7 april is Vlagdag in Slovenië en herinnert aan het jaar 1848, een revolutiejaar in grote delen van Europa. Wat nu Slovenië is, was toen onderdeel van het Oostenrijkse keizerrijk. In deze tijd van opkomend nationalisme was het student en dichter Lovro Toman (1827-1870) die de Sloveense driekleur in Ljubljana liet wapperen op het adres Wolfova Ulica 8 (Wolfovastraat 8).
Hij deed dit als een reactie op de Duitse vlag die vanaf het Kasteel van Ljubljana wapperde, daar opgehangen door een groep lokale etnische Duitsers.
Wolfova Ulica 8 in Ljubljana, het adres waar de Sloveense vlag in 1848 voor het eerst wapperde, op deze plek was toen de taveerne Pri Zlati Zvezdi (De Gouden Ster) gevestigd , sinds 1997 heeft het gebouw een plaquette waarop de vlaggeschiedenis uit de doeken wordt gedaan (fotograaf onbekend)
Het Oostenrijkse keizerrijk erkende de Sloveense kleuren en de vlag mocht vanaf die tijd als regionale vlag gebruikt worden. Sinds 7 april 1998 wordt deze dag als Sloveense vlagdag gevierd.
Hoewel de vlag van Slovenië er een lijkt uit de zgn. pan-slavische vlaggenfamilie, waar bijvoorbeeld ook de huidige vlaggen van Servië en Slowakije deel van uitmaken, ligt dat bij Slovenië net iets anders. De pan-slavische vlaggen zijn gebaseerd op de vlag van Rusland (een horizontale driekleur van wit-blauw-rood), maar de Sloveense kleuren hebben een andere geschiedenis.
Kaart van het Keizerrijk Oostenrijk tussen 1816 en 1867, toen het Hertogdom Carniola (nr. 4 op de kaart), een van de vele onderdelen van dit rijk was, zowel van het hertogdom als van de hoofdstad Ljubljana worden de Duitse namen gebezigd: Krain / Laibach) (Kaart: Spiridon Ion Cepleanu / publiek domein)
Ze zijn afkomstig van het middeleeuwse wapen van het Hertogdom Carniola (Krain/Kransjka), waarvan Ljubljana in de 12e eeuw de hoofdstad werd.
Twee versies van het wapen van Criola, de versie links was het langst in gebruik, namelijk tussen 1463 en 1836, rechts de versie vanaf 1836 waar de Sloveense kleuren van zijn afgeleid (minus het geel); daar het gebied inmiddels onder het Oostenrijkse Keizerrijk viel, heeft de adelaar in dit wapen een keizerskroon
Dit wapen, een adelaar met een sikkelvormig borstschild, wijzigde nogal eens van kleur in de loop der eeuwen, waarvan de laatste aanpassing in 1836 was, waarbij de adelaar blauw was met een rood-geel borstschild op een zilveren (witte) achtergrond.
Vlag van Slovenië tot 1945
Het eerste gebruik van de pan-slavische kleuren in het gebied wat we nu kennen als Slovenië was bij de directe voorloper van het land, de regio Krain. Deze vlag was een horizontale driekleur van wit-blauw-rood (net als die van Rusland dus) en gaat terug tot 1848. Overigens werden deze kleuren al op wapenschilden vóór de 19e eeuw in deze regio gebruikt, dus historisch gezien klopte het helemaal!
Sloveense verzetsvlag (1941-1945)
In de Tweede Wereldoorlog werd er door het verzet (de partizanen) een vijfpuntige rode ster op de blauwe baan gezet.
Vlag van Slovenië als deelrepubliek van Joegoslavié (1945-1991)
Vanaf 1945, als onderdeel van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië werd de ster gehandhaafd, maar groter en geel omrand.
Marko Pogačnik (1944), ontwerper van het Sloveense wapen (fotograaf onbekend)
Met de onafhankelijkheid in 1991 kwam er ook een vlagwijziging. Het nieuwe staatswapen, een ontwerp van beeldhouwer Marko Pogačnik, werd op de witte en blauwe baan geplaatst, dicht bij de broekingszijde.
Wapen van Slovenië (ontwerp van Marko Pognacnik)
Het wapen heeft de vorm van een schild met een blauw veld met een rood kader aan de zijkanten, met daarop in wit een gestileerde afbeelding van de hoogste berg in Slovenië, de Triglav (2863 m).
Aan de basis van de berg zijn twee golvende blauwe lijnen te zien, zij staan voor zowel de Adriatische Zee als de rivieren. Boven de berg zijn drie zeskantige gele sterren geplaatst in een driehoek met de punt naar beneden. Deze sterren zijn afkomstig van het Middeleeuwse wapen van de graven van Celje, historisch gezien de belangrijkste adelsfamilie uit de streek.
Wapen van de graven van Celje
De vlag werd ingevoerd op 25 juni 1991.
In 2003 kwam er een beweging op gang die de vlag graag veranderd wilde zien vanwege het feit dat hij teveel op die van Rusland en Slowakije lijkt. In 2004 konden mensen ontwerpen insturen, waarbij een ontwerp met 11 strepen won. Het gebruikt opnieuw dezelfde kleuren en ook de Triglav komt er weer in terug.
Ontwerp voor een nieuwe vlag van Slovenië (2004)
Er is echter nog steeds geen besluit tot verandering genomen door het Sloveense parlement en het lijkt tot nu toe op de lange baan geschoven te zijn.
Russische aanvallen op energie-infrastructuur gaan door
Op 22 maart werd Charkov in duisternis gehuld door een grootscheepse Russische raketaanval op de energie-infrastructuur, de grootste sinds het begin van de oorlog. Terwijl de stad werkt aan het herstel van de stroomvoorziening, is er afgelopen weekend door het hele land opnieuw een barrage van aanvallen geweest, opnieuw gericht op de energievoorziening.
Charkov: grotendeels in het donker (screenshot)
Autoriteiten in havenstad Odessa zeggen dat het energiesysteem daar zondag werd getroffen door raketten en drones, die gedeeltelijke stroomuitval veroorzaakten: twee wijken zaten geheel zonder stroom, ’s middags was de stroomvoorziening hersteld.
Uitgevallen verkeerslicht in Charkov (screenshot)
Zoals gezegd was de schade in Charkov enorm: volgens burgemeester Igor Terekhov kan het weken duren eer de schade geheel is hersteld. En dat alleen als de stad niet opnieuw door Rusland op de korrel wordt genomen. Zo werd ook het luchtalarm getroffen. Dat is nu tijdelijk vervangen door een snerpend geluid via smartphones. Stroom voor veel bedrijven en winkels komt nu via generatoren. En hoewel de metro weer operatief is, geldt dat niet voor de trams en trolleybussen, die nu zijn vervangen door reguliere bussen. Verkeerslichten werken inmiddels deels weer.
President Zelensky tijdens zijn videotoespraak van 2 april (screenshot)
President Zelensky heeft, wat hij de ‘Russische raketterreur’ noemt, veroordeeld en hij herhaalde zijn oproep aan de westerse bondgenoten voor meer luchtverdedigingssystemen.
Mobilisatie-leeftijd verlaagd in Oekraïne
President Zelensky heeft een wet ondertekend die de leeftijd voor militaire mobilisatie met twee jaar verlaagt van 27 naar 25 jaar. In december liet de president weten dat er voor het succesvol voortzetten van de oorlog 500.000 manschappen extra moesten komen.
Oekraïne heeft na twee jaar oorlog zware verliezen geleden op het slagveld en hoewel dat ook voor Rusland geldt, heeft dat land geprofiteerd van een aanzienlijk voordeel in mankracht. De maatregel zal Oekraïne in staat stellen meer mensen op te roepen om zijn reserves aan te vullen, nadat het aantal vrijwilligers is gedaald.
