Een Russisch luchtbombardement dat afgelopen zaterdagavond begon en meer dan 12 uur duurde, heeft in Oekraïne minstens vier mensen gedood en minstens 70 anderen verwond. President Zelensky zei dat de doden allemaal vielen in de hoofdstad Kiev, waar veel van de projectielen op gericht waren, en dat onder de slachtoffers een 12-jarig meisje was.
Hoewel veel drones en raketten uit de lucht geschoten werden, was het spervuur dermate groot dat er diverse inslagen waren (screenshot)
Het spervuur , waarbij bijna 600 drones en enkele tientallen raketten werden afgevuurd en gericht was op zeven regio’s in Oekraïne, was één van de zwaarste van de afgelopen maanden.
De trieste aanblik van vrijwel totaal verwoeste huizen in Kiev (screenshot)
Zelensky waarschuwde dat Oekraïne wraak zou nemen en dat de “verachtelijke” aanval aantoonde dat Moskou “wil blijven vechten en doden”. Rusland zei dat het militaire faciliteiten en industriële bedrijven had aangevallen die de Oekraïense strijdkrachten ondersteunen.
Een zwaar beschadigde flat in Kiev (screenshot)
De Oekraïense minister van Defensie, Ihor Klymenko, zei dat minstens 100 burgerlocaties in het hele land door de aanval waren beschadigd en dat hele wijken in puin lagen. De hulpdiensten meldden dat bij een aanval op het Cardiologisch Instituut in Kiev een verpleegkundige en een patiënt om het leven waren gekomen. Een grote bakkerij, een auto-rubberfabriek, evenals appartementencomplexen en civiele infrastructuur waren ook doelwit, aldus president Zelensky.
Complete familie gedood
Een heel gezin, een echtpaar en hun twee jonge zoons, kwam om het leven bij een Russische drone-aanval in de nacht van maandag op dinsdag in de noordoostelijke regio Soemy in Oekraïne, aldus lokale functionarissen.
Foto gedeeld door de staatsnoodhulpdienst van Oekraïne van het huizenblok waar de familie van vier om het leven kwam
Regionaal hoofd Oleh Hryhorov meldde dat een woongebouw in het dorp Tsjernetsjtsjina is geraakt. De lichamen van de twee kinderen, vier en zes jaar oud, en hun ouders werden later onder het puin gevonden. De Oekraïense luchtmacht meldde dat haar eenheden 46 van de 65 Russische drones in het hele land hebben neergeschoten, maar dat er 19 directe treffers waren op zes locaties.
Wellicht Amerikaanse Tomahawks naar Oekraïne?
De Verenigde Staten overwegen een verzoek van Oekraïne om Tomahawk-langeafstandsraketten te leveren, aldus de Amerikaanse vicepresident J.D. Vance. Hij voegde er echter aan toe dat president Trump “de definitieve beslissing” over de kwestie zal nemen.
Een BGM Tomahawk langeafstandsraket(foto: US Navy / publiek domein)
Kiev roept zijn Westerse partners al langer op om wapens te leveren die grote Russische steden ver van de frontlinie kunnen treffen. Volgens militaire specialisten zouden deze wapens Oekraïne kunnen helpen de Russische militaire industrie ernstig te verzwakken en de oorlog te beëindigen.
“Als de kosten van voortzetting van de oorlog voor Moskou te hoog zijn, zal het land gedwongen zijn vredesbesprekingen te beginnen”, liet vice-minister van Defensie, Ivan Havryliuk, weten. Tomahawk-raketten hebben een bereik van 2.500 km, waardoor Moskou binnen bereik van Oekraïne zou komen
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Afgelopen weekend waren er over en weer luchtaanvallen van Rusland op Oekraïne en andersom. Het Russische leger lanceerde een aanval op verschillende regio’s in Oekraïne, waaronder Dnjepropetrovsk, Mikolajiv, Tsjernihiv, Zaporizja, Poltava, Kiev, Odessa, Soemy en Charkov.
De getroffen torenflat in Dnipro (screenshot)
Alle aanvallen waren gericht op woongebieden en burgerdoelen. In de stad Dnipro was er een voltreffer met clustermunitie in een torenflat. Bij de verschillende aanvallen kwamen er drie mensen om het leven en raakten er meer dan dertig gewond.
