vorstin:
BBC NewsCNNNew York TimesAsahi ShimbunVoorpagina van de website van het Britse koningshuisThe TimesDaily MailThe Daily MirrorThe AustralianCook Islands NewsEl PaísThe Gibraltar ChronicleThe Irish TimesPZC (Provinciale Zeeuwse Courant)
De vlag
De Union Flag of Union Jack, de vlag van het Verenigd Koninkrijk (1801-heden)
De vlag is een samenvoeging van drie verschillende vlaggen, die van Engeland (een rood St. George’s Cross op een wit veld), die van Schotland (een wit St. Andrew’s Cross op een blauw veld) en Ierland (een rood St. Patrick’s Cross op een wit veld).
De Engelse vlag gaat in ieder geval terug tot zeker 1277 en stamt uit de tijd van de Kruisvaarders. De Schotse vlag wordt voor het eerst genoemd in 1165. De Ierse vlag (die staat voor het gehele eiland) staat bekend als St. Patrick’s Saltire en stamt van rond 1780.
Combinatie
De drie vlaggen kwamen niet in één keer tezamen. Toen in 1603 Engeland en Schotland één monarch gingen delen (maar wel onafhankelijke koninkrijken bleven), werd er een vlag ontworpen die de twee gebieden samen vertegenwoordigde. In 1606 kwam er een vlag uit de bus rollen die de Schotse en Engelse vlaggen combineerde. Toen in 1801 Ierland een onderdeel van het Engels/Schotse koninkrijk werd St. Patrick’s Saltire toegevoegd, en daarmee was de huidige unievlag geboren.
Het enige deel van het koninkrijk wat niet in de vlag is vertegenwoordigd, is Wales. De reden daarvoor is dat Wales door Engeland in 1282 werd geannexeerd en door de Laws in Wales Acts van 1535-1542 officieel onderdeel werd van Engeland. Toen de eerste versie van de unievlag werd ingevoerd in 1603, was er dus geen reden om Wales daarop te representeren.
Voorrang
Wat wel eens over het hoofd wordt gezien is dat de vlag een een onder- en bovenkant heeft! Zeker bij onofficieel gebruik wordt hij nogal eens ondersteboven gehangen. De correcte positie van de vlag is die waarbij de bredere diagonale witte streep aan de broekingszijde (bij de mast) boven de rode diagonaal gepositioneerd is. De reden daarvoor is dat de witte diagonaal van het Schotse St. Andrew’s Cross officieel ‘voorrang’ krijgt boven het Ierse St. Patrick’s Cross!
Daartegenover staat een totaal andere uitleg: namelijk dat de onregelmatige vormen van het schuinkruis op het wit een banistieke verfijning is, om te voorkomen dat men zou zeggen dat het Ierse kruis op het Schotse kruis ligt, of omgekeerd. Dat is natuurlijk een veel sympathiekere uitleg, want zo wordt er niemand ‘voorgetrokken’, maar toch is de eerste versie de officiële!
Het opvallendste nieuws in deze achtentwintigste week van de oorlog is wellicht het bericht waar de New York Times mee kwam: Rusland zou voor miljoenen dollars aan kogelhulzen en raketten kopen van buurman Noord-Korea. De Amerikaanse krant baseert dat op een rapport van de Amerikaanse inlichtingendiensten dat werd vrijgegeven.
De vlaggen van Rusland en Noord-Korea in de Russische grensplaats Khasan (screenshot)
Hetzelfde nieuws werd bevestigd door een bron binnen de Amerikaanse overheid in de Britse krant The Guardian. De ongebruikelijke stap zou het gevolg zijn van de onderbroken aanvoerlijnen voor militair materieel van het Russische leger. Tevens lijkt het een teken te zijn dat het Kremlin de effecten voelt van de Westerse beperkingen op de export van goederen naar Rusland.