Hoewel het wetsvoorstel voor het verlagen van de mobilisatieleeftijd al in mei 2023 door het parlement werd aangenomen, was het tot voor kort niet van kracht, omdat president Zelensky het nog niet had ondertekend. Onduidelijk is wat de president ertoe bracht het wetsvoorstel afgelopen dinsdag ineens te ondertekenen, maar hij waarschuwde eerder voor plannen die Rusland heeft om mogelijk dit jaar een lente- of zomeroffensief te lanceren.
Gezamenlijke persconferentie gisteren van president Zelensky en zijn Finse ambtsgenoot Alexander Stubb (1968), die sinds 1 maart dit jaar in functie is(screenshot)
Tijdens een gezamenlijke persconferentie met de Finse president Stubb gisteren, liet president Zelensky weten dat er door de mobilisatie per 1 juni zo’n 300.000 extra manschappen zouden moeten zijn.
Oekraïense drone-aanval in Tatarije
Oekraïne heeft de verantwoordelijkheid opgeëist voor een drone-aanval afgelopen maandagochtend, in de Russische autonome republiek Tatarije (ook wel bekend als Tatarstan), ruim 1.300 kilometer van de Oekraïns-Russiche grens. De aanvallen, waarbij twaalf studenten gewond raakten, zijn de diepste op Russisch grondgebied sinds het begin van de oorlog.
Lokale autoriteiten zeiden dat de aanvallen de stad Jelaboega (Yelabuga) troffen (waar vermoedelijk drones worden geproduceerd) en een olieraffinaderij in het nabijgelegen Nizhnekamsk.
Jelaboega ligt in een “speciale economische zone”, een gebied met een speciaal rechtssysteem gericht op het aantrekken van buitenlandse investeringen. De door Rusland tegen Oekraïne veelvuldig ingezette Iraanse Shahed-drones zouden in Jelaboega worden geassembleerd.
Rustam Minnikhanov(1957), president (officieel ‘hoofd’) van Tatarije, met links naast hem de aan het ambt verbonden standaard met daarop een sneeuwluipaard, dit is tevens het wapen van Tatarije (fotograaf onbekend)
De regionale leider Rustam Minnikhanov van Tatarije zei dat de drones op geen van beide locaties ernstige schade aan de infrastructuur veroorzaakten en dat de productieactiviteiten normaal doorgang konden vinden. De militaire inlichtingendienst van Oekraïne zei echter dat de aanval in Jelaboega “een aanzienlijke vernietiging van productiefaciliteiten veroorzaakte”.
Beeld uit de video waarin het snel dalende ‘vliegtuig’ te zien is, kort vóór de inslag (screenshot)
Kort na de aanslagen circuleerde er online een video waarin een licht vliegtuig te zien lijkt te zijn (vermoedelijk aangepast om onbemand te vliegen), wat vervolgens neerkomt op een gebouw in Jelaboega voordat het explodeerde, waarna een grote vuurbal te zien was.
Kort nadat het neerkomt is er enorme explosie te zien (screenshot)
Oekraïne voert al enkele maanden zijn drone-aanvallen op Russisch grondgebied op. Het land heeft herhaaldelijk gewaarschuwd dat zijn leger met ernstige munitietekorten kampt, maar heeft zich ten doel gesteld dit jaar in eigen land één miljoen drones te produceren.
NAVO-voorstel voor Oekraïne-fonds
Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van de NAVO, stelde eerder deze week voor om een fonds van 100 miljard dollar aan geallieerde bijdragen voor Oekraïne op te richten, voor de aankoop van wapens over een periode van vijf jaar. Dit als onderdeel van een pakket dat de 32 NAVO-leiders dan zouden moeten goedkeuren tijdens hun bijeenkomst in Washington in juli. Zover is het echter nog niet.
Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van de NAVO tijdens een persconferentie gisteren n.a.v. 75 jaar NAVO (screenshot)
Het is nog maar een voorstel, waarbij verschillende NAVO-landen (zoals Hongarije) zouden kunnen gaan dwarsliggen. Dat juist een organisatie als de NAVO zo’n fonds zou oprichten, zou een unicum zijn: zoiets gebeurde niet eerder. De NAVO is zich duidelijk aan het voorbereiden voor het geval Donald Trump in november opnieuw als president van de Verenigde Staten wordt gekozen. Mocht dat het geval zijn, dan is het waarschijnlijk snel gedaan met Amerikaanse steun aan Oekraïne.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Vorige week vrijdag was er een grootscheepse Russische raket- en drone-aanval op Oekraïense energie-infrastructuur, waardoor een miljoen mensen zonder stroom kwamen te zitten. zoals in Charkov, de tweede stad van het land. In havenstad Odessa gold dat voor 53.000 huishoudens. Ook ontstond er brand bij de Dnipro hydro-elektrische dam bij Zaporizja. Bij de aanvallen kwamen vijf mensen om het leven en raakten er veertien gewond.
De hydro-elektrische dam bij Zaporizja op het moment van impact (screenshot)
Volgens president Zelensky werden er 90 raketten en 60 Shahed-drones door de Russen afgevuurd. Het Kremlin liet weten dat de aanval wraak was voor de recente Oekraïense aanvallen op Russisch grondgebied (doelend op Belgorod). De Oekraïense minister van Energie, German Galushchenko, beschuldigde Rusland ervan te proberen “een grootschalig falen van het energiesysteem van het land” uit te lokken.
De brandende hydro-elektrische dam bij Zaporizja gezien vanaf de rivier de Dnjepr (screenshot)
Naast Charkov en Odessa werden er aanvallen gemeld in de geboorteplaats van president Zelensky, Kryvy Rih, en in Vinnytsja, beide in centraal Oekraïne. Volgens Oekraïense functionarissen werd er ook hier kritieke energie-infrastructuur beschadigd. Reparaties zijn in volle gang en op heel veel plekken is er weer elektriciteit.
Russische beschuldigingen aan Oekraïne na terreuraanslag Moskou
Op vrijdagavond 22 maart was er een terroristische aanslag in de Crocus City Hall ( Крокус-Сити-холл) in een voorstad van Moskou, waarbij vier mannen het vuur openden op bezoekers van de concertzaal, waar de Russische rockband Picnic zou optreden.
Concertbezoekers in verwarring bij het horen van schoten in de lobby (screenshot)
Tevens werd een brand ontketend door het gooien van brandbommen. Voor zover bekend kwamen er 143 mensen om het leven en raakten er ruim 360 personen gewond.
Terroristen schieten lukraak in het rond in de concertzaal van Crocus (screenshot)
Hoewel de vier terroristen per auto wisten te ontkomen, werden ze later die avond 340 km ten zuidwesten van Moskou aangehouden.
De aanslag werd kort na de aanslag opgeëist door terreurorganisatie IS-KP (ook wel bekend als ISIS-K), wat staat voor Islamitische Staat – provincie Khorasan, een regionale tak van IS, die actief is in Zuid-Centraal-Azië, voornamelijk Afghanistan.
Een door terreurorganisatie IS verspreide foto van de vier onherkenbaar in beeld gebrachte daders vóór de aanslag, waarbij ze met een vinger naar de lucht wijzen, dit verwijst naar naar het geloof in één god, maar is als gebaar inmiddels min of meer geclaimd door IS, de zwarte IS-vlag zien we op de achtergrond
Ondanks dit, gebeurde er wat vele analisten al vermoedden dat zou gebeuren: zonder enig bewijs suggereerde de Russische president Poetin een dag later dat Oekraïne bij de aanval betrokken was. De president zei dat de terroristen probeerden naar Oekraïne te vluchten en dat “de Oekraïense kant” voor hen “een raam had geopend” om de grens over te steken. En daar bleef het niet bij.
V.l.n.r.: Nikolai Patroesjev (1951), secretaris van de Veiligheidsraad van Rusland (SCRF), Alexander Bortnikov (1951), hoofd van de Federale Veiligheidsdienst (FSB) en Maria Zakharova (1975), directeur van de informatie- en persafdeling van het Ministerie van Buitenlandse Zaken(screenshots)
Nikolai Patroesjev, de secretaris van de Veiligheidsraad van Rusland (SCRF), beweerde dat Oekraïne achter de aanval zat. Alexander Bortnikov, het hoofd van de Federale Veiligheidsdienst(FSB), zei dat “radicale islamisten” de aanval voorbereidden met hulp van Oekraïense en westerse “speciale diensten”. Maria Zakharova van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken beschuldigde de Verenigde Staten er van Islamitische Staat als ‘boeman’ te gebruiken om Oekraïne te dekken.
