In november vorig jaar liet de Oekraïense president Zelensky on een interview weten dat er al vijf keer plannen om hem uit de weg te ruimen waren verijdeld.
President Volodymyr Zelensky (1978) tijdens een videoboodschap op 2 mei 2024 (screenshot)
Dat die plannen gewoon doorgaan komt dan ook niet als een verrassing. Eerder deze week werd er opnieuw een moordplan voorkomen.
Vlag van de SBU (Sloezjba Bezpeky Oekrajiny), de Oekraïense veiligheids- en inlichtingendienst (2004-heden)
De Oekraïense inlichtingendienst SBU liet weten dat er twee militairen waren opgepakt, die in opdracht van de Russische geheime dienst FSB betrokken waren bij plannen om niet alleen president Zelensky om te brengen, maar tevens de hoofden van de SBU en de militaire inlichtingendienst GUR, respectievelijk generaal-majoor Vasyl Malyuk en luitenant-generaal Kyrylo Budanov. Van Budanov is bekend dat er eerder al tien pogingen zijn verijdeld om hem uit de weg te ruimen.
De opgepakte militairen, beide kolonel, zouden deel uitmaken van een netwerk van agenten dat aangestuurd wordt de Russische FSB. In het rapport dat de Oekraïense SBU naar buiten bracht, wordt uiteengezet dat het plan er uit bestond dat militairen die dicht bij de beveiliging van Zelensky, Malyuk en Budanov stonden, hun komen en gaan zouden door geven aan Rusland, waarna de drie kopstukken met meerdere raketten en drones zouden worden aangevallen. Ook gijzeling en daarna vermoorden was een mogelijkheid.
Vlag van de FSB (Federal’naya Sluzhba Bezopasnosti), de Russische Federale Veiligheidsdienst (2023-heden)
Met het uit de weg ruimen van deze belangrijke aanvoerders hopen de Russen dat het Oekraïense leiderschap zodanig verzwakt is dat het in elkaar stort. Dat er opnieuw een plan verijdeld is maakt het gevaar niet minder. Nu het ernaar uitziet dat Rusland hoge Oekraïense militairen zover krijgt om mee te werken met de moordplannen van de FSB, kan niet uitgesloten worden dat nieuwe pogingen zullen worden ondernomen.
Rusland verovert dorpjes
Aan het front ondertussen heeft Rusland nog steeds het initiatief. De afgelopen week werden twee dorpjes veroverd: Kotljarivka in de noordoostelijke Charkov-regio en Solovjove in de oostelijke Donetsk-regio. De Russische claims zijn overigens nog niet door Oekraïne bevestigd.
Energie-infrastructuur opnieuw onder vuur
Rusland heeft gisterochtend vroeg een massale raket- en drone-aanval gelanceerd op energiefaciliteiten en -infrastructuur in heel Oekraïne. President Zelensky liet in een bericht op X weten dat bij de aanval ruim vijftig raketten en twintig drones gebruikt werden. Het markeert de laatste in een al weken durende reeks van Russische aanvallen op het Oekraïense energienetwerk, waarvan Moskou volhoudt dat het een legitiem militair doelwit is.
De door eerdere aanvallen op energiecentra al behoorlijk getroffen hoofdstad Kiev in de vroege ochtend van 8 mei 2024, terwijl het luchtalarm opnieuw afgaat (screenshot)
De aanvallen waren ditmaal gericht op zeven regio’s in het hele land en vonden plaats op een grote nationale feestdag ter herdenking van de nederlaag van nazi-Duitsland in de Tweede Wereldoorlog. Via de sociale media trok president Zelensky parallellen tussen de Duitse invasie van de Sovjet-Unie en de Russische invasie van Oekraïne, waarbij hij het regime van de Russische president Poetin ‘Moskou-nazi’s’ noemde.
President Zelensky sprak vanuit een stroomloze school in Yahidne in de noordelijke regio Tsjernihiv (screenshot)
Het Russische ministerie van Defensie zei dat de aanvallen een reactie waren op Oekraïense aanvallen op hun eigen energiefaciliteiten. Terwijl Oekraïne de afgelopen weken verschillende Russische oliefaciliteiten aanviel, heeft Rusland sinds het begin van de winter in 2022 Oekraïense energiecentrales gebombardeerd.
Volgens de grootste energieleverancier van Oekraïne, DTEK, raakten ten minste drie thermische energiecentrales ernstig beschadigd tijdens de aanval van woensdag, de vijfde aanval op de faciliteiten van het bedrijf in zeven weken. De energieleverancier zei dat zijn teams ter plaatse waren en bezig waren om de stroom te herstellen, hoewel 80% van de opwekkingscapaciteit al beschadigd of vernietigd was.
Maxim Timchenko (1975), topman van energiebedrijf DTEK (screenshot)
“De energie die deze energiecentrales produceren zorgt ervoor dat miljoenen Oekraïners een waardig leven kunnen leiden”, aldus topman Maxim Timchenko. “We zullen niet stoppen met werken aan het herstel van de stroomvoorziening in onze faciliteiten.”
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
De Grondwetsdag herdenkt de 3e mei 1791, toen de voor die tijd democratische grondwet werd ingevoerd, na een periode van onrust en anarchie in het Pools-Litouwse Gemenebest (de samensmelting van het Koninkrijk Polen met het Groothertogdom Litouwen in 1569).
Het Pools-Litouwse Gemenebest in zijn grootste omvang in 1618. De kleuren geven de verschillende grenzen aan die het gemenebest kende tussen 1569 en 1918. De huidige grenzen zijn in het gebied ingetekend met de namen van de landen ter identificatie.
De moderne grondwet was de Pruisische en Russische buren echter een doorn in het oog. Het leidde tot de Pools-Russische oorlog van 1792, waarbij de Russen het Gemenebest binnenvielen en tot de zogenaamde Tweede Verdeling van Polen in hetzelfde jaar, waarbij het Pools-Litouwse grondgebied grote delen land moest afstaan aan Rusland en Pruisen. En na de Derde Verdeling in 1795, waarbij opnieuw Rusland, Pruisen, maar nu ook Oostenrijk profiteerden, hield de Poolse (en Litouwse) soevereiniteit de facto op te bestaan tot 1918.
Tweede Poolse Republiek (1918-1939) (Kaart van de hand van Tadeusz Jan Kowalski, uitgave Edward Stanford Publishing)
In april 1919 werd tijdens de Tweede Poolse Republiek de 3e mei ingevoerd als nationale feestdag. Vanaf de Tweede Wereldoorlog werd de viering verboden. Pas na de val van het communisme in 1989, werd de 3e mei opnieuw ingevoerd als nationale feestdag, voor het eerst in 1990. In 2007 sloot Litouwen zich bij Polen aan door de 3e mei ook als nationale feestdag in te voeren en sinds dat jaar vinden er ook gezamenlijke herdenkingen plaats.
Polen (1945-heden)
De 3e mei is een vrije dag in Polen met vele festiviteiten, parades, speeches en concerten. In Chicago en omgeving, waar zich veel Poolse emigranten hadden gevestigd, wordt de dag al gevierd sinds 1892 en staat bekend als Polish Constitution Day, compleet met parades.