Teamleader Mason Clark van het Institute for the Study of War (screenshot)
Mason Clark, teamleider bij het Institute for the Study of War, zei hierover: “Het Kremlin mag best bezorgd zijn dat het zich tot Noord-Korea moet richten voor die aankoop.” Het zou tevens een duidelijke schending zijn van de resolutie van de Verenigde Naties die de export en import van wapens uit Noord-Korea verbiedt. Maar Rusland onder Poetin trekt zich sowieso weinig of niets aan van dat soort internationale afspraken.
De vlaggen van Iran en Rusland (publiek doemein)
Drones
Noord-Korea is niet het enige autoritaire regime waar Rusland militaire zaken hoopt te doen. Eerder al kocht Rusland honderden UAV-drones in Iran. De Amerikaanse brigadier-generaal Pat Ryder zei er het volgende over: “Onze informatie lijkt erop te wijzen dat de bewuste UAV’s (Unmanned Aerial Vehicles) van deze deal vaak mankementen vertonen.” Volgens de generaal gaat het om UAV’s van het type Mohajer-6 en Shahed.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Vlaggen in hoofdstad Kiev (fotograaf onbekend)
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan. De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Deze dag herdenkt het verkrijgen van de onafhankelijkheid in 1991 van Macedonië (tegenwoordig Noord-Macedonië) van Joegoslavië, waar het tot die tijd als deelrepubliek een onderdeel van uitmaakte. In aanloop naar het grote Balkan-conflict viel Joegoslavië steeds verder uiteen. In het geval van Macedonië werd er in 1991 een volksraadpleging gehouden. Ruim 95% van de bevolking koos voor onafhankelijkheid op 8 september 1991. Op 25 september werd de uitslag geformaliseerd in het nieuwe parlement van Macedonië en één maand later, op 17 november werd de nieuwe grondwet aangenomen.
De historische regio Macedonië is hier in blauw aangegeven, waarbij we kunnen zien dat het Noord-Macedonië daar binnen valt, maar ook het noorden van Griekenland en het zuidwesten van Bulgarije
Op 8 april 1993 werd het land lid van de Verenigde Naties na een hoop geharrewar met zuiderbuur Griekenland over de naam Republiek Macedonië. Griekenland maakte hier bezwaar tegen omdat men vindt dat Macedonië hiermee aan de haal ging met de naam van de gehele regio, die zich ook over een flink deel van het Griekse noorden uitstrekt. En niet alleen de naam, ook de culturele identiteit met zijn symbolen zouden door de nieuwbakken republiek worden gegijzeld. De VN liet het land dan ook toe onder de voorlopige naam Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, totdat er een oplossing tussen de twee landen zou worden gevonden waar beide partijen zich in zouden kunnen vinden. En na jaren steggelen lukte dat.
Sinds 12 februari 2019 heet het land officieel Noord-Macedonië, hoewel het in het Griekse parlement maar kantje boord was. met 153 stemmen voor en 146 tegen.
De vlag
Vlag Noord-Macedonië (1995-heden)
Net als bij de naam Macedonië ontstond er gedoe rond de vlag van de nieuwe republiek. Op 15 juli 1992 werd hij ingevoerd: een rood veld met een gestileerde gouden zon met acht lange en acht korte stralen, de zogenaamde Zon van Vergina. Dit symbool komt voor op een in 1977 gevonden gouden kistje met het gebeente van Phillipus II van Macedonië (382 v. Chr.-336 v. Chr.), de vader van Alexander de Grote. Aangezien de Zon van Vergina als symbool gezien kan worden voor de hele regio Macedonië, maakte Griekenland hier bezwaar tegen.
Eerste vlag van Macedonië (1992-1995)
De gemoederen liepen zó hoog op, dat Griekenland in april 1994 een economische boycot tegen Macedonië instelde en kreeg de Verenigde Naties zover dat de vlag niet in de vlaggenparade mocht wapperen. De blokkade werd opgeheven in oktober 1995 toen Macedonië beloofde de vlag te zullen aanpassen.