Het logo van Meduza, noodgedwongen werkend vanuit Letland, hun slogan luidt: The Real Russia Today
Het in Letland gevestigde Russische nieuwskanaal Meduza meldde dat de staatsmedia in Rusland door het Kremlin waren geïnstrueerd om mogelijke “sporen” van Oekraïense betrokkenheid onder de aandacht te brengen. Eén dag na de aanval zond het Russische pro-Kremlin tv-station NTV een video-deepfake uit die de Oekraïense betrokkenheid moest bevestigen.
De nepvideo leek de hoogste veiligheidsfunctionaris van Oekraïne, Oleksiy Danilov, te laten zien terwijl hij over de aanval sprak. “Is het leuk in Moskou vandaag? Ik denk dat het heel leuk is. Ik zou graag willen geloven dat we vaker zulke leuke dingen voor ze gaan regelen”, zo leek hij te zeggen, hoewel hij dat in werkelijkheid nooit deed. De video combineerde door AI gegenereerde audio uit recente interviews met twee Oekraïense functionarissen, waaronder Danilov, volgens BBC Verify-verslaggeefster Shayan Sardarizadeh.
Oleksiy Danilov (1962), secretaris van de nationale veiligheids- en defensieraad(afgelopen dinsdag vervangen door Oleksandr Litvinenko) (screenshot)
Oekraïne heeft alle betrokkenheid bij de terreuraanslag ontkend. Op zaterdag 23 maart zei president Zelensky dat Poetin in plaats van zijn burgers toe te spreken, een dag stil bleef en erover nadacht hoe hij de schuld voor de aanslag in de schoenen van Oekraïne kon schuiven. “Ziek en cynisch”, zo classificeerde Zelensky de beweringen van Poetin.
President Zelensky tijdens zijn videoboodschap van 23 maart, waarin hij zijn burgers bijpraatte over de reparaties aan de energie-infrastructuur en reageerde op de verdachtmakingen van de Russische president over betrokkenheid van Oekraïne bij de terreuraanslag in Moskou (screenshot)
De Verenigde Staten zeiden dat er geen aanwijzingen waren voor Oekraïense betrokkenheid, terwijl de Britse minister van Financiën Jeremy Hunt de Russische beschuldigingen “een rookgordijn van propaganda ter verdediging van een uiterst kwaadaardige invasie van Oekraïne” noemde.
Overigens was Rusland van tevoren gewaarschuwd dat een terreuraanslag bepaald niet onwaarschijnlijk was. Op 7 maart liet de Amerikaanse ambassade in Moskou weten dat extremisten vergevorderde plannen hadden om aanvallen uit te voeren op grote bijeenkomsten in Moskou, inclusief concerten en adviseerde Amerikaanse burgers om “grote bijeenkomsten de komende 48 uur te vermijden.” Andere landen, zoals Canada, het Verenigd Koninkrijk en Nederland sloten zich hierbij aan en waarschuwden hun eigen landgenoten.
Met de aanhouding van de terroristen is inmiddels duidelijk dat het om vier Tadzjieken gaat, daarnaast zijn er meerdere personen aangehouden die een rol hebben gespeeld bij de voorbereidingen en uitvoering van de aanslag. Bij de voorgeleiding van de vier verdachten werd de wereld openlijk geconfronteerd met de martelpraktijken van de Russische overheid, de vier Tadzjieken waren overduidelijk behoorlijk ‘aangepakt’.
De vier verdachten werden zondag 24 maart voorgeleid en leken er niet best aan toe (screenshots)
Rusland heeft in de loop der jaren dat het zich bemoeide met allerlei conflicten en oorlogen, zoals in Afghanistan, Tsjetsjenië en Syrië, heel wat vijanden gemaakt. Daar is deze aanslag, die zoveel onschuldige concertbezoekers het leven kostte, waarschijnlijk aan te danken.
The Economist: Rusland maakt zich op voor zomeroffensief
In een gisteren in het Britse opinieblad The Economist gepubliceerd artikel, wordt gesteld dat Rusland zich opmaakt voor een grote nieuwe aanval langs een lange frontlinie. De auteurs leggen uit dat de lente enige opschorting van de vijandelijkheden langs de frontlijn in Oekraïne heeft gebracht vanwege problemen met de toestand van het terrein, waarin voertuigen en apparatuur moeilijk verplaatsbaar zijn.
“Maar dat zal niet lang duren. Als de lente overgaat in de zomer, bestaat de angst dat Rusland een groot nieuw offensief zal lanceren, net als vorig jaar. En het vermogen van Oekraïne om het deze keer af te houden lijkt nu veel minder zeker dan toen. Daarom moet het dringend meer troepen mobiliseren en een robuustere frontlinie-verdediging opbouwen”, aldus het artikel.
Logo van The Economist, dat al verschijnt sinds 1843
De auteurs wijzen er ook op dat de vertraging bij het verlenen van de noodzakelijke militaire hulp door de Verenigde Staten en Europa risico’s met zich meebrengt, aangezien Rusland “de ontoereikende verdedigingslinies van Oekraïne zou kunnen doorbreken”.
“Toch kan Oekraïne zijn bondgenoten niet simpelweg hier de schuld van geven. Ook Oekraïne maakt fouten. Eén daarvan is het gebrek aan mankracht. Rusland maakt zich op voor een nieuwe golf van mobilisatie, met het oog op de volgende grote stap. De terroristische aanval op een concert in Crocus City Hall op 22 maart, kan dit feitelijk gemakkelijker maken voor Vladimir Poetin, die het gebruikt om te beweren dat Rusland sterk moet zijn tegenover bloeddorstige vijanden”, aldus het artikel.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Drone-aanvallen tussen de strijdende partijen blijven doorgaan. Afgelopen zaterdag was de Russische stad Belgorod het doelwit van Oekraïense drones. De stad, met zo’n 334.000 inwoners, ligt regelmatig onder vuur, de ligging (zo’n 40 km van de grens) is daar debet aan.
Moment van een ontploffend projectiel in Belgorod (screenshot)
Volgens gouverneur Vyacheslav Gladkov van de gelijknamige oblast Belgorod, vielen er op die dag twee doden op een parkeerplaats: een moeder en haar zoon. Hij vermeldde verder dat er acht drones uit de lucht werden geschoten.
Gouverneur Vyacheslav Gladkov van de oblast Belgorad spreekt inwoners van het getroffen gebied toe, achter hem zien we de vlaggen van Rusland en van de oblast Belgorod (screenshot)
Maar daar bleef het niet bij: ook in de dagen daarna gingen de aanvallen op Belgorod en omgeving door, waardoor het totaal aantal doden op 16 kwam, 98 mensen raakten gewond, liet gouverneur Gladkov weten. Scholen bleven gesloten.
Schade op een parkeerplaats in Belgorod (screenshot)
Vanwege de aanvallen is nu besloten om 9.000 schoolgaande kinderen uit de regio te evacueren, de eerste groep van 1.200 vertrekt vandaag.
Berging op een van de getroffen locaties in Belgorod (screenshot)
Pseudo-verkiezing
Dan waren daar de afgelopen week natuurlijk ook nog de Russische presidentsverkiezingen, waarvan de uitslag (Poetin) van tevoren vast stond. De drie door het Kremlin goedgekeurde presidentskandidaten bleven nergens: president Poetin won met 87% van de stemmen. Westerse landen stonden in de rij om de stemming als vrij noch eerlijk te veroordelen.