De Poolse vlag is een horizontale tweekleur in wit en rood en komt voor mét en zónder staatswapen. De kleuren rood en wit komen al in de tijd van het Hertogdom Warschau (1807-1815) voor, maar ook het Poolse wapen vertoont deze kleuren.
Vanaf 1830 is het wit-rood de officieuze Poolse vlag, vanaf 1918 officieel. De adelaar op het staatswapen (als wapen bekend sinds 1295) werd in 1944 van zijn kroon ontdaan, maar op 29 december 1989 kreeg hij hem weer terug, als teken van Polen’s hernieuwde soevereiniteit.
Het gebouw van de Sejm in Warschau (gebouwd 1925-1928) met de Poolse vlag (zonder wapen) op de top (publiek domein)
Hoewel er regels zijn wie welke vlag gebruikt (dus mét of zónder wapen), zijn de twee versies in de praktijk onderling uitwisselbaar. Strikt genomen echter wordt de vlag zonder wapen gebruikt door de Sejm (de Poolse Tweede Kamer)*, de Senat (de Poolse Eerste Kamer), de president, de premier, de regering, lagere volksvertegenwoordigingen (alleen tijdens vergaderingssessies) en andere overheidsorganen (alleen op nationale feestdagen).
*) bovenop de koepel van het gebouw, binnen in de vergaderzaal wordt een baniervormige constructie gebruikt mét wapen
Het gebruik van de vlag mét wapen is in principe voorbehouden aan ambassades, consulaten en andere vertegenwoordigingen en missies in het buitenland, de burgerluchtvaart en gebouwen van havenautoriteiten. Tevens dient de vlag met adelaar als handelsvlag.
De Poolse vlag mét wapen bij de ambassade in Jakarta, Indonesië (fotograaf onbekend)
Vlag van de president als commandant van de strijdkrachten
Zoals we hierboven al zagen gebruikt de Poolse president de nationale vlag zónder wapen. Toch is er een presidentiële vlag, maar die wordt alleen gebruikt door het staatshoofd in de rol van opperbevelhebber van de strijdkrachten.
Vlag van de Poolse president als opperbevelhebber van de strijdkrachten (1927/2005-heden)
De vlag laat het gekroonde Poolse wapen zien op een rood veld, omlijst door een sierrand die de rang van een generaal verbeeldt. Die rand is weer omzoomd door een witte rand, omsloten door twee rode kaders.
Dit presidentiële vaandel is vrijwel gelijk aan het ontwerp van 27 december 1927. Een versie zonder kroon werd gebruikt tijdens de Russische dominantie tussen 1952 en 1989.
Op 3 mei 2005 was de herintroductie van de vlag tijdens de Grondwetsdag van de Derde Mei (Święto Narodowe Trzeciego Maja) bij de ceremonie op het Piłsudski-plein bij het graf van de onbekende soldaat. Bij begrafenissen van (voormalige) presidenten dekt de presidentiële vlag tevens de kist van de overledene.
In havenstad Odessa vielen op maandag vier doden nadat een door luchtafweer neergehaalde Russische Iskander-raket met cluster-munitie op een schoolgebouw terechtkwam.
Na de inslag ontstond er een hevige brand in het schoolgebouw (screenshot)
Naast de vier mensen die het leven lieten, raakten er ook minsten tweeëndertig gewond, waarvan zeven ernstig. Onder de gewonden waren twee kinderen en een zwangere vrouw. Een vijfde dode viel doordat een man een hartaanval kreeg en overleed.
Brandweerlieden trachten de brand in het enorme gebouw te blussen (screenshot)
De school, in een veel gebruikt park aan de Zwarte Zee gelegen, huisvestte een particuliere rechtenopleiding, de Odessa Law Academy. Na de inslag van de raket vloog het op een kasteel lijkende gebouw in brand.
Inwoners van Odessa kijken van hogerop naar de brand (screenshot)
Hoofd van de opleiding is het prominente oud-parlementslid Sirhiy Kivalov, die ook gewond raakte, hij kreeg een scherf in zijn dijbeen.
Ongedateerde foto van Sirhiy Kivalov, die in Odessa gewond raakte (fotograaf onbekend)
Odessa’s burgemeester, Hennadi Troechanov, meldde via Telegram: “Monsters, beesten, tuig. Ik weet niet wat ik er meer over moet zeggen. Mensen komen daar voor een wandelingetje en worden beschoten en vermoord.”
Burgemeester Hennadi Troechanov van Odessa , rechts van hem de stads- en landsvlaggen (screenshot)
Zelensky maant tot spoed
De Oekraïense president Zelensky maakte tijdens een gezamenlijke persconferentie in Kiev met NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg nog eens duidelijk weten dat door de vertraagde levering van westerse wapens Rusland militaire armslag geeft en dat het land daar ook gebruik van maakt.
De gezamenlijke persconferentie van NAVO-secretaris-generaal Stoltenberg en president Zelensky op maandag vond plaats in de Nationale Militaire Academie in Kiev, tevens konden er vragen gesteld worden (screenshot)
Zijn opmerkingen komen nadat het Amerikaanse Congres vorige week overeenstemming bereikte over een pakket van 56 miljard euro aan voornamelijk militaire hulp voor Oekraïne. De president liet weten dat een deel van de hulp al binnenkwam, maar voegde eraan toe dat deze sneller geleverd moest worden, omdat iedere vertraging voordelig is voor Rusland, maar dat snellere leveringen betekenen dat de situatie aan het front gestabiliseerd kan worden.
President Zelensky beantwoordt een vraag (screenshot)
Hij benadrukte specifiek de behoefte van Oekraïne aan artilleriegranaten en luchtverdedigingssystemen: “Onze partners hebben hier de beschikking over en ze zouden nu hier in Oekraïne moeten zijn om de Russische terroristische ambities te vernietigen.”
De secretaris-generaal en de president luisteren naar een vraag (screenshot)
NAVO-chef Jens Stoltenberg liet weten dat “…het nog niet te laat [is] voor Oekraïne om te zegevieren”. “De bondgenoten onderzoeken wat ze nog meer kunnen doen en ik verwacht binnenkort nieuwe aankondigingen. We werken dus hard om aan de dringende behoeften van Oekraïne te voldoen”, aldus Stoltenberg.
NAVO-topman Stoltenberg aan het woord (screenshot)
Verder benadrukte hij ook dat Oekraïne op een dag NAVO-lid zou worden, een belangrijk strategisch doel voor Kiev, maar voegde eraan toe dat een officiële uitnodiging voor de NAVO-top in Washington in juli onwaarschijnlijk was.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Afgelopen week werd dan eindelijk het langverwachte Amerikaanse steunpakket aan Oekraïne, ter waarde van 56 miljard euro, goedgekeurd door beide kamers van het Congres. Op vrijdag ging het Huis van Afgevaardigden overstag, met 311 stemmen vóór en 112 tegen.
Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden net na de stemming, sommige afgevaardigden zwaaiden met Oekraïense vlaggetjes, hoewel dat protocollair verboden is (screenshot)
Op dinsdag volgde de Senaat met 79 stemmen vóór en 18 tegen. De handtekening van de Amerikaanse president Biden volgde woensdag.
