Voor de aanleiding van vandaag en een beschrijving van de vlag zie de post van één jaar geleden.
Panama – Día de la separación
Op 28 november 1821 verkreeg het noordwestelijke deel van Zuid-Amerika, inclusief het tegenwoordige Panama, de onafhankelijkheid van Spanje. Dit gebiedsdeel, de republiek Gran Colombia, bestond uit de huidige landen Colombia, Venezuela, Ecuador, het noorden van Peru, het westen van Guyana, het noordwesten van Brazilië en, zoals gezegd, Panama.
Tussen 1899 en 1902 werd in Gran Colombia een oorlog uitgevochten, de zogenaamde Guerra de los Mil Días (De 1000-daagse Oorlog), een confrontatie tussen de liberale en conservatieve partijen. Het zorgde voor onrust en aspiraties voor onafhankelijkheid in het Panamese deel van de republiek.
Toen de Verenigde Staten in 1903 een overeenkomst sloten over het graven van een kanaal door Panama, in het zogeheten Hay-Herrán Verdrag, en het congres van Gran Colombia dit vervolgens unaniem verwierp, waren de rapen gaar. De Amerikanen verleenden vervolgens openlijk steun aan de onafhankelijkheidsbeweging. Op 3 november 1903 werd de onafhankelijkheid uitgeroepen. De Colombianen stuurden vervolgens troepen om de Panamezen tot de orde te roepen. Dit liep, mede door tussenkomst van de Amerikanen in de havenstad Colón, waar de troepen zich ontscheepten, op een fiasco uit. De Amerikanen erkenden de nieuwe onafhankelijke staat Panama op 13 november en Frankrijk volgde een dag later, vlak daarna gevolg door 15 andere landen. Er was geen weg terug meer en er waren geen beletsels meer voor het graven van het Panama-Kanaal.
De vlag
De vlag is ingevoerd op 4 juni 1904 en de kleurenkeus, rood, blauw en wit is geënt op die van de Amerikaanse vlag, de grote helpers bij het verkrijgen van de onafhankelijkheid. Tevens staan ze voor de twee politieke partijen: rood = liberaal, blauw = conservatief. Het wit staat voor de samenwerking tussen de partijen.
De vlag is in vier kwartieren gedeeld: 1e kwartier, de top van de broekingszijde, is wit met een blauwe ster (reinheid en eerlijkheid), 4e kwartier, de onderkant van de vlucht, is wit met een rode ster (gezag en wet). Het 2e en 3e kwartier, de top van de vlucht en de onderkant van de broekingszijde, worden ingenomen door respectievelijk een rood en een blauw vlak, met de betekenis zoals hierboven geschetst.
Duitsland – Tag der Deutschen Einheit
Vandaag viert Duitsland het 25-jarig jubileum van de hereniging tussen West- en Oost-Duitsland.
Voor verdere bijzonderheden en de Duitse vlag zie de bijdrage van 3 oktober 2014.
Malta – Jum l-Indipendenza/Independence Day (Onafhankelijkheidsdag)
De in de Middellandse Zee gelegen Britse kolonie Malta kreeg na de Tweede Wereldoorlog binnenlands zelfbestuur. In feite was dit de opmaat naar onafhankelijkheid. Van 2 tot 4 mei 1964 werd er op Malta een grondwetsreferendum gehouden, waarbij tevens de onafhankelijkheidsvraag om de hoek kwam kijken. 54,5% van de Maltezers stemde vóór onafhankelijkheid en op 21 september van hetzelfde jaar werd Malta een constitutionele monarchie. Koningin Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk bleef het staatshoofd. Op 13 december 1974 kwam hier een einde aan en Malta is sindsdien een republiek. Malta bleef wel lid van het Gemenebest (the Commonwealth of Nations) met -daar is ze weer- koningin Elizabeth als hoofd van de organisatie.
De onafhankelijkheidsdag wordt ieder jaar uitgebreid gevierd met feesten en parades en het is dan ook een vrije dag voor de Maltezers.
De vlag
De vlag van Malta is een verticale tweekleur, wit aan de broekingszijde, rood aan de vlucht. In de bovenhoek van de broekingszijde is het George Cross afgebeeld.
De kleuren wit en rood gaan ruim negen eeuwen terug: het zijn de kleuren van de Normandische graaf Roger de Hauteville, die in 1090 het eiland bezette. Hij is beter bekend als Roger I van Sicilië (van 1071 tot 1101 was hij grootgraaf van Sicilië).
Het George Cross (Sint Joriskruis) werd Malta door koning George VI verleend op 15 april 1942. Het is de hoogste Britse niet-militaire onderscheiding. Het was bedoeld als huldeblijk aan de bevolking voor de betoonde moed tijdens Duitse en Italiaanse luchtaanvallen.