Verschillende filmpjes doken op waarop de verkiezingsfraude is vastgelegd: hier zien we twee dames van een stembureau een stembus vullen met de ene na de andere stemvervalsing, terwijl een politieagent (net buiten beeld) toekijkt (screenshot)
Duitsland noemde het een ‘pseudo-verkiezing’ onder een autoritaire heerser die afhankelijk was van censuur, repressie en geweld.
De man die hier op de grond ligt en handboeien om krijgt, werd met geweld uit een stemhokje getrokken door een van de politieagenten, nadat hij over zijn schouder meekeek (en iets zag wat hem niet beviel…?), hij werd gearresteerd en weggevoerd (screenshot)
De Britse minister van Buitenlandse Zaken, Lord Cameron, veroordeelde “het illegaal houden van verkiezingen op Oekraïens grondgebied”.
President Zelensky tijdens zijn toespraak eerder deze week (screenshot)
President Zelensky van Oekraïne zei dat de Russische dictator een nieuwe verkiezing had gesimuleerd.
Leonid Volkov (1980), tegenstander van Poetin tijdens een videoboodschap na de op hem gerichte aanval, waarvoor hij Poetin zelf verantwoordelijk houdt (screenshot)
In de woorden van Navalny-bondgenoot Leonid Volkov, die vorige week 12 maart in ballingschap in Litouwen door een onbekende werd aangevallen met een vleeshamer: “De percentages die voor Poetin zijn berekend, staan uiteraard niet in de geringste relatie met de werkelijkheid.”
De uitslagen zijn binnen, waarbij zittend president 87,86% van de stemmen kreeg, zijn ‘pseudo-tegenstanders’ waren Vladislav Davankov met 3,76%, Leonid Slutskymet 2,97% en Nikolai Kharitonovmet 3,86% (screenshot)
President Poetin zelf noemde de verkiezingen “…transparant en absoluut objectief, niet zoals in de V.S., met dat stemmen per post, waar je een stem kunt kopen voor $ 10”. Eerder dit jaar deed hij dezelfde valse bewering over de Amerikaanse verkiezingen, zonder ooit met enig bewijs te komen. Ondertussen zei de onafhankelijke Russische waakhond Golos, die door het Kremlin is bestempeld als een ‘buitenlandse agent’, dat Rusland nog nooit eerder een presidentiële campagne heeft gezien die zo ver achterbleef bij de grondwettelijke normen. Door deskundigen wordt geschat dat er van de 76 miljoen uitgebrachte stemmen flink gesjoemeld is: met 22 tot 36 miljoen stemmen zou gefraudeerd zijn.
Waarschuwing voor pessimisme
Rob Bauer, voorzitter van het Militair Comité van de NAVO, heeft gewaarschuwd voor buitensporig pessimisme over het vermogen van Oekraïne om de oorlog te winnen en heeft er bij de wereld op aangedrongen Kiev verder te steunen.
De Nederlandse luitenant-admiraal Rob Bauer (1962), voorzitter van het Militair Comité van de NAVO sinds 2021 (screenshot)
Hij liet weten dat de wereld in 2023 wellicht te optimistisch was over de strijd van Oekraïne tegen Rusland, maar, zo meende hij: “We mogen niet dezelfde fout maken door in 2024 al te péssimistisch te worden”. Hij benadrukte dat op basis van de feiten er alle reden was om vertrouwen te hebben in het vermogen van Oekraïne om [in hun strijd] te slagen. “NAVO-bondgenoten en vele andere landen over de hele wereld bieden ongekende steun aan Oekraïne en het heeft echt een verschil gemaakt. Maar Oekraïne heeft nog meer steun nodig”, aldus Bauer.
Rob Bauer, tijdens een NAVO-persconferentie op 18 januari dit jaar (screenshot)
De militaire voorzitter merkte op dat Oekraïense strijdkrachten een revolutie teweeg hebben gebracht in veel aspecten van de moderne oorlogsvoering. “Geconfronteerd met een combinatie van loopgraven en artilleriebarrages uit de Eerste Wereldoorlog [aan de ene kant] en drone-oorlogvoering en kunstmatige intelligentie uit de 21e eeuw [aan de andere kant], heeft Oekraïne zich snel aangepast en teruggevochten”, aldus Bauer. Hij was van mening dat het Oekraïense leger gepionierd heeft door innovatie en combinaties van uitrusting in Sovjetstijl en modern Westers materieel.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Drie in Oekraïne gevestigde Russische paramilitaire groepen, die zich verzetten tegen de bezetting van Oekraïense gebieden, lieten dinsdag weten dat ze Rusland waren binnengetrokken en daar tegen regeringstroepen vochten.
Het Freedom of Russia Legion (FRL), het Russisch Vrijwilligerskorps (RDK) en het Siberische Bataljon (SB) plaatsten video’s waarin naar verluidt hun strijders in de Russische regio’s Belgorod en Koersk te zien waren. De FRL en een verbannen Russische politicus beweerden dat twee dorpen onder de controle van de “bevrijdingstroepen” stonden.
Archiefbeeld van enkele strijders van het FRL (Freedom of Russia Legion / Легион Свобода России) met de wit-blauw-witte vlag van de in 2022 opgerichte organisatie (fotograaf onbekend)
Maar volgens het Russische ministerie van Defensie werden de doorbraakpogingen verijdeld. Het beweerde dat meer dan 234 Oekraïense (in plaats van Russische) troepen waren gedood en dat verschillende tanks waren vernietigd.
Beeld verspreid door het RDK(Russisch Vrijwilligerskorps / Русский добровольческий корпус), duidelijk herkenbaar aan hun logo, van militairen die de Oekraïens/Russische grens zijn overgestoken (screenshot)
Het Oekraïense leger ontkende elke betrokkenheid bij de grensoverschrijdende aanvallen van dinsdag. Andriy Yusov, een woordvoerder van de militaire inlichtingendienst, zei dat de paramilitaire groepen “onafhankelijke organisaties” van Russische staatsburgers waren en daarom “thuis” opereerden.
Dikke rookwolken na een Oekraïense drone-aanval op een olieraffinaderij bij de Russische stad Rjazan (screenshot)
In een afzonderlijke ontwikkeling zei Rusland dat Oekraïne 25 drones had gelanceerd op doelen in heel Rusland, maar dat de aanval werd verijdeld. Er zijn echter video’s opgedoken waarop verschillende Russische oliefaciliteiten in brand lijken te staan. En ook gisteren was het raak en werd o.a. een olieraffinaderij bij de Russische stad Rjazan (zuidoostelijk van Moskou) door een drone geraakt, waarna er brand uitbrak.
Russische verkiezingen in bezet gebied
Het Kremlin heeft een grote campagne gelanceerd om inwoners van bezette delen van Oekraïne op te roepen te stemmen bij de Russische presidentsverkiezingen.
Russische militairen in een van de bezette gebieden brengen hun stem uit (screenshot)
Voor het eerst worden de nationale verkiezingen over drie dagen uitgesmeerd (15-17 maart), maar er zijn al extra vervroegde verkiezingen (vanaf 27 februari) begonnen in de bezette delen van vier Oekraïense regio’s: Zaporizja, Cherson, Donetsk en Loehansk, volgens Moskou vanwege “veiligheidsrisico’s”. President Poetin zal zeker nog een ambtstermijn winnen, maar een hoge opkomst zou de pogingen van het Kremlin om zijn aanhoudende overheersing te legitimeren ten goede komen, tevens zou het ook worden gebruikt om de Russische invasie van Oekraïne te rechtvaardigen.
Een vrouw brengt haar stem uit bij een openlucht-stembureau (screenshot)
Er zijn verschillende manieren waarop Oekraïners onder bezetting tot stemmen worden gedwongen. Hoewel de bezettingsautoriteiten stembureaus hebben opgezet, zijn kiezers niet verplicht deze te bezoeken, aangezien diezelfde autoriteiten mensen (‘pro-Russische collaborateurs’ volgens een bewoner) met stembussen naar hun huizen hebben gestuurd. Via de sociale media liet de door Rusland geïnstalleerde verkiezingscommissie in de regio Zaporizja het volgende weten: “Beste kiezers, we maken ons zorgen over uw veiligheid! U hoeft nergens heen om te stemmen – wij komen bij u thuis met stembiljetten en dozen!”