De Senaat ging met een grote meerderheid akkoord met het miljardensteunpakket (screenshot)
Dit betekent dat Oekraïne zeer binnenkort voor ongeveer 7,5 miljard euro aan raketten en munitie geleverd krijgt. Een aanzienlijk deel hiervan is “in voorraad” op Amerikaanse bases in Europa. In de loop van volgende week zou de eerste spoedlevering moeten arriveren: granaten van NAVO-houwitsers en munitie voor middellangeafstands-raketartillerie.
President Zelensky praat zijn landgenoten bij over het Amerikaanse hulppakket en maakte tevens van de gelegenheid gebruik om de Amerikanen te bedanken (screenshot)
Het Oekraïense leger moest de laatste tijd noodgedwongen munitie rantsoeneren. Dat probleem hoort zeer binnenkort tot het verleden. Om dat in perspectief te zetten: Oekraïne vuurde “beperkt” (alles is relatief in een oorlog!) zo’n 2.000 granaten af, tegen 10.000 aan Russische kant.
Een Patriotraket afgevuurd vanaf een TEL (Transporter Erector Launcher) (Bernd vdB / publiek domein)
Waar kan Oekraïne verder op rekenen? Zeer waarschijnlijk gaan er opnieuw Patriot-luchtafweersystemen op transport, belangrijk bij het onderscheppen van Russische zweefbommen. Voor het afschieten van langeafstandsraketten zal waarschijnlijk het Army Tactical Missile System (ATACMS) geleverd gaan worden. Hiermee kunnen tactische ballistische raketten over afstanden tot 300 km worden afgeschoten. Het staat hoog op het verlanglijstje van president Zelensky.
Een ATACMS-raket wordt afgevuurd (fotograaf onbekend / publiek domein)
Verder zou volgens Amerikaanse media het Pentagon overwegen om zestig extra militaire adviseurs naar Oekraïne te sturen om te helpen met de logistiek van de enorme leveringen die gepland staan. Tevens zouden ze kunnen assisteren bij het inzetten van de ATACMS.
Demonstratie van de lancering van een ATACMS-raket in 2017 (screenshot)
Tot op heden had Oekraïne wel de beschikking over ATACMS-raketten voor de middellange afstand, maar nog niet die voor de langeafstand. Het kernwoord hier is “had”, want deze week werd bekend dat de Amerikaanse president Biden in februari al groen licht had gegeven voor levering van een aantal langeafstands –ATACMS-raketten, zonder daar echter ruchtbaarheid aan te geven. De levering was eerder deze maand en sindsdien zijn er al een aantal afgevuurd, waaronder met zekerheid één op het door de Russen bezette Krim-schiereiland.
F-16’s
En dan waren er nog de beloofde F 16’s gevechtsvliegtuigen.
Levering hiervan dateert van vóór de Amerikaanse goedkeuring voor het hulppakket. Zoals het er nu naar uitziet kunnen deze binnenkort in gebruik worden genomen.
Oekraïense piloten en bemanningen zetten hun conversietraining naar westerse F-16-jets voort, momenteel in Roemenië. De multifunctionele vliegtuigen bieden een sterker lucht-lucht- en lucht-grondvermogen, waardoor de Oekraïense luchtverdediging mogelijk wordt verbeterd.
Denemarken, Nederland en de Verenigde Staten verwachten binnen enkele maanden de eerste van tientallen “Vipers” aan Oekraïne te leveren. De jets zullen geen game-changer zijn, maar wel een nieuwe belangrijke extra toevoeging voor Kiev.
Top-donoren Oekraïne
Onderstaande tabel laat zien welke landen de belangrijkste donoren van geld en materieel zijn aan Oekraïne. De cijfers zijn bijgewerkt tot en met 15 januari dit jaar. De 56 miljard euro (61 miljard dollar) van de V.S. zit daar dus nog niet bij. Erbij opgeteld (ruim 100 miljard) laat het land nog verder uitlopen op de nummer 2, Duitsland. Onderstaande tabel laat zien welke landen* de belangrijkste donoren van geld en materieel zijn aan Oekraïne. De cijfers zijn bijgewerkt tot en met 15 januari dit jaar. De 56 miljard euro (61 miljard dollar) van de V.S. zit daar dus nog niet bij. Erbij opgeteld (ruim 100 miljard) laat het land nog verder uitlopen op de nummer 2, Duitsland.
De topdonoren van Oekraïne, bijgewerkt tot en met 15 januari 2024 (Bron: Kiel Institute for the World Economy)
*De EU (Europese Unie) is uiteraard geen land, maar een statenverband van 27 Europese landen
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Volgens Oekraïense functionarissen zijn gisteren bij een Russische raketaanval in de stad Tsjernihiv, in het noorden van Oekraïne, veertien mensen om het leven gekomen.
Waarnemend burgemeester Oleksandr Lomako van Tsjernihiv, liet weten dat een aantal raketten dichtbij het centrum van de stad insloeg, waaronder een flatgebouw van acht verdiepingen, waar op meerdere verdiepingen meer dan zestig gewonden vielen.
Puin vermengd met bloedresten na de Russische aanval op een flatgebouw van acht verdiepingen in Tsjernihiv (screenshot)
Daarnaast raakten nog eens vier hoge gebouwen, een ziekenhuis, tientallen auto’s en een instelling voor hoger onderwijs beschadigd tijdens de aanval. Igor Klymenko, de Oekraïense minister van Binnenlandse Zaken, zei dat twee kinderen onder de slachtoffers waren en dat de politie in het puin naar verdere slachtoffers zocht.
President Zelensky liet weten dat de Russische aanval niet zou hebben plaatsgevonden als Oekraïne voldoende luchtverdedigingsmaterieel had ontvangen, en hij herhaalde een oproep aan de westerse bondgenoten om op dit gebied de steun uit te breiden.
Amateurbeelden van de aanval op het militair vliegveld van Dzhankoy in de Krim doken al snel op in de sociale media (screenshot)
De aanval kwam enkele uren na berichten over een Oekraïense aanval op het Russisch militair vliegveld Dzhankoy in het noorden van de bezette Krim. Op sociale media circuleerden er al snel beelden van een brand op het vliegveld.
De fel uitslaande brand van een dichterbij gelegen standpunt (screenshot)
Dodental Russische militairen boven de 50.000
De Britse omroep BBC heeft uitgezocht en deze week bevestigd dat het aantal Russische militairen dat sinds de oorlog met Oekraïne begon, ruim twee jaar geleden, de 50.000 heeft overschreden.
Logo van de BBC
BBC Russian, samen met de onafhankelijke mediagroep Mediazona en vrijwilligers, tellen sinds het begin van de oorlog, in februari 2022, de Russische sterfgevallen.
Logo van BBC Russian
Nieuwe graven op begraafplaatsen hielpen bij het verschaffen van de namen van veel soldaten. De teams hebben ook open source-informatie uit officiële rapporten, kranten en sociale media doorzocht.
Logo van Mediazona
Volgens de bevindingen stierven ruim 27.300 Russische soldaten in het tweede jaar van de strijd (25% meer dan in het eerste jaar), een direct resultaat van de manier waarop territoriale winsten enorme menselijke kosten tot gevolg hadden. Rusland heeft op de cijfers geen commentaar gegeven.