De olieraffinaderij van Novokuibyshevsk in de regio Samara na de Oekraïense aanval (screenshot)
De aanvallen van Oekraïne op Russisch grondgebied waren gericht op militair-technische doelen: de olieraffinaderijen in Novokuibyshevsk in de regio Samara en die van Saratov in de gelijknamige regio. Volgens de gouverneur van Samara kwamen bij de aanval in zijn oblast vier mensen om het leven.
Trump wijzigt standpunt opnieuw
De wispelturige Amerikaanse president Trump is weer eens van standpunt gewijzigd aangaande de door Rusland bezette gebieden in Oekraïne. Hield hij tot voor kort vol dat als Oekraïne vrede wilde met Rusland, het land er rekening mee moest houden dat de bezette oostelijke regio’s wellicht opgegeven dienden te worden, nu liet hij deze week via zijn eigen platform Truth Social weten dat hij denkt dat Oekraïne met de steun van de EU en de NAVO in staat zou moeten zijn om “…heel Oekraïne in zijn oorspronkelijke vorm” terug te veroveren en “misschien nog wel meer.” De Oekraïense president Zelensky liet weten enigszins verrast te zijn door de ommezwaai.
Zelensky waarschuwt in VN
Beide presidenten waren aanwezig bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York, waar ze elkaar ook apart spraken.
President Zelensky bij de aanvang van zijn speech bij de 80e Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York, gisteren (screenshot)
In zijn toespraak tot de VN waarschuwde Zelensky dat met de door Rusland geïnitieerde oorlog er een ongekende wapenwedloop is begonnen, waarbij vooral de snelle ontwikkeling van drone-technologie in het oog springt. Volgens de president hebben “dankzij” de oorlog tienduizenden mensen inmiddels de kennis om aanvalsdrones te maken.
President Zelensky tijdens zijn speech (screenshot)
“Wat gebeurt er als [dit soort] drones makkelijker te verkrijgenis?”, vroeg de president zich af, doelend op de recente grensoverschreidingen. ”De wereld loopt achter de feiten aan, waardoor het zich niet optimaal kan beschermen. […] Het is slechts een kwestie van tijd voordat gevechtsdrones, volledig autonoom elkaar zullen bestrijden.” Mede door AI, zo waarschuwde de president, is de wereld in de verwoestendste wapenwedloop van zijn geschiedenis belandt. Zelensky pleitte daarom voor wereldwijde regels voor het gebruik van AI.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Afgelopen weekend is tijdens een Russische luchtaanval op het zuiden van Oekraïne een drone boven het luchtruim van NAVO-lid Roemenië getraceerd. Twee Roemeense F-16’s monitorden de drone in de nabijheid van de grens met Oekraïne. Het ging om een Geran-drone, die zowel als aanvals- en surveillance-drone worden gebruikt. De drone werd waargenomen 20 km ten zuidwesten van het dorp Chilia Veche, voordat het van de radar verdween.
Locatie van Chilia Veche in Roemenië, in de buurt waarvan de Russische drone werd waargenomen
Volgens het Roemeense ministerie van Defensie vloog de drone niet over bevolkt gebied en leverde het geen direct gevaar op en werd er voor gekozen het projectiel niet uit de lucht te schieten. Roemenië riep hierna de Russische ambassadeur op het matje. Volgens de Oekraïense president Zelensky was het incident geen vergissing, hij noemde het “een duidelijke uitbreiding van de oorlog door Rusland”. Vorige week drongen Russische drones al het luchtruim van Polen binnen. Rusland reageerde niet officieel op de Roemeense claim.
Oekraïense aanvallen in Rusland
Eveneens afgelopen weekend vond er een Oekraïense aanval plaats in het westen van Rusland, waarbij spoorweginfrastructuur het doelwit was. Bij de twee aanvallen kwamen er zeker drie mensen om het leven. Volgens persbureau AFP werd de aanval door een bron bij de Oekraïense inlichtingendienst opgeëist.
Beeld van de brand bij de Kirishi-olieraffinaderij ten zuidoosten van Sint Petersburg (screenshot)
Volgens een woordvoerder van het Oekraiense leger werd er ook een aanval uitgevoerd op één van Rusland’s grootste olieraffinaderijen, ten zuidoosten van Sint Petersburg, zo’n 800 km bij Oekraïne vandaan. De aanval veroorzaakte een grote brand.