Een Russisch mobiel stembureau in bezet gebied (screenshot)
Oekraïners in de bezette gebieden worden ook onder druk gezet door een pro-stemcampagne genaamd InformUIK, ogenschijnlijk bedoeld om hen te informeren over de stemprocedure, evenals over alle kandidaten. De verkiezingscommissie probeert alle overgebleven inwoners van de door Rusland bezette gebieden thuis te bezoeken. Die vertegenwoordigers worden vaak vergezeld door gewapende soldaten. Ze verzamelen persoonsgegevens om kiezerslijsten samen te stellen en filmen soms buurtbewoners tijdens dergelijke bezoeken. De Russische verkiezingsleider in de deels bezette regio Zaporizja erkende dat de lokale bevolking zich zorgen maakte over de opnames.
Oekraïne heeft de stemming afgedaan als een onwettige schijnvertoning
Zweden officieel NAVO-lid
Afgelopen dinsdag vormde het sluitstuk van de lange weg die Zweden sinds vorig jaar aflegde om lid van de NAVO te worden. Lidstaten Turkije en Hongarije lagen lang dwars, maar beide landen hebben inmiddels ingestemd met het lidmaatschap, waardoor de NAVO sinds de door Rusland ontketende oorlog in Oekraïne met twee landen is gegroeid: Finland en Zweden.
NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg houdt een toespraak bij de officiële welkomstceremonie bij het NAVO-hoofdkwartier in Brussel, links zien we de Zweedse Kroonprinses Victoria en rechts de Zweedse premier Ulf Kristersson (screenshot)
Mocht de Russische president Poetin gehoopt hebben dat zijn inval in Oekraïne de westerse bondgenoten zou verdelen, dan is hij inmiddels wel uit die droom ontwaakt.
De Zweedse vlag vóór het hijsen (screenshot)
Zonder de door hem begonnen oorlog zouden de twee Scandinavische landen zeker hun positie van neutraliteit gehandhaafd hebben.
In plaats daarvan is de NAVO niet alleen aanzienlijk groter geworden, maar is de Oostzee op de Russische kustlijn (512 km) na, met Finland en Zweden erbij, in NAVO-gebied veranderd.
De NAVO-vlaggenparade bij het hoofdkwartier: de Zweedse vlag zien we hier net onder de Nederlandse vlag, aan de linkerkant (screenshot)
Dinsdag werd Zweden met het hijsen van de nationale vlag bij het NAVO-hoofdkwartier in Brussel, officieel lid van de militaire verdragsorganisatie.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
In de vroege ochtend van afgelopen dinsdag was het opnieuw raak bij een Oekraïense aanval met zeedrones.
De Sergej Kotov op archiefbeeld, het schip werd in 2022 opgeleverd (fotograaf onbekend)
Het Russische patrouillevaartuig, de Sergej Kotov, werd bij de Straat van Kertsj, tussen het door de Russen bezette schiereiland De Krim en het Russische vasteland, geraakt door MAGURA V5-drones van Oekraïense makelij.
Screenshot van de Sergej Kotov, vlak voor de aanval
Het 94 meter lange schip liep schade op aan zowel bakboord-, stuurboord- én achterzijde zo meldde de Oekraïense militaire inlichtingendienst, die tevens beelden van de aanval deelde De schade aan het 65 miljoen dollar kostende vaartuig was dermate groot dat het hierna zonk.
Het schip incasseert kort daarna een voltreffer
Volgens dezelfde inlichtingendienst zouden er bij de aanval zeven opvarenden zijn omgekomen en zes gewonden zijn gevallen. Het schip heeft doorgaans een bemanning van tachtig personen, maar het lijkt erop dat er ten tijde van de aanval minder manschappen aan boord waren: de inlichtingendienst repte over 52 geredde militairen.
Een volgende zee-drone nadert het patrouillevaartuig
Rusland heeft tot nu toe niets over de aanval gezegd, maar zoals wel vaker het geval is, hebben verschillende Russische militaire bloggers het verlies van de Sergej Kotov bevestigd. Het schip is er een uit een serie van vier met de codenaam Project 22160. Het eerste schip werd in 2018 opgeleverd en er zijn er momenteel nog twee in aanbouw.
En opnieuw is het raak (de tekst linksboven in beeld luidt “головне управління роэвідки” – “Hoofdkantoor Inlichtingendienst“)
Volgens Oekraïne speelde de Sergej Kotov twee jaar geleden, aan het begin van de oorlog, een rol bij de aanval op Slangeneiland, bij de Oekraïens-Roemeense grens, samen met de geleide-raketkruiser Moskva, die op zijn beurt op 14 april 2022 door Oekraïne tot zinken werd gebracht.
Een van de redenen om actief Russische marineschepen aan te vallen, is de zeemacht dusdanig te verzwakken dat de Zwarte Zee-corridor voor vrachtschepen (de graanexport) vanuit Odessa en omgeving, open gehouden wordt. Die strategie blijkt bijzonder succesvol: de export is zelfs zodanig toegenomen, dat die op het niveau van vóór de oorlog is.
President Zelensky liet op dinsdag in zijn reguliere videotoespraak dat er geen veilige havens voor ‘Russische terroristen’ in de Zwarte Zee zijn en dat die er ook niet zullen komen.
Odessa onder vuur
Het lijkt er sterk op dat het Kremlin gisteren vergelding zocht voor het verlies van het patrouilleschip. In het havengebied van Odessa werd een zeedrone-faciliteit onder vuur gemomen. Het Russische ministerie van Defensie zei dat het de hangar met succes had aangevallen: “Het doel is bereikt, het doel is bereikt”. Volgens Oekraïne verloren vijf mensen het leven bij de aanval.
De Griekse premier Kyriakos Mitsotakis krijgt een hartelijk welkom door president Zelensky bij aankomst op het haventerrein van Odessa (screenshot)
De aanval was mede opmerkelijk omdat niet ver daarvandaan president Zelensky een ontmoeting had met de Griekse premier Kyriakos Mitsotakis. Griekse media meldden dat één raket een paar honderd meter van de twee leiders landde.
De twee leiders maakten een wandeling over het terrein, waar niet ver daarvandaan een Russische aanval op een zee-drone-faciliteit plaatsvond (screenshot)
Tijdens een gezamenlijke persconferentie zei de Griekse premier: “We hoorden het geluid van sirenes en explosies die vlakbij ons plaatsvonden. We hadden geen tijd om naar een schuilplaats te gaan.”
Fotomoment vóór de bespreking met de Griekse delegatie (foto: X ZelenskyyUa)
“Het is een heel intense ervaring, het is heel anders om in kranten over de oorlog te lezen en het met je eigen oren te horen en met je eigen ogen te zien.”, voegde hij eraan toe.
De getroffen flat in Odessa vanuit de lucht gezien (screenshot)
Odessa werd afgelopen zaterdag ook hard geraakt: bij een Russische drone-aanval op de havenstad kwamen twaalf mensen om het leven, waaronder vijf kinderen. Van die vijf waren er twee nog geen jaar oud.
Reddingswerkers bij het getroffen flatgebouw (screenshot)
Er werd een flatgebouw van negen verdiepingen geraakt waarvan een deel (achttien appartementen) werd verwoest.
Bij zijn bezoek aan Odessa gisteren legde de Griekse premier Mitsotakis samen met president Zelensky bloemen bij de getroffen flat, waar een spontane herdenkingsplek is ontstaan met bloemen, knuffels en lichtjes (screenshot)
In een bericht op sociale media zei president Zelensky: “We hebben meer luchtverdediging nodig van onze partners. We moeten het Oekraïense verdedigingsschild versterken om ons volk meer bescherming te bieden tegen Russische terreur. Meer luchtverdedigingssystemen en meer raketten voor luchtverdedigingsystemen redden levens.”