Begrafenis van een Russische soldaat tijdens het eerste oorlogsjaar, de Russische vlag en zijn pet dekken de kist (screenshot)
Het totale dodental van ruim 50.000, is acht keer hoger dan de enige officiële publieke erkenning van dodelijke aantallen die Moskou ooit in september 2022 gaf. Het werkelijke aantal Russische sterfgevallen ligt waarschijnlijk veel hoger: de analyse omvat namelijk niet de dood van milities in het door Rusland bezette Donetsk en Loehansk, in het oosten van Oekraïne. Als die zouden worden toegevoegd, zou het dodental aan Russische zijde nog hoger uitkomen.
Oekraïne geeft intussen zelden commentaar op de omvang van zijn gesneuvelde militairen op het slagveld. In februari dit jaar zei president president Zelensky dat 31.000 Oekraïense soldaten waren gedood, maar schattingen op basis van Amerikaanse inlichtingen duiden op grotere verliezen.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
De al enige tijd geïntensiveerde reeks Russische drone- en raketaanvallen op Oekraïne is de afgelopen week doorgegaan.
Een door de politie van Charkov op Facebook geplaatste foto genomen na een van de aanvallen van afgelopen weekend
Vooral Charkov, de tweede stad van het land kreeg weer de volle laag. Afgelopen weekend kwamen daarbij zeven mensen om het leven door inslaande Iraanse Shahed-drones, ondanks het feit dat de meeste projectielen onschadelijk waren gemaakt. Van de 32 drones werden er 28 neergehaald, ook 3 van de 6 raketten werden geëlimineerd.
Temidden van de puinhopen van haar huis doet een inwoonster huilend haar verhaal (screenshot)
Burgemeester Igor Terekhov liet via de berichten-app Telegram weten: “Deze aanval op vreedzame inwoners van Charkov bewijst eens te meer dat Rusland een terroristische staat is”.
Igor Terekhov (1967), burgemeester van Charkov (screenshot)
Naast de zeven doden raakten in de woonwijk Shevchenkivskyi minstens elf mensen gewond. Militaire analisten houden er rekening mee dat de stad het doelwit zou kunnen zijn van een toekomstig Russisch offensief.
Odessa
Net als Charkov is de havenstad Odessa de laatste weken veelvuldig aangevallen middels door Rusland afgevuurde drones en raketten. Eergisteren, 10 april was de viering van Bevrijdingsdag in Odessa. Op die dag in 1944 werd de stad bevrijd van het Duitse nazi-regime door het Rode Leger. Nu werd het door datzelfde leger aangevallen: vier mensen kwamen om het leven, waaronder een meisje van 10 jaar oud.
Mikolajiv
Ook de ten noorden van Odessa gelegen stad Mikolajiv kreeg met Russische luchtaanvallen te maken. Met de inslag van een ballistische raket, leidde dat gisteren naast grote materiële schade, tot 4 doden en 5 gewonden.
Elektriciteitsentrale Trypillia volledig verwoest
De thermische elektriciteitscentrale Trypillia (TPP), bij de hoofdstad Kiev gelegen, is volledig verwoest tijdens een grootschalige Russische raketaanval in de vroege ochtend van 10-11 april.
De brand die uitbrak na de Russische treffer op de elektriciteitscentrale Trypillia bij Kiev, was van ver te zien (screenshot)
Andrii Hota, voorzitter van de raad van commissarissen van energiebedrijf Centrenergo, meldde dat alle arbeiders die tijdens de aanval in ploegendienst aan het werk waren, het hebben overleefd.
Aanzicht van de elektriciteitscentrale van Trypillia tijdens de brand (screenshot)
Het bombardement veroorzaakte een grootschalige brand in de turbinehal. Gisteren werden er pogingen ondernomen om de brand onder controle te krijgen. Duidelijk is wel dat de centrale volledig is uitgevallen.
Zes Russische vliegtuigen vernield
Oekraïne heeft een drone-aanval uitgevoerd op doelen in Zuid-Rusland en beweert zes Russische vliegtuigen te hebben vernietigd op de vliegbasis Morozovsk, in de regio Rostov.
Waarschijnlijk raakten nog eens acht vliegtuigen zwaar beschadigd. Geschat wordt dat er twintig militairen gedood werden en/of gewond raakten. De militaire basis herbergt Su-27- en Su-34-vliegtuigen die aan de frontlinie in Oekraïne worden gebruikt.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Deze Finse feestdag staat ook bekend onder de naam Mikael Agricolan Päivä (Mikael Agricola-dag). Agricola was de grondlegger van het Fins in geschreven vorm. De 9e april is zijn sterfdag.
Mikael Agricola werd geboren als Mikael Olavinpoika (= zoon van Olav) rond 1510 in een boerengezin in het zuid-Finse dorpje Torsby. Over zijn jeugd is niet veel bekend, maar waarschijnlijk was het gezin waarin hij opgroeide met nog drie zussen, niet onbemiddeld.
Op school viel hij bij zijn onderwijzers al snel op door zijn aanleg voor taal en de rector van de school adviseerde om hem door te sturen naar de Latijnse School in Vyborg (tegenwoordig een Russische stad, net over de Finse grens). De school onderwees niet alleen in talen, maar er hoorde ook een gedeeltelijke priesteropleiding bij. Of Mikael van huis uit Fins of Zweeds sprak is niet meer na te gaan, feit is dat hij beide talen vloeiend sprak, dus wellicht is hij tweetalig opgegroeid.
In het 16e eeuwse door Zweden overheerste Finland was de Finse taal ondergeschikt aan het Zweeds. De taal van de overheid was het Zweeds, de taal in de kerk Latijn en de taal van de handel het Middelnederduits. Tijdens zijn studie in Vyborg nam hij de naam achternaam Agricola (= boer) aan. Het was in die tijd niet ongebruikelijk om een achternaam te kiezen die teruggreep op het beroep van de vader. In Vyborg kwam hij ook onder de invloed van de nog prille Reformatie en woonde lutherse diensten bij.
Afgestudeerd en wel toog hij in 1528 naar Turku, toen het centrum van Zweeds Finland en zetel van het bisdom. Hij kwam in dienst bij bisschop Martinus Skytte, als klerk. Hoewel hij dus in dienst was van de rooms-katholieke kerk, liet het lutheranisme hem niet los.
Links: Martinus (Martti) Skytte, detail van een zuil in Hauho met zijn portret in steen, een werk van Tauno Wirkkala / Rechts: Peter (Pietari) Särkilahti, afgebeeld op een historische roman over zijn leven uit 1913 door Santeri Ivalo (1886-1937), uitgeverij WSOY
In Turku kwam hij in contact met Petrus Särkilahti, de eerste Finse student van Maarten Luther, een enthousiast verspreider van Luther’s ideeën en geloofsopvattingen. Toen Särkilahti vroegtijdig stierf in 1529, zag Agricola het als zijn taak om diens werk voort te zetten. Opvallend genoeg werd hij daarin niet tegengewerkt door zijn baas, de bisschop van Turku, die zelf steeds meer opschoof richting lutheranisme.