De nieuwe vlag werd een variatie op het thema en werd nog verder gestileerd. De kleuren bleven rood en goud , de zon in het midden heeft echter nu nog maar 8 stralen die nu niet langer in punten uitlopen, maar zich vanuit de zon verwijden naar de randen van de vlag. Het ontwerp was van Miroslav Grčev en werd op 5 oktober 1995 in het parlement aangenomen met 110 stemmen voor en 5 tegen.
In de praktijk ging de overgang niet zo makkelijk. Conservatieven en nationalisten bleven de oude vlag gebruiken, soms naast de nieuwe vlag, soms dat niet eens. De verdeeldheid bleek ook uit een volkspeiling: slechts 56,33% bleek voorstander van de nieuwe vlag. Sinds 1998 lijken de gemoederen wat bedaard te zijn en de vlag een breder draagvlak te hebben gekregen.
Andorra is gelegen in de Pyreneeën en heeft een oppervlakte van 468 vierkante km en ruim 76.000 inwoners.
De Pyreneeeën, met net rechts van het midden Andorra
De hoofdstad Andorra la Vella is de hoogstgelegen hoofdstad van Europa op 1.023 meter. Het land is het enige op de wereld waar Catalaans de voertaal is, hoewel er ook Spaans en Frans wordt gesproken.
Op 8 september 1275 werd het Verdrag van de co-vorsten gesloten, waarbij de soevereiniteit van Andorra in handen kwam van twee co-prinsen, de koning van Frankrijk en de bisschop van La Seu d’Urgell (een Spaans plaatsje net ten zuiden van Andorra).
De co-prinsen van Andorra: Emmanuel Macron (1977), president van Frankrijk en Joan Enric Vives i Sicília (1949), bisschop van La Jeu d’Urgell)
Die situatie bestaat heden ten dage nog, Andorra is in naam nog steeds een co-vorstendom (en net als San Marino een diarchie), met als staatshoofden president Macron van Frankrijk (bij gebrek aan Franse koningen; president sinds 2017) en de huidige bisschop van La Seu d’Urgell (sinds 2003), Joan Enric Vives i Sicília.
Als staatshoofden is hun macht in Andorra grotendeels symbolisch. De dagelijkse leiding van het land is in handen van de minister-president, sinds 16 mei 2019 is dat Xavier Espot Zamora van de Demòcrates per Andorra.
De vlag bestaat uit 3 verticale banen: blauw, geel en rood, met het staatswapen in het midden van de gele baan, maar komt ook voor zonder wapen. Het blauw werd er in 1866/67 aan toegevoegd en toont de verbintenis met Frankrijk wat duidelijker dan vóór die tijd.
Vlag van Andorra van (1806-1866)
Vanaf 1806 had de Andorrese vlag twee banen in geel en rood, afkomstig van de graven van Foix (Frankrijk) én van de bisschop van La Seu d’Urgell (Catalonië/Spanje).
Het wapen is in vieren gedeeld: 1e kwartier: mijter en staf van de bisschop van La Seu d’Urgell, 2e kwartier: drie rode balken op een gouden achtergrond staan voor de graven van Foix, 3e kwartier: vier rode balken op een gouden achtergrond, afkomstig uit het wapen van Catalonië, 4e kwartier: twee koeien, uit het wapen van de graven van Béarn.
Wapen van Andorra
De wapenspreuk op de barokke sierrand van het schild luidt: Virtus unit fortior en beduidt zoveel als ‘Eendracht maakt macht’.
Affiche voor de viering van 200 jaar onafhankelijkheid van Brazilië vandaag, met de beeltenis van Dom Pedro alias Keizer Pedro I, detail van een portret uit circa 1828/30, toegeschreven aan Simplicio Rodriges de Sá, (1785-1839) (Collectie Museu Imperial, Rio de janeiro) (publiek domein)
Deze Braziliaanse feestdag staat ook wel bekend als Sete de Setembro(De Zevende September) en herdenkt het onafhankelijk worden van Portugal op deze datum in 1822, dit jaar dus precies 200 jaar geleden.