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Deze dag herinnert aan de de 3e maart 1878, toen Bulgarije zich met behulp van de Russen bevrijdde van de Ottomaanse (Turkse) overheersing. De Bulgaren waren in 1876 al in het geweer gekomen tegen de Ottomanen, maar dat werd toen de kop ingedrukt. Toen de Russen echter in 1877 het Ottomaanse Rijk de oorlog verklaarden, keerde het tij. Na de Russische overwinning werd op 3 maart 1878 het Verdrag van San Stefano getekend, waarbij Bulgarije na 500 jaar overheersing een autonoom prinsdom werd.
Ondertekening van het Verdrag van San Stefano (London Illustrated News, artiest onbekend)
Zeven jaar later, in 1885, ‘annexeerde’ Bulgarije het zuidelijk gelegen Oost-Roemelië, wat bij het verdrag van 1878 officieel aan Bulgarije was toegewezen, maar wat in de praktijk nog steeds bestuurd werd door het Ottomaanse Rijk. Dit leidde op zijn beurt weer tot een oorlog met Servië. Op 24 maart 1886 werd het Tophane Verdrag ondertekend, wat Bulgarije zeggenschap gaf over Oost-Roemelië, hoewel het officieel niet onder het grondgebied van het prinsdom Bulgarije viel. Officiële samenvoeging van de twee landsdelen werd pas een feit op 6 september 1908 (Herenigingsdag), eveneens een Bulgaarse feestdag.
Bulgarije in het geel, Oost-Roemelië in het oranje
De vlag
Vlag van Bulgarije (1879-1946 en 1990-heden)
De vlag is een horizontale driekleur in wit, groen en rood. Ze laat eigenlijk goed zien hoe dankbaar de Bulgaren waren voor de Russische hulp in 1878. Ze is identiek aan de Russische vlag, alleen de blauwe baan werd vervangen door een groene.
De kleuren hebben geen historische achtergrond, maar worden symbolisch uitgelegd: wit staat voor arbeidsvreugde, vrede en vrijheid, groen vruchtbaarheid, landbouw en de bossen, rood voor het voor de vrijheid vergoten bloed.
In haar communistische tijd tussen 1946 en 1990, werd de vlag met het socialistische wapen gevoerd en wel in de witte baan aan de broekingszijde. Dit wapen is in die jaren in totaal vier keer enigszins veranderd. De afbeelding laat de laatste versie zien, die in gebruik was tussen 1971 en 1990.
De Oekraïense president Zelensky stond afgelopen zaterdag in Kiev stil bij twee jaar oorlog in zijn land. Hij werd vergezeld door westerse leiders in een blijk van solidariteit. Voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, was overgekomen, net als de leiders van Canada, Italië en België. Het ‘jubileum’ komt op een moment dat Oekraïne een reeks tegenslagen ervaart in zijn pogingen om Rusland van zijn grondgebied te verdrijven.
President Zelensky nam zijn gasten mee naar het vliegveld Hostomel, waar twee jaar geleden slag werd geleverd met de Russen, die het vliegveld bezetten, maar op 2 april verdreven werden door het Oekraïense leger, zo’n 300 Oekraïense en 200 Russische militairen lieten hier het leven, op het screenshot zien we v.l.n.r. premier Alexander De Croo (België), premier Justin Trudeau (Canada), Europese Commissie-voorzitter Ursula von der Leyen, onbekend, president Volodymyr Zelensky van Oekraïne (screenshot)
In een toespraak beloofde hij dat zijn land zal zegevieren: “Niemand van ons zal toestaan dat er een einde komt aan ons Oekraïne”. Hij voegde eraan toe dat ieder normaal mens zou willen dat de oorlog eindigt, maar dat dit alleen op de voorwaarden van Oekraïne kan gebeuren: “Daarom voegen we aan de woorden ‘einde van de oorlog’ altijd ‘op onze voorwaarden’ toe. Daarom gaat het woord ‘vrede’ altijd samen met ‘eerlijk’. We vechten ervoor, al 730 dagen van ons leven. En we zullen winnen op de beste dag van ons leven.”
De Herdenkingsmuur voor de Gevallenen in Kiev (fotograaf onbekend)
De president en zijn buitenlandse gasten legden kransen bij de Herdenkingsmuur voor de Gevallenen aan de zijkant van het Sint Michielsklooster aan de Trohsvyatitelska-straat.
Zweden NAVO-lid
Naar aanleiding van de Russische inval in Oekraïne had Zweden samen met Finland in mei 2022 het NAVO-lidmaatschap aangevraagd. Alle NAVO-landen stemden vorig jaar al in met het toetreden van Finland, voor Zweden lag het ingewikkelder: zowel Turkije als Hongarije lagen lang dwars. Turkije eiste dat Zweden meer actie ondernam tegen in Zweden woonachtige radicale Koerden en leden van de Gülen-beweging, die verantwoordelijk worden gehouden voor een couppoging in Turkije in 2016. Ook koranverbrandingen in Zweden waren Turkije een doorn in het oog. Na Zweedse toezeggingen stemde het Turkse parlement op 23 januari jongstleden alsnog vóór toetreding van Zweden..
Gezamenlijke persconferentie van de Zweedse premier Kristersson en zijn Hongaarse collega Orbán afgelopen maandag in Boedapest, na het ‘ja’ van het Hongaarse parlement van vrijdag over de toelating van Zweden tot de NAVO (screenshot)
De verwachting was dat Hongarije als laatst dwarsliggend land snel het Turkse voorbeeld zou volgen en dat gebeurde afgelopen vrijdag dan ook. Zweden had als EU-lidstaat de nodige kritiek op de rechtsstaat in Hongarije onder premier Orbán. Met een bezoek van de Zweedse premier Kristersson aan zijn Hongaarse collega werden de plooien alsnog gladgestreken. Tijdens de ontmoeting werd er een akkoord gesloten over de verkoop van vier Zweedse gevechtsvliegtuigen.
Tevens werd er een akkoord gesloten over de verkoop van vier Zweedse gevechtsvliegtuigen, beide leiders drukten elkaar de hand tussen de vlaggen (screenshot)
Het betekent dat Zweden na 200 jaar zijn militaire neutraliteit opgeeft. De NAVO bestaat daarmee uit 32 lidstaten. Met het strategisch in de Oostzee gelegen eiland Gotland kan het hele vaargebied onder vuur worden genomen en het hele luchtruim boven de Oostzee in de gaten worden gehouden.
NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg zei dat het Hongaarse besluit het bondgenootschap “sterker en veiliger” heeft gemaakt.
De Russische president Poetin stuurde zijn leger in 2022 naar Oekraïne o.a. in de verwachting dat het de expansie van de NAVO zou tegenhouden en het westerse samenwerkingsverband zou verzwakken. Met de toevoeging van eerst Finland en nu Zweden is nu het tegenovergestelde gebeurd.
Meer Russische vliegtuigen neergehaald
Het Oekraïense leger zegt dat het in evenveel dagen tien Russische gevechtsvliegtuigen heeft neergeschoten, wat een scherpe stijging betekent ten opzichte van de voorgaande maanden. De claim komt ondanks tekorten die de Oekraïense strijdkrachten ervaren, als gevolg van vertragingen in de westerse bevoorrading.
Oekraïne zegt dat het tussen 17 en 27 februari enkele van de beste vliegtuigen ter beschikking van de Russische luchtmacht heeft neergeschoten. Het gaat dan allereerst om een zeer geavanceerd en zeldzaam militair spionagevliegtuig, de A-50. Als dit wordt bevestigd, zou dit de tweede neergehaalde A-50 in iets meer dan een maand zijn, een fors verlies voor Rusland en een aanzienlijke overwinning voor Oekraïne.
De andere Russische vliegtuigen die Oekraïne in de periode beweert te hebben vernietigd, zijn zeven Su-34’s en twee S-35 straaljagers. Naar alle waarschijnlijkheid zijn de door de V.S. geleverde Patriot-grond-luchtraketten gebruikt voor het neerhalen van de toestellen.