In 1531 werd Agricola tot priester gewijd en in 1536 stuurde bisschop Skytte hem naar Wittenberg in Duitsland voor een verdere studie onder Maarten Luther himself. Tevens studeerde hij er Grieks onder Luther’s medewerker Philipp Melanchthon.
V.l.n.r.: Maarten Luther (1483-1546), olieverfportret uit 1526 van Lucas Cranach de Oude (1472-1553) (Collectie The Phoebus Foundation) / Philipp Melanchthon, geboren als Philipp Schwarzerdt (1497-1560), olieverfportret uit 1543 van Lucus Cranach de Oude (1472-1553) (Collectie Schloss Gottorf) / Gustav Vasa, koning van Zweden (1496-1560), portret uit 1542 door Jacob Binck (1500-1569) (Collectie Universiteit van Uppsala)
Zowel Luther als Melanchthon waren onder de indruk van Agricola en maakten dat kenbaar aan de Zweedse koning Gustav Vasa. Toen Agricola de koning vervolgens schriftelijk om een stipendium vroeg voor verdere studies, werd dat ingewilligd. Het stelde hem in staat zich verder te verdiepen in het Grieks, door bijvoorbeeld de complete werken van Aristoteles aan te schaffen en te bestuderen.
Vervolgens komen we dan bij het punt waardoor Agricola nog steeds nationale faam geniet en waar hij al jaren over had nagedacht: hij begon met het in het Fins vertalen van het Nieuwe Testament vanuit de Griekse grondtekst. Dit was uiteraard een megaklus, zeer zeker omdat het Fins als geschreven taal niet gebruikt werd. Hij begon ermee in Duitsland in 1537, maar het duurde tot 1548 eer zijn werk af was.
Links: Mikael Agricola, hier afgebeeld terwijl hij aan zijn vertaling van het Nieuwe Testament werkt, houtgravure van Albert Edelfelt (1854-1905) / Rechts: Standbeeld van Mikael Agricola voor de kathedraal van Turku, een werk uit 1952 van Oskari Jauhiainen (1913-1990)
Als een soort vingeroefening in het Finse schrift publiceerde hij in 1543 een boekje van 16 pagina’s, met de titel Abckiria , wat een soort beginnersboek voor de Finse taal was. Het bevatte zowel het alfabet, alsmede oefeningen en tot slot een catechismus. De catechismus bevatte de 10 geboden, de geloofsbelijdenis en het Onze Vader.
Links: Voorplat Abckiria (1543) / Rechts: Voorplat Se Wsi Testamenti (1548)
In 1539, dus twee jaar nadat hij in Duitsland met zijn bijbelvertaling begon, keerde hij terug naar Finland, waar hij werd aangesteld als rector van de kathedraalschool van Turku. Dit beviel hem maar matig, hij omschreef zijn leerlingen als “ongetemde dieren”, maar hij hield genoeg tijd over om verder te werken aan de vertaling van het Nieuwe Testament. Hij trouwde in Turku met Pirjo Olavintytär en kreeg een zoon Christian met haar.
In 1543 was de Finse vertaling Se Wsi Testamenti in principe af, maar toen volgden er nog vijf jaar van verbeteringen en correcties, zodat het uiteindelijk in 1548 verscheen. In totaal 718 pagina’s, verlevendigd met vele illustraties. Tevens introduceerde hij veel nieuwe woorden, waarvan sommige de tand des tijds hebben doorstaan, andere niet.
Finse schoolplaat van de hand van Albert Gebhard (1869-1937), waarop Mikael Agricola de Finse vertaling van het Nieuwe Testament aanbiedt aan de Zweedse koning Gustav Vasa (publiek domein)
In 1554 werd Agricola door koning Gustav Vasa benoemd tot bisschop van Turku, zonder toestemming aan paus Julius III te vragen. Sinds zijn voorganger Martinus Skytte was het rooms-katholieke geloof steeds meer ‘verlutheraniseerd’, onder Agricola zette dit verder door, zodat hij wel gezien wordt als de eerste Lutherse bisschop van Finland.
In 1557 leidde Agricola een vredesdelegatie naar Moskou om te trachten de Russisch-Zweedse Oorlog (1554-1557) te beëindigen. De delegatie was succesvol en leidde tot het Verdrag van Novgorod op 2 april. Op de terugweg echter werd Agricola ziek en op 9 april stierf hij in Uusikirkko (tegenwoordig in Rusland, vlakbij Vyborg).
“Agricolan kuolema” (“De dood van Agricola”), schilderij uit 1917 van de hand van Joseph Alanen (1885-1920) (Collectie Tempere Kunstmuseum)
Naast sterfdag van Agricola is de 9e april ook de geboortedag van Elias Lönnrot (1802-1884), schrijver en verzamelaar van oude volksverhalen, die Finlands bekendste epos de Kalevala samenstelde (1835).
De vlag
Vlag van Finland (1918-heden)
De eerste, voorlopige vlag van het onafhankelijke Finland was gebaseerd op het staatswapen: een rode vlag met de gekroonde gele Finse leeuw, staand op een kromsabel, met in zijn rechterpoot een geheven zwaard en negen witte rozen (voor de negen provincies). Deze afbeelding dient nog steeds als staatswapen.
Vlag van Finland (1917-1918)
Op 29 mei 1918 echter werd de huidige vlag ingevoerd, een egaal witte vlag met een blauw Scandinavisch kruis. Aan de wieg van deze vlag, die vanaf 1861 al op Finse pleziervaartuigen gebruikt werd, stond de dichter Zacharias Topelius, die het wit en het blauw in verschillende verschijningsvormen toepaste, voordat hij uiteindelijk definitief voor het kruis koos om de verbondenheid met de andere Scandinavische landen uit te drukken.
Het witte veld symboliseert de Finse winters en de kleur blauw de meren en de baaien. De vlag onderging zijn enige verandering op 25 april 1978, toen het lichte blauw van de vlag iets donkerder werd. De vlag heeft ook een naam: Siniristilippu (De blauwe kruis vlag).
De staat
Naast de ‘gewone’ vlag voert Finland ook een staatsvlag, die door de overheid gebruikt wordt. Deze is grotendeels gelijk aan de nationale vlag, maar in het midden van het blauwe kruis is het staatswapen afgebeeld: de gele Finse leeuw op de kromsabel.
Staatsvlag van Finland
Ook de Finse president voert zijn of haar eigen vlag. de basis is opnieuw de nationale vlag, maar nu uitgevoerd als zwaluwstaart, waardoor de vlag uitloopt in drie punten. In de broektop is een Finse onderscheiding afgebeeld: De Orde van het Vrijheidskruis, 3e klasse. De Finse president (sinds 2012 is dat Sauli Niinistö) is tevens grootmeester van deze ridderorde.
Links: De Finse Orde van het Vrijheidskruis, 3e klasse / Rechts: Vlag van de president van Finland met de Orde van het Vrijheidskruis
7 april is Vlagdag in Slovenië en herinnert aan het jaar 1848, een revolutiejaar in grote delen van Europa. Wat nu Slovenië is, was toen onderdeel van het Oostenrijkse keizerrijk. In deze tijd van opkomend nationalisme was het student en dichter Lovro Toman (1827-1870) die de Sloveense driekleur in Ljubljana liet wapperen op het adres Wolfova Ulica 8 (Wolfovastraat 8).