Speciale ‘gast’
De dag van vandaag krijgt extra cachet door een opmerkelijke aankomst in het jarige land: Brazilië’s eerste staatshoofd, Keizer Pedro I, kan er zelf uiteraard niet meer bij zijn, maar zijn hart is vorige week in hoofdstad Brasilia gearriveerd!
Grafkelder van het Huis Bragança in Lissabon (foto: Alegna13 / publiek domein)
Na zijn dood in 1834 keerde Pedro’s lichaam terug naar naar Portugal en bijgezet in het Pantheon van het Huis Bragança in Lissabon.
Tombe van Keizer Pedro I in de crypte van het Onafhankelijkheidsmonument in São Paulo (foto: Mike Peel / publiek domein)
Bij het 150-jarig bestaan van Brazilië in 1972 echter, bood Portugal aan om zijn lichaam terug te latenkeren naar Brazilië en sindsdien is zijn laatste rustplaats in de Keizerlijke Crypte en Kapel van het Onafhankelijkheidsmonument in São Paulo, behalve zijn hart, dat bewaard wordt in de kerk Ingreja de Nossa Senhora da Lapa in Porto, Portugal.
Pedro’s hart wordt bewaard in een speciale houder gevuld met formaldehyde en werd met een militair transport overgebracht naar Brazilië, waar het eveneens met militaire eer werd ontvangen, compleet met het spelen van het volkslied.
Aankomst van het hart van Keizer Pedro I in Brasilia, 22 augustus (screenshot)
Het is nu tijdelijk te bezichtigen in het ministerie van Buitenlandse Zaken in Brasilia. Na vandaag zal het hart weer terugkeren naar Porto.
Het hart van Keizer Pedro I (screenshot)
Vanochtend is er een militaire parade in Brasilia waarbij verschillende staatshoofden hun opwachting maken. Uitgenodigd werden de presidenten van Portugal, Angola, Kaapverdië, Guinee-Bissau, São Tomé e Príncipe en Oost-Timor.
Het is gebruikelijk dat Rio de Janeiro ook een militaire parade heeft op deze feestdag, op de Avenida Presidente Vargas, in het centrum van de stad, president Bolsanaro wilde dit evenement echter verzetten naar de Avenida Atlântica, de boulevard die langs het strand van Copacabana loopt, maar daar voelde de gemeente niets voor en vorige week meldde burgemeester Eduardo Paes dat de legerleiding hem had laten weten dat de hele parade geschrapt is.
Copacabana met de Avenida Atlântica in Rio de Janeiro (fotograaf onbekend)
Wat ongetwijfeld meespeelde is de vrees dat president Bolsanaro de parade zou misbruiken voor zijn eigen doeleinden, in de aanloop naar de presidentsverkiezingen op 2 oktober. Bolsanaro volgt het draaiboek van zijn grote voorbeeld Donald Trump, door zijn tegenstanders zwart te maken en bij voorhand over fraude te reppen. De president heeft zijn aanhangers opgeroepen vandaag in groten getale naar Rio de Janeiro te komen, waardoor de parade een politiek gebeuren dreigde te worden. De bijeenkomst van zijn aanhangers bij Copacabana gaat even goed door, maar zonder parade.
Logo van Rock in Rio (publiek domein)
Rio gaat deze week sowieso uit z’n dak met het meerdaagse rockfestival Rock In Rio in het Barra Olympic Park met o.a. Justin Bieber, Coldplay, Iron Maiden, Green Day, Guns N’ Roses, Demi Lavito en Post Malone.
De opmaat voor deze dag moeten we zoeken in 1807. In dat jaar viel de Franse keizer Napoleon Bonaparte Portugal binnen en bezette het land. Voor Napoleon was dit een vergelding voor Portugal’s weigering om mee te doen met een handelsembargo tegen het Verenigd Koninkrijk.