Zelensky onthult inhoud eerste militaire NAVO-pakketten
President Zelensky liet tijdens een persconferentie met voorzitter van het Europese Parlement, Roberta Metsola, gisteren weten wat de eerste twee militaire hulppaketten van de NAVO (Prioritised Ukraine Requirements List – PURL) inhouden.
President Zelensky tijdens zijn personferentie gisteren (foto: Bureau van de President)
Het gaat om pakketten ter waarde van vijfhonder miljoen dollar elk. Volgens de president zullen de pakketten in ieder geval raketten voor de Patriot- en HIMARS-systemen bevatten, maar verder wilde hij niet op alle details vooruitlopen. Via het PURL-hulppakketprogramma heeft Okeraïne inmiddels voor twee miljard dollar aan steun binnen, maar komt er in oktober nog een bedrag van één à anderhalf miljard dollar bij. Uiteindelijk moet het totale bedrag oplopen tot tien miljard dollar.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Afgelopen zondagochtend werd het hoofdgebouw van de Oekraïense regering in Kiev geraakt, waarbij op de bovenste verdiepingen brand uitbrak en het dak beschadigd raakte.
Een gapend gat in het regeringsgebouw (screenshot)
De aanvalsgolf bleef niet beperkt tot Kiev, ook Odessa, Charkov, Dnipro, Zaporizja en Kryvyh Rih werden bestookt. Bij de aanval met 805 drones en 13 raketten, waarvan er respectievelijk 54 en 9 door de Oekraïense luchtverdediging kwamen, vielen zeker elf doden.
Ook werden er aanvallen uitgevoerd in het westen van Oekraïne, vlakbij de Poolse grens.
Russische drones dringen Poolse luchtruim binnen
Of dit laatste een opmaat was naar wat er gisternacht gebeurde, valt moeilijk te zeggen, feit is dat er toen Russische drones het Poolse luchtruim binnenvlogen.
Plekken waar drone-wrakstukken zijn gevonden (screenshot)
Volgens premier Tusk werd het luchtruim in zeven uur tijd negentien keer geschonden door Gerbera-drones, een goedkope Russische versie van de Iraanse Shahed-drone.
Een neergeschoten Gerbera-drone (screenshot)
Poolse gevechtsvliegtuigen kregen steun van Nederlandse F-35’s bij het neerhalen van de drones. Eén ervan sloeg in een dak in van een huis.
Het Russische ministerie van Defensie meldde in de loop van woensdag dat Polen niet het doel geweest was. Polen en de meeste Westerse NAVO-bondgenoten gaan er echter vanuit dat dit een bewuste Russische provocatie was.
NAVO-chef Rutte tijdens zijn persconferentie gisteren (screenshot)
Secretaris-generaal Rutte noemde het schenden van het Poolse luchtruim roekeloos en gevaarlijk. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
De Oekraïense president Zelensky heeft eind vorige week voorstellen voor een bufferzone tussen Oekraïense en Russische troepen als onderdeel van een vredesakkoord afgewezen, omdat deze volgens hem niet de realiteit van de moderne oorlogsvoering weerspiegelt: “Alleen degenen die de technologische stand van zaken van de huidige oorlog niet begrijpen, stellen een bufferzone voor”, zo liet hij aan verslaggevers weten.
President Zelensky tijdens zijn laatste videoboodschap van afgelopen dinsdag (screenshot)
Zijn opmerkingen volgden op een bericht waaruit bleek dat Europese leiders een bufferzone van 40 km overwogen als onderdeel van een staakt-het-vuren of een overeenkomst voor de lange termijn. De oorlog in Oekraïne is geëvolueerd tot een conflict dat wordt aangestuurd door drone-technologie, en Zelensky suggereerde dat er al een soort bufferzone bestond vanwege de dreiging van droneaanvallen dicht bij de frontlinie.