Hij deed dit als een reactie op de Duitse vlag die vanaf het Kasteel van Ljubljana wapperde, daar opgehangen door een groep lokale etnische Duitsers.
Wolfova Ulica 8 in Ljubljana, het adres waar de Sloveense vlag in 1848 voor het eerst wapperde, op deze plek was toen de taveerne Pri Zlati Zvezdi (De Gouden Ster) gevestigd , sinds 1997 heeft het gebouw een plaquette waarop de vlaggeschiedenis uit de doeken wordt gedaan (fotograaf onbekend)
Het Oostenrijkse keizerrijk erkende de Sloveense kleuren en de vlag mocht vanaf die tijd als regionale vlag gebruikt worden. Sinds 7 april 1998 wordt deze dag als Sloveense vlagdag gevierd.
Hoewel de vlag van Slovenië er een lijkt uit de zgn. pan-slavische vlaggenfamilie, waar bijvoorbeeld ook de huidige vlaggen van Servië en Slowakije deel van uitmaken, ligt dat bij Slovenië net iets anders. De pan-slavische vlaggen zijn gebaseerd op de vlag van Rusland (een horizontale driekleur van wit-blauw-rood), maar de Sloveense kleuren hebben een andere geschiedenis.
Kaart van het Keizerrijk Oostenrijk tussen 1816 en 1867, toen het Hertogdom Carniola (nr. 4 op de kaart), een van de vele onderdelen van dit rijk was, zowel van het hertogdom als van de hoofdstad Ljubljana worden de Duitse namen gebezigd: Krain / Laibach) (Kaart: Spiridon Ion Cepleanu / publiek domein)
Ze zijn afkomstig van het middeleeuwse wapen van het Hertogdom Carniola (Krain/Kransjka), waarvan Ljubljana in de 12e eeuw de hoofdstad werd.
Twee versies van het wapen van Criola, de versie links was het langst in gebruik, namelijk tussen 1463 en 1836, rechts de versie vanaf 1836 waar de Sloveense kleuren van zijn afgeleid (minus het geel); daar het gebied inmiddels onder het Oostenrijkse Keizerrijk viel, heeft de adelaar in dit wapen een keizerskroon
Dit wapen, een adelaar met een sikkelvormig borstschild, wijzigde nogal eens van kleur in de loop der eeuwen, waarvan de laatste aanpassing in 1836 was, waarbij de adelaar blauw was met een rood-geel borstschild op een zilveren (witte) achtergrond.
Vlag van Slovenië tot 1945
Het eerste gebruik van de pan-slavische kleuren in het gebied wat we nu kennen als Slovenië was bij de directe voorloper van het land, de regio Krain. Deze vlag was een horizontale driekleur van wit-blauw-rood (net als die van Rusland dus) en gaat terug tot 1848. Overigens werden deze kleuren al op wapenschilden vóór de 19e eeuw in deze regio gebruikt, dus historisch gezien klopte het helemaal!
Sloveense verzetsvlag (1941-1945)
In de Tweede Wereldoorlog werd er door het verzet (de partizanen) een vijfpuntige rode ster op de blauwe baan gezet.
Vlag van Slovenië als deelrepubliek van Joegoslavié (1945-1991)
Vanaf 1945, als onderdeel van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië werd de ster gehandhaafd, maar groter en geel omrand.
Marko Pogačnik (1944), ontwerper van het Sloveense wapen (fotograaf onbekend)
Met de onafhankelijkheid in 1991 kwam er ook een vlagwijziging. Het nieuwe staatswapen, een ontwerp van beeldhouwer Marko Pogačnik, werd op de witte en blauwe baan geplaatst, dicht bij de broekingszijde.
Wapen van Slovenië (ontwerp van Marko Pognacnik)
Het wapen heeft de vorm van een schild met een blauw veld met een rood kader aan de zijkanten, met daarop in wit een gestileerde afbeelding van de hoogste berg in Slovenië, de Triglav (2863 m).
Aan de basis van de berg zijn twee golvende blauwe lijnen te zien, zij staan voor zowel de Adriatische Zee als de rivieren. Boven de berg zijn drie zeskantige gele sterren geplaatst in een driehoek met de punt naar beneden. Deze sterren zijn afkomstig van het Middeleeuwse wapen van de graven van Celje, historisch gezien de belangrijkste adelsfamilie uit de streek.
Wapen van de graven van Celje
De vlag werd ingevoerd op 25 juni 1991.
In 2003 kwam er een beweging op gang die de vlag graag veranderd wilde zien vanwege het feit dat hij teveel op die van Rusland en Slowakije lijkt. In 2004 konden mensen ontwerpen insturen, waarbij een ontwerp met 11 strepen won. Het gebruikt opnieuw dezelfde kleuren en ook de Triglav komt er weer in terug.
Ontwerp voor een nieuwe vlag van Slovenië (2004)
Er is echter nog steeds geen besluit tot verandering genomen door het Sloveense parlement en het lijkt tot nu toe op de lange baan geschoven te zijn.
Russische aanvallen op energie-infrastructuur gaan door
Op 22 maart werd Charkov in duisternis gehuld door een grootscheepse Russische raketaanval op de energie-infrastructuur, de grootste sinds het begin van de oorlog. Terwijl de stad werkt aan het herstel van de stroomvoorziening, is er afgelopen weekend door het hele land opnieuw een barrage van aanvallen geweest, opnieuw gericht op de energievoorziening.
Charkov: grotendeels in het donker (screenshot)
Autoriteiten in havenstad Odessa zeggen dat het energiesysteem daar zondag werd getroffen door raketten en drones, die gedeeltelijke stroomuitval veroorzaakten: twee wijken zaten geheel zonder stroom, ’s middags was de stroomvoorziening hersteld.
Uitgevallen verkeerslicht in Charkov (screenshot)
Zoals gezegd was de schade in Charkov enorm: volgens burgemeester Igor Terekhov kan het weken duren eer de schade geheel is hersteld. En dat alleen als de stad niet opnieuw door Rusland op de korrel wordt genomen. Zo werd ook het luchtalarm getroffen. Dat is nu tijdelijk vervangen door een snerpend geluid via smartphones. Stroom voor veel bedrijven en winkels komt nu via generatoren. En hoewel de metro weer operatief is, geldt dat niet voor de trams en trolleybussen, die nu zijn vervangen door reguliere bussen. Verkeerslichten werken inmiddels deels weer.
President Zelensky tijdens zijn videotoespraak van 2 april (screenshot)
President Zelensky heeft, wat hij de ‘Russische raketterreur’ noemt, veroordeeld en hij herhaalde zijn oproep aan de westerse bondgenoten voor meer luchtverdedigingssystemen.
Mobilisatie-leeftijd verlaagd in Oekraïne
President Zelensky heeft een wet ondertekend die de leeftijd voor militaire mobilisatie met twee jaar verlaagt van 27 naar 25 jaar. In december liet de president weten dat er voor het succesvol voortzetten van de oorlog 500.000 manschappen extra moesten komen.