Links: Napoleon Bonaparte (1796-1821), detail van een portret uit circa 1802 door Antoine-Jean Gros (1771-1825) (Collectie Musée de la Légion d’Honneur, Parijs) (publiek domein) / Rechts: Koningin-weduwe Maria I van Portugal (1734-1816), portret uit circa 1808 door José Leandro de Carvalho (1770-1834) (Collectie Museu Histórivo Nacional, Rio de Janeiro) (publiek domein)
Ten tijde van de inval werd het koningschap waargenomen door prins-regent Dom Joāo VI, in naam van zijn moeder, koningin-weduwe Maria I, die krankzinnig was verklaard. Dom Joāo was een nogal zwakke figuur, die volledig gedomineerd werd door zijn vrouw Carlota Joaquina, van geboorte een Spaanse prinses.
Links: Prins-regent Dom João VI van Portugal, later Koning van het Verenigd Koninkrijk van Portugal, Brazilië en de Algarve (1767-1826), portret uit circa 1818 door José Leandro de Carvalho (1770-1834) (publiek domein) / Rechts: Prinses, later Koningin Carlota Joaquina de Bourbon, echtgenote van Dom João VI (1775-1830), door een onbekende schilder (Collectie Palácio de Ajuda, Lissabon) (publiek domein)
Met het binnenvallen van Napoleon’s troepen, vluchtte de koninklijke familie van Portugal met de volledige hofhouding van 420 personen, onder begeleiding van een escorte van Britse schepen naar Portugal’s grote kolonie Brazilië.
“Embarque da Família Real para o Brasil”, schilderij waarop de vlucht van de Portugese Koninklijke Familie op 29 november 1807 te zien is, toegeschreven aan Nicolas-Louis-Albert Delerive (1755-1818) (Collectie Museu Nacional dos Coches, Lissabon) (publiek domein)
Prins Dom Joāo creëerde een koninklijk hof in ballingschap in Rio de Janeiro en riep de stad tevens uit tot hoofdstad van het Portugese rijk. Na de Britse interventie van 1812 op het Iberisch schiereiland, waarbij de Napoleontische troepen werden verslagen, werd de oude orde hersteld, zodat zowel Spanje als Portugal weer onafhankelijke koninkrijken waren. Ondanks dat beviel het prins Dom Joāo kennelijk zo goed, dat hij in Brazilië bleef. Op 16 december 1815 verhief hij Brazilië tot de status van koninkrijk. Hiermee werd de naam van het complete rijk veranderd in het Verenigd Koninkrijk van Portugal, Brazilië en de Algarve (waartoe overigens ook andere Portugese bezittingen hoorden, zoals verschillende eilandengroepen, vestigingen in India, Angola en Mozambique).
Prins-regent Dom João VI roept het Verenigd Koninkrijk van Portugal, Brazilië en de Algarve uit op 16 december 1815, vanuit zijn troonzaal in Rio de Janeiro, lithografie uit 1834 door Jean-Baptiste Debret (1768-1848) (publiek domein)
Toen zijn moeder, die in naam nog steeds koningin van Portugal was, op 20 maart 1816 overleed, werd Dom Joāo automatisch koning. Ook na zijn aantreden bleef hij (en daarmee ook de hele hofhouding) in Brazilië, waardoor er in het inmiddels voortdurende koningloze Portugal een soort machtsvacuüm ontstond.
Op 24 augustus 1820 leidde dit uiteindelijk tot een (vreedzame) revolutie en de installatie van een constitutionele regering. Toen vervolgens Dom Joāo’s naar Portugal teruggekeerde jongste zoon Miguel, de leider werd van een opstand, was de maat vol voor de koning (of voor zijn vrouw!). Het leidde ertoe dat de koning in 1821 uiteindelijk toch terugkeerde naar Portugal, na 14 jaar afwezigheid. Na verloop van tijd werd de koninklijke orde hersteld en werd zijn zoon Miguel in ballingschap gestuurd.