Poetin: Oorlog schuld van het Westen
De Russische president Poetin liet tijdens een top in China deze week weten dat hij tijdens zijn ontmoeting met de Amerikaanse president Trump in Alaska vorige maand “afspraken” heeft gemaakt over het einde van de oorlog in Oekraïne. Maar hij zei niet of hij akkoord zou gaan met vredesbesprekingen met de Oekraïense president Zelensky, bemiddeld door Trump, die blijkbaar maandag als deadline had gesteld voor een reactie van Poetin.
Poetin verdedigde zijn besluit om Oekraïne drieëneenhalf jaar geleden binnen te vallen en legde de schuld van de oorlog (opnieuw) bij het Westen. Zo herhaalde hij zijn standpunt dat “deze crisis niet werd veroorzaakt door de Russische aanval op Oekraïne, maar het gevolg was van een staatsgreep in Oekraïne, die door het Westen werd gesteund en uitgelokt”. Hij schreef de oorlog ook toe aan “de voortdurende pogingen van het Westen om Oekraïne bij de NAVO te betrekken”.
De Russische president heeft zich consequent verzet tegen de toetreding van Oekraïne tot de Westerse militaire alliantie. Maar zowel deze bewering – als dat de oorlog was uitgelokt – zijn herhaaldelijk door Westerse bondgenoten afgewezen.
Russische tegoeden blijven bevroren
EU-buitenlandchef Kaja Kallas heeft na een vergadering met EU-ministers van Buitenlandse Zaken in Kopenhagen nog eens benadrukt dat de in Europa bevroren Russische tegoeden ter waarde van miljarden euro’s alleen voor teruggave in aanmerking komen als Rusland Oekraïne compenseert voor de veroorzaakte schade van de door het land geïnitieerde oorlog.
Kaja Kallas, buitenlandchef van de EU tijdens haar persconferentie in Kopenhagen afgelopen vrijdag, met achter haar de vlaggen van Denemarken en de EU (screenshot)
In de EU wordt gediscussieerd of deze tegoeden gebruikt kunnen worden voor de strijd in Oekraïne. De niet onaanzienlijk rente die deze tegoeden opleveren worden hier al voor ingezet.
2.000 Noord-Koreanen gesneuveld
Van de aan Russische zijde meevechtende Noord-Koreanen – voornamelijk in de deels door Oekraïne bezette Russische regio Koersk – zijn er zo’n 2.000 omgekomen. Dat is althans de schatting van Zuid-Koreaanse en Westerse inlichtingendiensten. Eerder werd nog uitgegaan van 600 doden.
Beeld van Noord-Koreaanse militairen in de Russische regio Koersk uit een filmpje dat twaalf dagen geleden gedeeld werd door de Noord-Koreaanse Staatstelevisie (screenshot)
De Noord-Koreanen worden door de Russen veelal gebruikt in de voorste gevechtslinies, waar ze dus relatief gezien veel gevaar lopen. De Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un lijkt het niet te deren, hij is van plan nog eens 6.000 militairen naar het Russische front te sturen.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Transnistrië is een geval apart: formeel is het een onderdeel en een regio in het oosten van Moldavië, maar de facto is het sinds 1990 een onafhankelijke republiek en heeft Moldavië er niets te vertellen.
Het langgerekte gebied heeft een eigen regering, parlement, leger, politie, postsysteem, paspoort, valuta en voertuig-registratie. En hoewel het met het hamer-en-sikkel-symbool op de vlag communistisch lijkt, is het dat niet.
Als onafhankelijke staat wordt het door geen enkel land erkend, met uitzondering van Abchazië en Zuid Ossetië, twee gebieden in Georgië, die eenzelfde onduidelijke status hebben. Het grondgebied ligt ingeklemd tussen het oostelijk stroomgebied van de rivier de Dnjestr en de grens met Oekraïne.
Officieel noemt het afgescheiden land zichzelf de Pridnestrovische Moldavische Republiek(PMR), terwijl ‘moederland’ Moldavië het gebied aanduidt als Administratief Territoriale Eenheden van de Linkeroever van de Dnjestr. (‘Pridnestrovisch‘ betekent zoveel als ‘land bij de Dnjestr’). Hoofdstad is Tiraspol, met ruim 128.000 inwoners tevens de grootste stad van het land. Het hele grondgebied heeft een bevolking van circa 475.000.