Oekraïne heeft na twee jaar oorlog zware verliezen geleden op het slagveld en hoewel dat ook voor Rusland geldt, heeft dat land geprofiteerd van een aanzienlijk voordeel in mankracht. De maatregel zal Oekraïne in staat stellen meer mensen op te roepen om zijn reserves aan te vullen, nadat het aantal vrijwilligers is gedaald.
Hoewel het wetsvoorstel voor het verlagen van de mobilisatieleeftijd al in mei 2023 door het parlement werd aangenomen, was het tot voor kort niet van kracht, omdat president Zelensky het nog niet had ondertekend. Onduidelijk is wat de president ertoe bracht het wetsvoorstel afgelopen dinsdag ineens te ondertekenen, maar hij waarschuwde eerder voor plannen die Rusland heeft om mogelijk dit jaar een lente- of zomeroffensief te lanceren.
Gezamenlijke persconferentie gisteren van president Zelensky en zijn Finse ambtsgenoot Alexander Stubb (1968), die sinds 1 maart dit jaar in functie is(screenshot)
Tijdens een gezamenlijke persconferentie met de Finse president Stubb gisteren, liet president Zelensky weten dat er door de mobilisatie per 1 juni zo’n 300.000 extra manschappen zouden moeten zijn.
Oekraïense drone-aanval in Tatarije
Oekraïne heeft de verantwoordelijkheid opgeëist voor een drone-aanval afgelopen maandagochtend, in de Russische autonome republiek Tatarije (ook wel bekend als Tatarstan), ruim 1.300 kilometer van de Oekraïns-Russiche grens. De aanvallen, waarbij twaalf studenten gewond raakten, zijn de diepste op Russisch grondgebied sinds het begin van de oorlog.
Lokale autoriteiten zeiden dat de aanvallen de stad Jelaboega (Yelabuga) troffen (waar vermoedelijk drones worden geproduceerd) en een olieraffinaderij in het nabijgelegen Nizhnekamsk.
Jelaboega ligt in een “speciale economische zone”, een gebied met een speciaal rechtssysteem gericht op het aantrekken van buitenlandse investeringen. De door Rusland tegen Oekraïne veelvuldig ingezette Iraanse Shahed-drones zouden in Jelaboega worden geassembleerd.
Rustam Minnikhanov(1957), president (officieel ‘hoofd’) van Tatarije, met links naast hem de aan het ambt verbonden standaard met daarop een sneeuwluipaard, dit is tevens het wapen van Tatarije (fotograaf onbekend)
De regionale leider Rustam Minnikhanov van Tatarije zei dat de drones op geen van beide locaties ernstige schade aan de infrastructuur veroorzaakten en dat de productieactiviteiten normaal doorgang konden vinden. De militaire inlichtingendienst van Oekraïne zei echter dat de aanval in Jelaboega “een aanzienlijke vernietiging van productiefaciliteiten veroorzaakte”.
Beeld uit de video waarin het snel dalende ‘vliegtuig’ te zien is, kort vóór de inslag (screenshot)
Kort na de aanslagen circuleerde er online een video waarin een licht vliegtuig te zien lijkt te zijn (vermoedelijk aangepast om onbemand te vliegen), wat vervolgens neerkomt op een gebouw in Jelaboega voordat het explodeerde, waarna een grote vuurbal te zien was.
Kort nadat het neerkomt is er enorme explosie te zien (screenshot)
Oekraïne voert al enkele maanden zijn drone-aanvallen op Russisch grondgebied op. Het land heeft herhaaldelijk gewaarschuwd dat zijn leger met ernstige munitietekorten kampt, maar heeft zich ten doel gesteld dit jaar in eigen land één miljoen drones te produceren.
NAVO-voorstel voor Oekraïne-fonds
Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van de NAVO, stelde eerder deze week voor om een fonds van 100 miljard dollar aan geallieerde bijdragen voor Oekraïne op te richten, voor de aankoop van wapens over een periode van vijf jaar. Dit als onderdeel van een pakket dat de 32 NAVO-leiders dan zouden moeten goedkeuren tijdens hun bijeenkomst in Washington in juli. Zover is het echter nog niet.
Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van de NAVO tijdens een persconferentie gisteren n.a.v. 75 jaar NAVO (screenshot)
Het is nog maar een voorstel, waarbij verschillende NAVO-landen (zoals Hongarije) zouden kunnen gaan dwarsliggen. Dat juist een organisatie als de NAVO zo’n fonds zou oprichten, zou een unicum zijn: zoiets gebeurde niet eerder. De NAVO is zich duidelijk aan het voorbereiden voor het geval Donald Trump in november opnieuw als president van de Verenigde Staten wordt gekozen. Mocht dat het geval zijn, dan is het waarschijnlijk snel gedaan met Amerikaanse steun aan Oekraïne.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Vorige week vrijdag was er een grootscheepse Russische raket- en drone-aanval op Oekraïense energie-infrastructuur, waardoor een miljoen mensen zonder stroom kwamen te zitten. zoals in Charkov, de tweede stad van het land. In havenstad Odessa gold dat voor 53.000 huishoudens. Ook ontstond er brand bij de Dnipro hydro-elektrische dam bij Zaporizja. Bij de aanvallen kwamen vijf mensen om het leven en raakten er veertien gewond.
De hydro-elektrische dam bij Zaporizja op het moment van impact (screenshot)
Volgens president Zelensky werden er 90 raketten en 60 Shahed-drones door de Russen afgevuurd. Het Kremlin liet weten dat de aanval wraak was voor de recente Oekraïense aanvallen op Russisch grondgebied (doelend op Belgorod). De Oekraïense minister van Energie, German Galushchenko, beschuldigde Rusland ervan te proberen “een grootschalig falen van het energiesysteem van het land” uit te lokken.
De brandende hydro-elektrische dam bij Zaporizja gezien vanaf de rivier de Dnjepr (screenshot)
Naast Charkov en Odessa werden er aanvallen gemeld in de geboorteplaats van president Zelensky, Kryvy Rih, en in Vinnytsja, beide in centraal Oekraïne. Volgens Oekraïense functionarissen werd er ook hier kritieke energie-infrastructuur beschadigd. Reparaties zijn in volle gang en op heel veel plekken is er weer elektriciteit.
Russische beschuldigingen aan Oekraïne na terreuraanslag Moskou
Op vrijdagavond 22 maart was er een terroristische aanslag in de Crocus City Hall ( Крокус-Сити-холл) in een voorstad van Moskou, waarbij vier mannen het vuur openden op bezoekers van de concertzaal, waar de Russische rockband Picnic zou optreden.
Concertbezoekers in verwarring bij het horen van schoten in de lobby (screenshot)
Tevens werd een brand ontketend door het gooien van brandbommen. Voor zover bekend kwamen er 143 mensen om het leven en raakten er ruim 360 personen gewond.
Terroristen schieten lukraak in het rond in de concertzaal van Crocus (screenshot)
Hoewel de vier terroristen per auto wisten te ontkomen, werden ze later die avond 340 km ten zuidwesten van Moskou aangehouden.
De aanslag werd kort na de aanslag opgeëist door terreurorganisatie IS-KP (ook wel bekend als ISIS-K), wat staat voor Islamitische Staat – provincie Khorasan, een regionale tak van IS, die actief is in Zuid-Centraal-Azië, voornamelijk Afghanistan.