Links: Prins Miguel (1802-1866), portret uit circa 1824-1828, door een onbekende schilder (Collectie Palácio de Queluz, Lissabon) (publiek domein) / Rechts: Kroonprins Pedro van het Verenigd Koninkrijk van Portugal, Brazilië en de Algarve, vanaf 1822 Keizer Pedro I van Brazilië (1798-1834), portret door een onbekende schilder uit circa 1835 (Collectie Pinocoteca do Estado de São Paulo, Brazilië) (publiek domein)
Koning Dom Joāo’s oudste zoon Dom Pedro was zijn vader niet gevolgd en als regent in Brazilië gebleven en zag nu zijn kans schoon. Hij verklaarde op 7 september 1822 Brazilië onafhankelijk en verhief zichzelf tot keizer Pedro I en daarmee Brazilië tot keizerrijk.
“Independência ou Morte” (Onafhankelijkheid of de Dood), olieverfschilderij uit 1888 door Pedro Américo (1843-1905), waarop het moment is afgebeeld waarop op 7 september 1822, regent Dom Pedro (in het midden met geheven sabel) de onafhankelijkheid van Brazilië uitroept ten overstaan van zijn elitetroepen die zijn krijgshaftige woorden herhalen (Collectie Museu Paulista, São Paulo, Brazilië)
In de korte tijd van zes jaar veranderde Brazilië dus van kolonie naar koninkrijk en vervolgens naar keizerrijk. Vader Dom João weigerde de onafhankelijkheid van Brazilië te erkennen, maar kon er ook weinig tegenin brengen. Uiteindelijk koos hij eieren voor zijn geld en op 29 augustus 1825 erkende hij zijn oudste zoon als keizer van Brazilië en opnieuw als zijn directe opvolger, in de overtuiging dat na zijn dood Portugal en Brazilië als dubbelmonarchie zouden worden herenigd.
De ingewikkelde geschiedenis van de Portugese koninklijke en keizerlijke familie werd nog ingewikkelder, toen koning Dom João in 1826 overleed, waardoor keizer Pedro I dus ook koning van Portugal werd, onder de naam Pedro IV. Omdat hij zich moeilijk in tweeën kon splitsen, zette hij zijn dochter Maria op de Portugese troon als koningin Maria II. Een voorwaarde voor haar koningschap was wel dat ze diende te trouwen met haar oom Dom Miguel (de jongste broer van haar vader), die in 1821 nog in ballingschap was gestuurd.
Links: Koningin Maria II van Portugal (1819-1853), olieverfschilderij uit circa 1837 door John Simpson (1782-1847) (Collectie Museu Imperial, Petrópolis, Brazilië) (publiek domein) / Rechts: Keizer Pedro II van Brazilië (1825-1891), kopie van een daguerrotype uit circa 1848 (Collectie Princesa Isabel: Fotografia do século XIX) (publiek domein)
Om heel in het kort het vervolg te schetsen: tot 15 november 1889 bleef Brazilië een keizerrijk, vanaf 1831 onder de zoon van Pedro I: Pedro II, die dus in totaal 58 jaar op de troon zat (hij werd keizer op vijfjarige leeftijd, waardoor Brazilië gedurende een aantal jaren door een regentschap werd bestuurd). Het was over en uit toen in 1889 het leger in opstand kwam tegen de keizer, alhoewel hij bij het volk zeer geliefd was. Hij werd afgezet en Brazilië werd daarmee op 15 november een republiek. Pedro II week uit naar Portugal en stierf twee jaar later in Parijs, op 66-jarige leeftijd.
De vlag
Vlag van Brazilië (1889/1992-heden)
De vlag van Brazilië is op het symbool na, de facto onveranderd sinds het begin van het keizerrijk in 1822. De vlag is groen (symbool voor de oerwouden) met een gele ruit (qua kleur symbool voor goud, qua vorm symbool voor diamant). Het keizerlijk wapen wat in de ruit stond werd vervangen door de zuidelijke hemelglobe in blauw, met daaromheen een band met het opschrift ‘Ordem e progresso’ (Orde en vooruitgang).