De onderscheiding werd ingesteld door koning George VI op 24 september 1940 en wordt maar zelden verleend. Het kruis is zilverkleurig, met armen van gelijke lengte. In een cirkel middenin het kruis is de beeltenis van Sint Joris te zien terwijl hij de draak verslaat. Het randschrift rond de afbeelding luidt: For gallantry (Voor dapperheid).
München – Oktoberfest
Op de eerste zaterdag na 15 september begint traditiegetrouw het Münchense Oktoberfest, het grootste bierfeest ter wereld. Het duurt maar liefst 16 dagen en eindigt dus op 4 oktober. Het feest bestaat al sinds 1810. De aanleiding toen was het huwelijk op 12 oktober van kroonprins Lodewijk van Beieren met Theresia van Saksen-Hildburghausen (vanaf 1825 koning Lodewijk I en koningin Theresia). Het grote volksfeest werd op een grote open weide gehouden, vernoemd naar de bruid: Theresienwiese. En dat is nu, anno 2015 nog steeds zo. Jaarlijks trekt het feest ruim 6 miljoen bezoekers.
De vlag
De vlag van München is er in twee varianten die beide gebruikt worden en gelijkwaardig aan elkaar zijn. De eerste variant is een horizontale tweekleur in zwart en geel, de stadskleuren van München. De tweede variant, de versie die hier vandaag wappert, is de bij de meeste mensen iets populairdere versie met ruitjes, in dezelfde twee kleuren zwart en geel. Het aantal ruiten per vlag is nooit officieel vastgesteld en kan dus per vlag verschillen.
Het ruitenmodel is dan weer gebaseerd op de vlag van Beieren, die een dergelijk model voert, maar dan in wit en blauw (overigens heeft Beieren net als München ook een versie van zijn vlag als horizontale tweekleur). Wanneer de vlag officieel werd is niet bekend, maar de historie gaat in ieder geval terug tot de Middeleeuwen.
Naast de twee genoemde versies is de Münchense vlag in de stad zelf ook veelvuldig als langwerpige banier te zien, maar dan uitsluitend als tweekleur: zowel horizontaal als verticaal.
Papoea-Nieuw-Guinea – Independence Day (Onafhankelijkheidsdag)
Papoea-Nieuw-Guinea is het oostelijke deel van het eiland Nieuw-Guinea (het westelijke deel wordt gevormd door de Indonesische provincie Papoea, voorheen Irian Jaya en dáárvoor Nederlands-Nieuw-Guinea geheten).
Wat nu Papoea-Nieuw-Guinea is, was voor de Eerste Wereldoorlog nog verdeeld in een noordelijk en zuidelijk stuk. Het noordelijke deel was een Duitse kolonie, Keizer Wilhelmsland (wat weer een onderdeel was van het omvangrijkere Duits-Nieuw-Guinea), en een zuidelijk Brits/Australisch deel, het Territorium Papoea. Een hoop namen en verdelingen! Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het noordelijke Duitse deel door Australië bezet en kreeg toen de naam Territorium Nieuw-Guinea, Na de Tweede Wereldoorlog, in 1949, werden de noordelijke en zuidelijke delen samengevoegd onder de naam Territorium van Papoea en Nieuw-Guinea, nog steeds bestuurd door Australië, maar als trustgebied van de Verenigde Naties.
Op 1 december 1973 kreeg het gebied zelfbestuur en dit leidde uiteindelijk op 16 september 1975 tot volledige onafhankelijkheid onder de naam Papoea-Nieuw-Guinea. Op 10 oktober van hetzelfde jaar werd het lid van de Verenigde Naties.
De vlag
De vlag is een tweekleur, diagonaal verdeeld, van de top van de broekingszijde naar de onderkant van de vluchtzijde. De driehoek aan de mastkant is zwart, die aan de vlucht is rood. In het zwarte gedeelte is het sterrenbeeld Zuiderkruis geplaatst en in het rode een paradijsvogel in geel.
De vlag is het resultaat van een ontwerpwedstrijd, die met de kleinst mogelijke meerderheid (één stem) werd gewonnen door de 17-jarige Susan Karike. Die stemming was op 4 maart 1971 en daarmee had Papoea-Nieuw-Guinea zijn eigen vlag, nog vóór de onafhankelijkheid.
De kleuren rood en zwart zijn de meestgebruikte kleuren in de inheemse kunst. Het Zuiderkruis verwijst naar de band met Australië, die het sterrenbeeld ook in zijn vlag heeft. De grote paradijsvogel is dé vogel van Nieuw-Guinea en wordt veelvuldig als embleem gebruikt, ook in het staatswapen.