Tot aan het uiteenvallen van de Sovjet-Unie gedurende de jaren 1990-1991, vormden Transnistrië en Moldavië de Moldavische SSR, een van de vijftien sovjetrepublieken. Bij de ontmanteling van de communistische superstaat in 1990, riep Moldavië op 2 september de onafhankelijkheid uit, maar het Transnistrische deel van de voormalige sovjetstaat weigerde zich daarbij aan te sluiten en vormde in plaats daarvan de Transnistrische Autonome Socialistische Sovjetrepubliek (vandaag 25 jaar geleden), de directe voorganger van het huidige niet-erkende Transnistrië.
Moldavië stemde hier niet mee in en toen praten niet hielp, begon het land in 1992 een kortdurende oorlog met de onwillige, pro-Russische regio. Deze burgeroorlog werd in het voordeel van Transnistrië beslecht, wat alles te maken had met een groot contingent (het 14e Leger) van de Russische strijdkrachten, dat ook na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zijn basis in Tiraspol had gehandhaafd.
De beslissende slag in dit militaire conflict werd uitgevochten tussen 19 en 21 juni 1992 in de Moldavische stad Tighina, gelegen aan de andere kant van de rivier de Dnjestr, waar Transnistrische strijders militaire hulp kregen van de Russische militairen, onder bevel van generaal Aleksandr Lebed. Bij deze slag vielen zo’n 700 doden.
De stad werd op de Moldaviërs veroverd en is tot op de dag van vandaag nog steeds in Transnistrische handen en is herdoopt in Bender, een naam die het ten tijde van het Ottomaanse Rijk ook droeg.
Sinds die tijd is er een patstelling: hoewel geen enkel land Transnistrië als onafhankelijke staat erkent, zelfs Rusland niet, functioneert het land op nationaal niveau de facto wel als zodanig. Gingen zowel Moldavië evenals het eveneens onafhankelijk geworden buurland Oekraïne, een steeds Westerse koers varen, dat gold niet voor Transnistrië, dat sterk pro-Russisch is.
Tijdens een bijeenkomst van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) in 1999 in Istanboel, beloofde Rusland om zijn troepen zo snel mogelijk terug te trekken uit Transnistrië, mits het land een autonome status zou krijgen, maar met een steeds verder naar het oosten uitbreidende NAVO werd dat plan in de ijskast gezet.
In 2004 kondigde Transnistrië aan een referendum te houden over aansluiting bij Rusland. Als voorschot hierop werden scholen gesloten die het Latijnse schrift gebruikten, in plaats van het Cyrillische alfabet, dat ook in Rusland gangbaar is. Dit viel zodanig verkeerd in Moldavië, dat dit land besloot Transnistrië te isoleren door blokkades. Dat leidde ertoe dat Transnistrië de stroomtoevoer naar Moldavië afsloot. Aangezien de meeste energiecentrales aan de Transnistrische kant van de Dnjestr staan, was dat een koud kunstje. Moldavië loste dit dan weer op door energiecontracten met buurland Roemenië aan te gaan, waardoor de stroomtoevoer weer verzekerd was.
In 2006 kwam Rusland op zijn belofte terug voor wat betreft de terugtrekking van het 14e Leger. Iets later in hetzelfde jaar werd het reeds eerder aangekondigde referendum voor aansluiting bij Rusland gehouden. Volgens de kiescommissie was 97,1% op termijn vóór aansluiting met Rusland. Westerse landen beschouwen het referendum als illegaal.
De patstelling Moldavië/Transnistrië is sinds die tijd het ‘nieuwe normaal’ geworden. Voor wat Rusland betreft: dit land heeft er uiteraard baat bij dat het een voet tussen de deur heeft in dit gebied, een pro-Russische partner, ingeklemd tussen de grotendeels pro-Westerse buurlanden Moldavië en Oekraïne. De verhoudingen tussen Moldavië en Transnistrië zijn enigszins genormaliseerd, hoewel de oorlog in het naburige Oekraïne uiteraard weer nieuwe spanningen oplevert.