President Zelensky reisde afgelopen dinsdag naar Tirana (Albanië), zodat hij woensdag voor een ontmoeting met leiders uit Zuidoost-Europa kon aanschuiven, in een poging steun en wapens naar Kiev te laten blijven stromen, nu Rusland winst boekt op het slagveld, twee jaar na de invasie van zijn buurland.
President Zelensky werd gisteren welkom geheten in Tirana door de Albanese premier Edi Rama (screenshot)
Tijdens een gezamenlijke persconferentie na de top met de Albanese premier Edi Rama liet Zelensky het volgende weten:
President Zelensky en de Albanese premier Rama aan het begin van de persconferentie op 28 februari (screenshot)
“De top van vandaag gaat over eenheid, en ik geloof dat de Balkanstaten zich vandaag moeten verenigen. Rusland zal er alles aan doen om de situatie te destabiliseren. Rusland zal niet stoppen: het trekt conclusies uit de fouten die het op Oekraïens grondgebied heeft gemaakt en zal verder destabiliseren en andere tactieken gebruiken”, voegde hij eraan toe.
President Zelensky tijdens de persconferentie in Tirana (screenshot)
De Albanese premier Edi Rama erkende ook dat er een duidelijk risico bestaat voor de Balkan als gevolg van Russische agressie: “Wat daar [in Oekraïne] gebeurt, kan zich op verschillende manieren herhalen”. Volgens Rama kan er oorlog uitbreken, hoe onmogelijk het ook lijkt, en dat “we niet met vuur mogen spelen”.
Premier Rama van Albanië tijdens de persconferentie (screenshot)
Tijdens de persconferentie riep Rama landen op om de hulp aan Oekraïne voort te zetten. Hij voegde eraan toe dat hij zich ervan bewust is dat staten als Albanië niet kunnen voldoen aan de defensiebehoeften van Oekraïne, dus drong hij er bij grote en rijke landen op aan Kiev te helpen.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
24 februari is de nationale feestdag van Estland. Herdacht wordt dat het land op die datum in 1918 een onafhankelijke republiek werd. Tot die tijd was Estland een onderdeel van het Russische keizerrijk. Met de instorting daarvan, na de Russische Revolutie eind 1917, was de weg vrij voor een eigen koers.
Hoewel het zogenaamde Manifest van alle volkeren, waarin de onafhankelijkheid werd uitgeroepen één dag eerder, op 23 februari al een feit was (in de havenstad Pärnu), werd het pas één dag later officieel, na publicatie in de hoofdstad Tallinn. Op 2 februari 1920 werd tussen Estland en Rusland het Tartu Vredesakkoord gesloten, waarmee de status van Estland als onafhankelijk land definitief een feit werd.
De geschiedenis is bekend: vanaf de Tweede Wereldoorlog werden de Baltische staten, waaronder Estland, wederom bezet en het einde van die oorlog bracht daarin geen verandering. Op 8 mei 1990, met het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, werd de onafhankelijkheid opnieuw uitgeroepen.
Onafhankelijkheidsdag wordt normaliter gevierd met vuurwerk, concerten, parades en feesten, deels op de 23e, deels op de 24e februari. Een officiële parade met receptie, waarbij de president decoraties uitdeelt en een toespraak houdt, wordt ieder jaar in een andere stad georganiseerd.
De vlag
Vlag van Estland
De vlag is een horizontale driekleur in blauw, zwart en wit. De kleuren vinden hun ietwat ongewone oorsprong in de studentenvereniging Vironia in de universiteitsstad Tartu. Deze vereniging, opgericht in 1881, wilde zich onderscheiden door een vlag. Dat werd de vlag die we tegenwoordig als de nationale Estse vlag kennen.
De allereerste vlag van Estland is bewaard gebleven en is te zien in het Nationale Museum van Estland, goed zichtbaar is dat het blauw oorspronkelijk lichter was, de pantonekleur was toen 289C, nu is dat 285C (foto: Märt Kose / publiek domein)
Bronnen spreken elkaar tegen over wanneer de vlag voor het eerst te zien dan wel uitgestoken werd, óf op 17 óf op 29 september 1881.
Wapen van de studentenvereniging Vironia (1925-heden)
Dan circuleert er ook nog een datum van 4 juni 1884 en dat is de dag die de Estse regering aanhoudt voor de Vlagdag. In deze versie zou de vlag gemaakt zijn in Tartu, door een ploeg naaisters onder leiding van Paula Hermann, de vrouw van dr. Karl August Hermann, een erelid van de studentenvereniging. Deze was voor het eerst te zien tijdens een kerkdienst in Otepää; tijdens deze dienst zou de vlag gezegend zijn.
De gebruikte kleuren werden uitgelegd als blauw voor de hemel, zwart voor het land en wit voor de sneeuw. Toen deze vlag in 1896 tijdens een zangfestijn werd gebruikt als demonstratie tegen de Russische overheersers, werd hij prompt verboden. Daarmee bereikte de vlag onmiddellijk de status van nationaal symbool.
De Estse vlag op 1 november 1905 tijdens een demonstratie in Tartu (publiek domein)
Vanaf 1918 tot 1940 was het de nationale vlag van Estland. Daarna werd de vlag opnieuw verboden. Vanaf 1990 is hij in ere hersteld. Kennelijk vond men de verklaring van de kleuren door de studenten in 1881 iets te makkelijk, want allerlei symboolwaardes zijn er inmiddels aan toegevoegd.
De vlag van Estland in de vorm van een natuurlijk landschap, een werk van Valmar Valdmann uit 2009 (publiek domein)
Het blauw staat dan voor geloof, trouw en toewijding. Ook worden lucht, zee en meren genoemd. Het zwart zou symbool zijn voor het ‘zwarte’ verleden van Estland, in de zin van het vele lijden van de Esten onder vreemde overheersers. Het wit wordt uitgelegd als het streven naar verlichting en deugd, maar ook als de kleur van de bast van de berk en door de middernachtzon beschenen nachten.
Vlag van de president
Presidentiële vlag van Estland
De vlag van de president, vastgesteld in 1993 heeft de ‘grote’ versie van het nationale wapen midden op de vlag.
President Alar Karis (1958) met de presidentiële vlag van Estland (foto: Liis Treimann)
Het wapen bestaat in een ‘grote’ en ‘kleine’ vorm. De eerste versie heeft rond het schild twee gekruiste gouden eikentakken, de tweede bestaat alleen uit het schild. Op het gouden schild zien we drie zogenaamde ‘gaande leeuwen’ in blauw, rood ‘genageld en getongd’.
V.l.n.r.: Wapen van Denemarken / Groot wapen van Estland / Klein wapen van Estland
De drie leeuwen zijn afkomstig van het wapen van de Deense Koning Waldemar II, die in 1219 het noorden van Estland veroverde, waarna de leeuwen als wapen voor Reval gebruikt werden, toen de belangrijkste stad van deze Deense ‘kolonie’, tegenwoordig beter bekend onder de huidige naam Talinn, hoofdstad van Estland.
Kaart van het “Deense Rijk” na de overwinningen van Waldemar”, waar we rechts de Estse ‘kolonie’ zien, uit:’ Historisk Atlas” door Hildebrand Selander (Norstedt & Söner, Stockholm, 1880) (publiek domein)
De stad heeft dit wapen altijd behouden (net als Denemarken trouwens). En net als het land waar het de hoofdstad van is, heeft Talinn een ‘grote’ en een ‘kleine’ versie, maar om dingen nog wat ingewikkelder te maken: de stad heeft ook een ‘middelste’ versie!
V.l.n.r.: Groot wapen van Talinn / Middelste wapen van Talinn / Klein wapen van Talinn
De ‘grote’ en daarmee uitgebreidste versie heeft naast het gouden schild en de drie leeuwen een uitgebreide bekroning: het wordt gedekt door een zilveren helm met een gesloten vizier met rode voering en een gouden ketting rond de nek. De helm is op zijn beurt gedekt met een gouden kroon waaruit als helmteken een gekroonde vrouwenfiguur oprijst, gekleed in het rood en met de armen voor de borst gekruist. Verder is het wapen rijk versierd met een overdaad aan zogenaamde dekkleden in de kleuren goud en blauw.