Verenigd Koninkrijk – The longest reign
Vandaag zal koningin Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk haar betovergrootmoeder Victoria ‘verslaan’ als de langst regerende Britse monarch ooit. Koningin Victoria (1819-1901) regeerde vanaf 1837 -ze was toen achttien- tot haar dood in 1901. Om precies te zijn: 63 jaar, 7 maanden, 2 dagen, 16 uur en 23 minuten.
Veel Britse rekenwonders hebben geprobeerd de precieze tijd te berekenen op welk tijdstip koningin Elizabeth het record vandaag te pakken heeft, maar helaas is dat niet exact na te gaan, omdat niet precies bekend is op welk tijdstip haar vader, koning George VI, precies overleed. De zieke koning is voor het laatst waargenomen voor zijn slaapkamerraam op 5 februari 1952, tegen middernacht. De volgende ochtend bleek hij overleden. Er wordt vanuit gegaan dat hij zo rond 01.00 uur ’s nachts zijn laatste adem uitblies. Vanaf dat moment is zijn dochter Elizabeth, op dat moment op bezoek in Kenia, koningin.
Dat tijdstip aanhoudende zou het record gevestigd worden rond het tijdstip van 17.30 uur Britse tijd, bij ons dus rond 18.30 uur.
De vlag
Vandaag wappert dan ook de Engelse koninklijke standaard. Meer over deze vlag is te vinden op de post van 14 juni 2014.
Macedonië – Den na nezavisnosta (Onafhankelijkheidsdag)
Deze dag herdenkt het verkrijgen van de onafhankelijkheid in 1991 van Joegoslavië, waar het tot die tijd als deelrepubliek een onderdeel van uitmaakte. In aanloop naar het grote Balkan-conflict viel Joegoslavië steeds verder uiteen. In het geval van Macedonië werd er in 1991 een volksraadpleging gehouden. Ruim 95% van de bevolking koos voor onafhankelijkheid op 8 september 1991. Op 25 september werd de uitslag geformaliseerd in het nieuwe parlement van Macedonië en één maand later, op 17 november werd de nieuwe grondwet aangenomen.
Op 8 april 1993 werd het land lid van de Verenigde Naties na een hoop geharrewar met zuiderbuur Griekenland over de naam Republiek Macedonië. Griekenland maakte hier bezwaar tegen omdat men vindt dat Macedonië hiermee aan de haal ging met de naam van de gehele regio, die zich ook over een flink deel van het Griekse noorden uitstrekt. En niet alleen de naam, ook de culturele identiteit met zijn symbolen zouden door de nieuwbakken republiek worden gegijzeld. De VN heeft het land dan ook toegelaten onder de voorlopige naam Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, totdat er een oplossing tussen de twee landen wordt gevonden waar men zich in kan vinden.
De vlag
Een zelfde soort ‘gedoe’ ontstond rond de vlag van de nieuwe republiek. Op 15 juli 1992 werd een nieuwe vlag ingevoerd: een rood veld met een gestileerde gouden zon met acht lange en acht korte stralen, de zogenaamde Zon van Vergina. Dit symbool komt voor op een in 1977 gevonden gouden kistje met het gebeente van Phillipus II van Macedonië (382 v. Chr.-336 v. Chr.), de vader van Alexander de Grote. Aangezien dit symbool als symbool gezien kan worden voor de hele regio Macedonië, maakte Griekenland hier bezwaar tegen.
De gemoederen liepen zó hoog op, dat Griekenland in april 1994 een economische boycot tegen Macedonië instelde en kreeg de Verenigde Naties zover dat de vlag niet in de vlaggenparade mocht wapperen. De blokkade werd opgeheven in oktober 1995 toen Macedonië beloofde de vlag te zullen aanpassen.
De nieuwe vlag werd een variatie op het thema en werd nog verder gestileerd. De kleuren bleven rood en goud , de zon in het midden heeft echter nu nog maar 8 stralen die nu niet langer in punten uitlopen, maar zich vanuit de zon verwijden naar de randen van de vlag. Het ontwerp was van Miroslav Grčev en werd op 5 oktober 1995 in het parlement aangenomen met 110 stemmen voor en 5 tegen.
In de praktijk ging de overgang niet zo makkelijk. Conservatieven en nationalisten bleven de oude vlag gebruiken, soms naast de nieuwe vlag, soms dat niet eens. De verdeeldheid bleek ook uit een volkspeiling: slechts 56,33% bleek voorstander van de nieuwe vlag. Sinds 1998 lijken de gemoederen wat bedaard te zijn en de vlag een breder draagvlak te hebben gekregen.
Guam – Organic Act 1950
Voor de achtergronden van deze dag en de vlag: zie het bericht van 7 september 2014
San Marino – Festa nazionale
Voor de betekenis van deze dag en de San Marinese vlag, zie het bericht van 3 september 2014.
Vlagblog 