Hrustoveni (ook wel Hristovaia) in het uiterste noorden van Transnistrië, aan de rivier de Camenca gelegen (fotograaf onbekend)
Sheriff
Economisch gaat het Transnistrië vanwege zijn geïsoleerde situatie niet bepaald voor de wind: de belangrijkste werkgever is de staalfabriek Moldova Steel Works in Rîbnița, goed voor 40-50% van het bnp van Transnistrië. Ook de wapenfabriek van Bender (het vroegere Tighina) is economisch van belang. Er wordt voornamelijk geëxporteerd naar Rusland en Wit-Rusland (Belarus) en in mindere mate naar Moldavië en tot aan de oorlog, naar Oekraïne.
Daarnaast is er het alomtegenwoordige conglomeraat met de naam Sheriff. Dit bedrijf is eigenaar van een keten van benzinestations, supermarkten, een tv-kanaal, het radiostation INTER-FM, een uitgeverij, een bouwbedrijf, een Mercedes-Benz-dealer, een reclamebureau, een distilleerderij, twee broodfabrieken, een mobiel telefoonnetwerk, de voetbalclub FC Sheriff Tiraspol en het thuisstadion Sheriff Stadium, een project dat ook een vijfsterrenhotel omvat.
Daarmee heeft Transnistrië dus wel communistische trekjes. Hetzelfde geldt voor de media: de twee belangrijkste kranten worden gecontroleerd door de autoriteiten. Ook de meeste televisie- en radiostations worden gecontroleerd door de overheid.
Relatie met Oekraïne
Sinds de uitbraak van de Russisch-Oekraïense oorlog zijn de verhoudingen tussen het pro-Russische Transnistrië en buurland Oekraïne gespannen, hoewel de Transnistrische regering zich zoveel mogelijk buiten de discussie lijkt te willen houden. Wél beschuldigde in maart 2023 de Transnistrische veiligheidsdienst de Oekraïense regering ervan te hebben geprobeerd topfunctionarissen van Transnistrië te vermoorden, waaronder president Vadim Krasnoselsky. De Oekraïense regering verwierp de beschuldigingen.
Vlag van Transnistrië met hamer en sikkel (1991-heden)
Hoewel de vlag van Transnistrië officieel op 2 september 1991 werd ingevoerd (vandaag 24 jaar geleden), deed hij al jaren dienst als de vlag van de Moldavische SSR, zij het dat de groene baan toentertijd iets helderder was. Voor deze voormalige sovjetstaat werd ze ingevoerd op 31 januari 1952. De vlag is een rood-groen-rode horizontale driekleur in de verhoudingen 3:2:3, met in de broektop een gekruiste hamer en sikkel in geel (of goud) en een geel (of goud) omrande, rode vijfpuntige ster daarboven.
Hamer en sikkel
Het hamer-en-sikkel-symbool met rode ster
Als zodanig paste hij in de serie van sovjetstaat-vlaggen, die allemaal het hamer en sikkel-symbool voerden, net als de nationale vlag van de Sovjet-Unie.
Ongedateerde foto van Yevgeni Kamzolkin (1885-1957), ontwerper van het hamer-en-sikkel-symbool met rode ster (publiek domein)
Dit symbool werd ten tijde van de Russische Revolutie in 1917 ontworpen door Yevgeny Kamzolkin. In 1922 nam de Sovjet-Unie zijn staatsembleem aan, wat vervolgens ook midden op de rode vlag werd gezet.
Links: Eerste vlag van de Sovjet-Unie (1922-1923) met staatsembleem, waarop hamer, sikkel en ster / Rechts: Laatste versie van de vlag van de Sovjet-Unie (1955-1991)
Deze vlag bestond slechts kort: van 30 december 1922 tot 12 november 1923. Op die laatste datum werd de vlag sterk vereenvoudigd met alleen hamer, sikkel en ster in de broektop, in eerste instantie nog geel omlijnd, als ware het een kanton, maar vanaf 18 april 1924 zonder omkadering. Kleine wijzigingen waren er in 1936 (waarbij het symbool iets groter werd) en in 1955, toen het weer iets werd verkleind en een tikje naar rechts opschoof. Die versie was nog in gebruik toen de Sovjet-Unie in 1991 werd ontbonden.
Keerzijde en vlag voor civiel gebruik
Bijzonder aan de vlag van Transnistrië is dat het hamer-en-sikkel-symbool alleen op de voorzijde van de vlag is aangebracht. Op de keerzijde wordt het weggelaten en dan ziet de vlag eruit zoals de afbeelding hieronder (hoewel het bij fel zonlicht evengoed vaag in spiegelbeeld te zien is).