Het aantal sterren op het halfrond houdt gelijke tred met het aantal staten in de federatie. Bij de introductie in 1889 waren dat er 21. Daarna is de vlag nog drie keer aangepast met het creëren van nieuwe deelstaten. Dat gebeurde voor het eerst in 1960 (22 sterren) en opnieuw in 1968 (23 sterren).
Op 11 mei 1992 was de laatste aanpassing. Het aantal sterren is nu 27. De sterren zijn geordend als in de werkelijke sterrenhemel. Hieronder een uitvergroting van de sterrenhemel van de Braziliaanse vlag, waarbij de sterren of sterrengroepen zijn genummerd. Wat is hier allemaal afgebeeld?
Procyron, als enige (dubbel)ster van het sterrenbeeld Kleine Hond
Grote Hond, met als grootste ster Sirius
Canopus, als enige (en helderste) ster van het sterrenbeeld Kiel
Spica, als enige (en helderste) ster van het sterrenbeeld Maagd
Het uitgestrekte sterrenbeeld Waterslang
Het sterrenbeeld Zuiderkruis
Sigma Octantis, als enige ster van het sterrenbeeld Octant
Het sterrenbeeld Zuiderdriehoek
Het sterrenbeeld Schorpioen, met als helderste ster Antares
De sterren op de vlag verklaard
Ontwerper van de huidige vlag was Raimundo Teixeira Mendes, een Braziliaans filosoof en wiskundige. De vlag staat bekend onder twee namen: Verde e Amarela (Groen en Geel) en Auriverde (Goudgroen).
Andere vlaggen
De presidentiële vlag van Brazilië is groen met daarop het wapen van Brazilië. Dit wapen stamt uit 1889, het jaar waarop het land een republiek werd. Het wapen heeft als centraal embleem een vijfpuntige groen-gele ster met een rood-gele rand. Zoals we al gezien hebben zijn groen en geel de kleuren van Brazilië. In het midden van de ster zien we een blauwe cirkel met geel omcirkeld in het midden vijf vijfpuntige witte sterren, die het sterrenbeeld Zuiderkruis vormen. Dit sterrenbeeld staat ook op de nationale vlag afgebeeld. In de blauwe rand eromheen zien we 27 vijfpuntige witte sterren, symbool voor de 26 deelstaten en het federaal district (de hoofdstad Brasilia).
Links: Vlag van de president van Brazilië / Rechts: Vlag van de vice-president van Brazilië
De ster wordt omkranst door de takken van een koffieplant (links) en van een tabaksplant (rechts). Onder de ster een in drieën geplooide blauwe banderol met daarop de tekst: REPÚBLICA FEDERATIVA DO BRASIL 15 de Novembro de 1889.
De nationale en presidentiële vlaggen bij het Palácio de Alvorada in hoofstad Brasilia (fotograaf onbekend)
De presidentiële vlag is doorgaans te zien bij het presidentieel paleis, het Palácio de Alvorada of boven het werkpaleis Palácio do Planalto.
De presidentiële garde staat klaar voor het hijsen van de nationale en presidentiële vlaggen bij het werkpaleis van de president, het Palácio do Planalto in Brasilia, de vlag links op de foto is die van de douane-unie Mercosur waarvan naast Brazilié ook Argentinië, Uruguay, Paraguay en Venezuela lid zijn (foto: Marcos Carrêa)
De vlag van de vice-president van Brazilië is geel met 23 vijfpuntige blauwe sterren die de vlag in vieren delen. In het aldus gevormde kanton of broektop een afbeelding van het Braziliaanse wapen. Waarom de vlag van de vice-president niet net als die van de president 27 sterren toont, lijkt een weinig inconsequent. De 23 sterren horen bij het tijdvak 1968-1992, toen de Braziliaanse vlag nog maar 23 sterren telde. Kennelijk werd het belang van een aanpassing van de vice-presidentiële vlag niet erg groot geacht.