De ‘middelste’ versie van het wapen van Talinn is in principe gelijk aan de ‘kleine’ versie van het wapen van Estland, het gouden schild met de drie blauwe leeuwen, alleen is de uitvoering iets anders. De ‘kleine’ versie is daarentegen totaal anders, maar ook hier zien we de erfenis van Denemarken: een wit kruis op een rood veld, heden ten dage onmiddellijk herkenbaar als de Dannebrog, de Deense vlag.
Toen Denemarken zijn Estse gebied in 1346 verkocht aan de Duitse Ordestaat (Staat des Deutschen Ordens) werd het wapen van Reval/Talinn gehandhaafd en uiteindelijk symbool voor het hele gebied. Dit bleef zo, ook toen Estland weer eens van eigenaar wisselde.
Zo werd het onder Zweeds bestuur het Hertogdom Estland (1561-1721), onder Russisch bestuur het Gouvernement Estland (1721-1917), waarna het in 1918 onafhankelijk werd.
Kaart uit 1820 van het Gouvernement Estland, onder Russisch bestuur (uit ‘Geografische atlas van het Russische rijk, het Koninkrijk Polen en het Groothertogdom Finland’ door luitenant-kolonel Vasily Petrovich Pyadyshev (1758-1835)) (publiek domein)
De enige periode waarin het wapen verboden werd, was die van de bezetting vanaf 1940 door de Sovjet-Unie, maar bij de hernieuwde onafhankelijkheid in 1990, keerde het wapen terug.
Deze week is hey twee jaar geleden dat Rusland Oekraïne binnenviel. De snelle verovering en omverwerping van de regering die het Kremlin verwacht had, kwam -zoals we inmiddels weten- niet uit. Na twee jaar bevindt het front zich min of meer in een patstelling en lijkt een einde van de oorlog ver weg.
Avdiivka door Oekraïne opgegeven
Waar het eind vorige week al naar uitzag is inmiddels gebeurd: Oekraïense troepen gaven de stad Avdiivka op, die ze maandenlang wanhopig hadden verdedigd tegen een Russische aanval, die de laatste weken alleen maar in intensiteit toenam.
De verovering van het in een ruïne veranderde Avdiivka is een strategische en symbolische overwinning voor Rusland, waardoor de verdediging van de regionale hoofdstad Donetsk wordt versterkt en die mogelijk openingen biedt voor verdere Russische offensieven in door Oekraïne heroverd gebied.
Volgens de nieuwe Oekraïense opperbevelhebber Oleksandr Syrsky was er geen keus om de troepen terug te trekken, om zodoende levens van soldaten te redden. Wat dat betreft was de terugtrekking wellicht aan de late kant: een video die door Russische militaire bloggers is geplaatst na de verovering van Avdiivka lijkt de lichamen te tonen van Oekraïense soldaten die zich zouden hebben overgegeven nadat Russische troepen hun positie hadden veroverd. Het doden van soldaten die zich overgeven valt onder de noemer oorlogsmisdaden.
Andriy Dubnytsky, één van de gedode Oekraïense militairen na de val van Avdivvka (foto: Культурньій Десант)
Ivan Zhytnyk, Andriy Dubnytsky en Georgiy Pavlov zijn door familieleden geïdentificeerd als de dode soldaten in de video. Wekenlang voerden de strijders op hun benarde positie bij de vrijwel geheel omsingelde stad een steeds wanhopiger strijd om hun positie te behouden. Ze hadden hun commandanten herhaaldelijk gevraagd hen terug te trekken, uit angst dat de omsingeling volledig zou worden. Maar hun verzoeken werden afgewezen.
Los van deze zes zijn er overigens honderden Oekraïense militairen gevangengenomen en/of gedood. De terugtrekking was dusdanig chaotisch dat er volgens sommige bronnen circa 850 tot 1.000 militairen zijn ‘verdwenen’. Maar andere bronnen gaan ervan uit dat het hoge cijfer niet klopt en dat een nauwkeurige telling pas mogelijk is als de nieuwe verdedigingslinies verder naar het westen worden bemand.
Circa 60 Russische militairen gedood in de regio Donetsk
Minstens 60 Russische militairen zijn gedood nadat een oefengebied in het bezette Oost-Oekraïne werd getroffen door twee raketten. Bronnen bekend met de situatie vertelden dat troepen zich hadden verzameld op een locatie in de regio Donetsk, voor de komst van een hoge commandant. Videobeelden van het incident lijken grote aantallen doden te tonen. Deze en andere video’s en foto’s laten tientallen soldaten zien die schijnbaar dood in een veld liggen. Schattingen, ook van degenen die het hebben overleefd, wijzen erop dat er minstens zestig doden zijn gevallen. Een Russische functionaris bevestigde dat er een aanval had plaatsgevonden, maar noemde de berichten ‘schromelijk overdreven’.
Screenshot uit een van de video’s
Volgens berichten wachtten leden van de 36e Gemotoriseerde Geweerbrigade, normaal gesproken gevestigd in de Transbaikal-regio van Siberië, op de aankomst van generaal-majoor Oleg Moiseyev, commandant van het 29e leger van de oostelijke militaire regio, op een oefenterrein nabij het dorp Trudovske. Een soldaat die het incident overleefde, zei tijdens een video-opname van de nasleep, dat de commandanten van de brigade hen in een open veld hadden laten staan wachten. Ze werden naar verluidt getroffen door twee raketten die werden afgevuurd door het Amerikaanse HIMARS-lanceersysteem.
De aanval vond plaats een paar uur voordat de Russische president Poetin zijn minister van Defensie Sergej Sjoigu ontmoette. Tijdens die bijeenkomst repte Shoigu van de Russische successen in verschillende delen van de frontlinie en sprak hij over de recente verovering van de stad Avdiivka, maar maakte hij geen melding van de aanval in de Donetsk-regio.
Aantallen slachtoffers
Het is op deze plek al weer lang geleden dat Vlagblog een blokje over de aantallen slachtoffers had. Nu de oorlog twee jaar oud is opnieuw een klein overzicht, waarbij de aantallen zoals steeds, enorm uiteenlopen, afhankelijk van de bron.
Om met Oekraïne te beginnen: het aantal burgerslachtoffers: ruim 11.000 doden en 11.000 gewonden (volgens Oekraïne), het cijfer. van de V.N. zit daar niet ver vanaf: 10.378 doden. De V.N. geeft geen cijfer voor vermisten, maar wel voor gewonden: 19.632.
Oekraïense militairen: volgens het Russische ministerie van Defensie gaat het om 383.000 doden en gewonden. Een Amerikaanse schatting houdt het op circa 70.000 doden en 100.000 tot 120.000 gewonden. De Oekraïense burgergroepering Memory Book of the Fallen for Ukraine hanteert de volgende cijfers: 35.000 doden, 15.000 vermisten, 3.400 gevangenomen militairen en 90.000 tot 100.000 gewonden.
Russische militairen: een Amerikaanse schatting gaat uit van 120.000 doden en 170.000 tot 180.000 gewonden. De Britse schatting heeft een lager dodencijfer: 70.000, maar een hoger aantal gewonden: 220.000 tot 280.000. Het Oekraïense ministerie van Defensie meldt een cijfer van meer dan 150.000 doden en 222.090 gewonden.
Van het inmiddels niet meer bestaande Wagnergroep-huurlingenleger zouden er volgens de groep zelf 22.000 man zijn gedood en 40.000 gewond. Die cijfers komen aardig overeen met Britse schattingen: 20.000 doden en eveneens 40.000 gewonden.
Een hele serie kille cijfers, waar hoe je het ook wendt of keert heel veel leed achter schuil gaat.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.