Een door terreurorganisatie IS verspreide foto van de vier onherkenbaar in beeld gebrachte daders vóór de aanslag, waarbij ze met een vinger naar de lucht wijzen, dit verwijst naar naar het geloof in één god, maar is als gebaar inmiddels min of meer geclaimd door IS, de zwarte IS-vlag zien we op de achtergrond
Ondanks dit, gebeurde er wat vele analisten al vermoedden dat zou gebeuren: zonder enig bewijs suggereerde de Russische president Poetin een dag later dat Oekraïne bij de aanval betrokken was. De president zei dat de terroristen probeerden naar Oekraïne te vluchten en dat “de Oekraïense kant” voor hen “een raam had geopend” om de grens over te steken. En daar bleef het niet bij.
V.l.n.r.: Nikolai Patroesjev (1951), secretaris van de Veiligheidsraad van Rusland (SCRF), Alexander Bortnikov (1951), hoofd van de Federale Veiligheidsdienst (FSB) en Maria Zakharova (1975), directeur van de informatie- en persafdeling van het Ministerie van Buitenlandse Zaken(screenshots)
Nikolai Patroesjev, de secretaris van de Veiligheidsraad van Rusland (SCRF), beweerde dat Oekraïne achter de aanval zat. Alexander Bortnikov, het hoofd van de Federale Veiligheidsdienst(FSB), zei dat “radicale islamisten” de aanval voorbereidden met hulp van Oekraïense en westerse “speciale diensten”. Maria Zakharova van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken beschuldigde de Verenigde Staten er van Islamitische Staat als ‘boeman’ te gebruiken om Oekraïne te dekken.
Het logo van Meduza, noodgedwongen werkend vanuit Letland, hun slogan luidt: The Real Russia Today
Het in Letland gevestigde Russische nieuwskanaal Meduza meldde dat de staatsmedia in Rusland door het Kremlin waren geïnstrueerd om mogelijke “sporen” van Oekraïense betrokkenheid onder de aandacht te brengen. Eén dag na de aanval zond het Russische pro-Kremlin tv-station NTV een video-deepfake uit die de Oekraïense betrokkenheid moest bevestigen.
De nepvideo leek de hoogste veiligheidsfunctionaris van Oekraïne, Oleksiy Danilov, te laten zien terwijl hij over de aanval sprak. “Is het leuk in Moskou vandaag? Ik denk dat het heel leuk is. Ik zou graag willen geloven dat we vaker zulke leuke dingen voor ze gaan regelen”, zo leek hij te zeggen, hoewel hij dat in werkelijkheid nooit deed. De video combineerde door AI gegenereerde audio uit recente interviews met twee Oekraïense functionarissen, waaronder Danilov, volgens BBC Verify-verslaggeefster Shayan Sardarizadeh.
Oleksiy Danilov (1962), secretaris van de nationale veiligheids- en defensieraad(afgelopen dinsdag vervangen door Oleksandr Litvinenko) (screenshot)
Oekraïne heeft alle betrokkenheid bij de terreuraanslag ontkend. Op zaterdag 23 maart zei president Zelensky dat Poetin in plaats van zijn burgers toe te spreken, een dag stil bleef en erover nadacht hoe hij de schuld voor de aanslag in de schoenen van Oekraïne kon schuiven. “Ziek en cynisch”, zo classificeerde Zelensky de beweringen van Poetin.
President Zelensky tijdens zijn videoboodschap van 23 maart, waarin hij zijn burgers bijpraatte over de reparaties aan de energie-infrastructuur en reageerde op de verdachtmakingen van de Russische president over betrokkenheid van Oekraïne bij de terreuraanslag in Moskou (screenshot)
De Verenigde Staten zeiden dat er geen aanwijzingen waren voor Oekraïense betrokkenheid, terwijl de Britse minister van Financiën Jeremy Hunt de Russische beschuldigingen “een rookgordijn van propaganda ter verdediging van een uiterst kwaadaardige invasie van Oekraïne” noemde.
Overigens was Rusland van tevoren gewaarschuwd dat een terreuraanslag bepaald niet onwaarschijnlijk was. Op 7 maart liet de Amerikaanse ambassade in Moskou weten dat extremisten vergevorderde plannen hadden om aanvallen uit te voeren op grote bijeenkomsten in Moskou, inclusief concerten en adviseerde Amerikaanse burgers om “grote bijeenkomsten de komende 48 uur te vermijden.” Andere landen, zoals Canada, het Verenigd Koninkrijk en Nederland sloten zich hierbij aan en waarschuwden hun eigen landgenoten.
Met de aanhouding van de terroristen is inmiddels duidelijk dat het om vier Tadzjieken gaat, daarnaast zijn er meerdere personen aangehouden die een rol hebben gespeeld bij de voorbereidingen en uitvoering van de aanslag. Bij de voorgeleiding van de vier verdachten werd de wereld openlijk geconfronteerd met de martelpraktijken van de Russische overheid, de vier Tadzjieken waren overduidelijk behoorlijk ‘aangepakt’.
De vier verdachten werden zondag 24 maart voorgeleid en leken er niet best aan toe (screenshots)
Rusland heeft in de loop der jaren dat het zich bemoeide met allerlei conflicten en oorlogen, zoals in Afghanistan, Tsjetsjenië en Syrië, heel wat vijanden gemaakt. Daar is deze aanslag, die zoveel onschuldige concertbezoekers het leven kostte, waarschijnlijk aan te danken.
The Economist: Rusland maakt zich op voor zomeroffensief
In een gisteren in het Britse opinieblad The Economist gepubliceerd artikel, wordt gesteld dat Rusland zich opmaakt voor een grote nieuwe aanval langs een lange frontlinie. De auteurs leggen uit dat de lente enige opschorting van de vijandelijkheden langs de frontlijn in Oekraïne heeft gebracht vanwege problemen met de toestand van het terrein, waarin voertuigen en apparatuur moeilijk verplaatsbaar zijn.
“Maar dat zal niet lang duren. Als de lente overgaat in de zomer, bestaat de angst dat Rusland een groot nieuw offensief zal lanceren, net als vorig jaar. En het vermogen van Oekraïne om het deze keer af te houden lijkt nu veel minder zeker dan toen. Daarom moet het dringend meer troepen mobiliseren en een robuustere frontlinie-verdediging opbouwen”, aldus het artikel.
Logo van The Economist, dat al verschijnt sinds 1843
De auteurs wijzen er ook op dat de vertraging bij het verlenen van de noodzakelijke militaire hulp door de Verenigde Staten en Europa risico’s met zich meebrengt, aangezien Rusland “de ontoereikende verdedigingslinies van Oekraïne zou kunnen doorbreken”.
“Toch kan Oekraïne zijn bondgenoten niet simpelweg hier de schuld van geven. Ook Oekraïne maakt fouten. Eén daarvan is het gebrek aan mankracht. Rusland maakt zich op voor een nieuwe golf van mobilisatie, met het oog op de volgende grote stap. De terroristische aanval op een concert in Crocus City Hall op 22 maart, kan dit feitelijk gemakkelijker maken voor Vladimir Poetin, die het gebruikt om te beweren dat Rusland sterk moet zijn tegenover bloeddorstige vijanden”, aldus het artikel.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