Op 7 september 1950 ging het eiland Guam, van 1898 af onder controle van het Amerikaanse Ministerie van Marine, over naar een burgerlijk bestuur, middels Executive Order no. 10077, ook wel bekend onder de naam Organic Act 1950. Guam is het grootste en zuidelijkste eiland van de Noordelijke Marianen, in de Stille Oceaan.
Het is ruim 541 vierkante km groot en telt volgens de laatste telling uit 2016 ruim 162.742 inwoners. Anderson Air Force Base is een belangrijke Amerikaanse militaire basis in dit gebied.
De vlag
Vlag van Guam (1917-heden)
De vlag van Guam werd ingevoerd op 4 juli 1917, toen Guam inmiddels 19 jaar een Amerikaans territorium was, maar wapperde voor het eerst op 6 juli. Officieel werd hij echter pas aangenomen op 9 februari 1948. Het ontwerp zou van Helen Longyear Paul zijn, de vrouw van de Amerikaanse marine-officier Carrol E. Paul. ‘Zou zijn’, want het is niet geheel zeker dat zij de ontwerpster was. De lokale bevolking gaat ervan uit dat de werkelijke ontwerper Francisco Feja Feja was.
Volgens deze versie verhuisde Feja in 1910 van Humåtak to Hagåtña (Agana in het Engels), de hoofdstad van Guam, waar mevrouw Paul als lerares werkte. Zijn artistieke talent was snel bekend bij de scholen in de hoofdstad en hij en Helen Paul leerden elkaar kennen. Zijn ontwerp van het embleem wat nu op de vlag staat, kwam bij haar terecht. Hoe dit zo kwam en hoe mevrouw Paul uiteindelijk met ‘de eer’ ging strijken, vertelt het verhaal niet.
In een andere versie van dit verhaal zou de oorspronkelijke schets van Feja weliswaar in handen zijn gekomen van Helen Paul. maar was het haar collega Lillian A. Nagel, een economielerares, die van de schets een vlag creëerde. We zullen er waarschijnlijk nooit achter komen hoe het nou precies zat. Feit is dat gouverneur Roy C. Smith het vlagontwerp goedkeurde.
De vlag is donkerblauw en rood omrand. In het midden is het wapen van Guam geplaatst. Het heeft een rechtopstaande amandel-vorm. Wat de rode rand betreft: daar zijn ook verschillende berichten over: de ene bron vermeldt dat die rand pas in 1960 werd toegevoegd, maar waarschijnlijker is dat dat op 9 februari 1948 gebeurde in Civil Regulations Chapter VI-A. De tekst luidt:
The official territorial flag of Guam shall consist of a rectangular field of marine blue seventy-eight inches long and forty inches wide, trimmed on all sides with a border of deep red two inches in width and having in its center the Guam Coat of Arms (a two-pointed oval scene twenty-four inches high and sixteen inches wide, which portrays an ancient flying proa (canoe) about to make a landing on the beach near a lone palm tree). The colors of the Guam Coat of Arms shall be as follows: yellow which represents the sand; brown, the tree trunk and canoe; gray, the distant flat-topped mountain; red, the letters GUAM emblazoned across the Coat of Arms. Any deviation from the dimensions as stated herein shall be increased or decreased proportionately.
Het wapen toont een zogenaamde proa, een Micronesische zeilboot, varend in Agaña Bay. Op de voorgrond een strand met een palmboom. Net rechts van de proa is nog een landmassa te zien, het Punta Dos Amantes-klif. In rode letters boven de horizon staat GUAM te lezen.
Wapen van Guam
Hoewel het dus al sinds 1917 op de vlag stond, is het wapen als los embleem voor Guam in 1946 goedgekeurd door vice-admiraal Charles Alan Pownall, de gouverneur van Guam tussen 1946 en 1949.
Vlagblog 