Civiele vlag van Transnistrië, zonder symbool (1991-heden)
Voor de Transnistrische bevolking is er de civiele vlag, die het hamer-en-sikkel-symbool mist. Hoewel de verhouding van de vlag officieel 1:2 is, wordt ze ook met de gebruikelijker maatvoering 2:3 gemaakt.
Postzegelblok van Transnistrië uit 2000 waarop de ligging van het niet-erkende land wordt aangegeven, samen met het staatsembleem en de vlag (uitgave ПОЧТА ПМР/ publiek domein)
Co-officiële tweede vlag
Nog een vlag? Jazeker, in 2009 werd er door de Opperste Sovjet van Transnistrië een voorstel behandeld om de nationale vlag te vervangen door een uitgerekte versie van de Russische vlag, dit naar aanleiding van het referendum van 2006 (zie boven), waarin 97,1% van de bevolking had aangegeven (aldus de kiescommissie) om zich op termijn bij Rusland aan te sluiten.
Co-officiële nationale vlag van Transnistrië (2017-heden)
Die vlag zien we hierboven: een wit-blauw-rode horizontale driekleur in een verhouding van 1:2 (de Russische vlag heeft de verhouding 2:3). Die vervanging ging uiteindelijk niet door, maar op 12 april 2017 keurde de Opperste Sovjet alsnog een motie goed om van de ‘langgerekte Russische vlag’ Transnistrië’s co-officiële nationale driekleur te maken, waardoor de Transnistriërs dus keus hebben!
De huidige presidentiële vlag van Transnistrië werd ingevoerd op 18 juli 2000, tijdens de termijn van Transnistrië’s eerste president Igor Smirnov.
Vlag van de president van Transnistrië (2000-heden)
De vlag is een vierkante horizontale driekleur in de Transnistrische kleuren rood-groen-rood in een verhouding van 3:2:3, met in het midden het staatsembleem . Van een staatswapen kunnen we strikt gezien niet spreken, omdat het een schild mist.
Staatsembleem van Transnistrië (1991-heden)
Het staatsembleem van Transnistrië is gebaseerd op dat van de Moldavische SSR uit de sovjettijd (dat op zijn beurt was gebaseerd op het embleem van de Sovjet-Unie). De enige toevoeging is de symbolische weergave van de grensrivier de Dnjestr, net onder de zon.
Het embleem bestaat uit twee naar elkaar toegebogen bundels van verschillende landbouwproducten: korenaren, maïskolven, fruit en witte en blauwe druiven. Een rode banderol slingert zich in drie grote lussen over en om het geheel heen. Boven de middelste banderol zien we de rivier de Dnjestr met daarboven een opkomende zon. Tussen de korenaren en over de zonnestralen heen het hamer-en-sikkel-symbool, de top bekroond door een rode vijfpuntige ster.
Het staatsembleem in dD-versie in Bender (fotograaf onbekend)
De teksten in witte kapitalen op de banderol zijn steeds hetzelfde (Pridnestrovische Moldavische Republiek), maar in drie verschillende talen. Links in het Russisch: ПРИДНЕСТРОВСКАЯ МОЛДАВСКАЯ РЕСПУБЛИКА (Pridnestrovskaya Moldavskaya Respublika). In het midden in Moldavisch Cyrillisch: РЕПУБЛИКА МОЛДОВЕНЯСКЭ НИСТРЯНЭ (Republica Moldovenească Nistreană). Rechts in het Oekraïens: ПРИДНІСТРОВСЬКА МОЛДАВСЬКА РЕСПУБЛІКА (Prydnistrovs’ka Moldavs’ka Respublika).
Het staatsembleem bestaat ook in een versie met in de drie talen de afkortingen voor Pridnestrovische Moldavische Republiek(1991-heden)
Dat het niet-erkende land met al deze sovjet-russisch aandoende symboliek toch niet communistisch is, is wellicht verrassend. Hoewel er een communistische partij is in Transnistrië, is die politiek niet van belang.
Nog opvallender wellicht, is dat de huidige (en derde) president, Vadim Krasnoselsky, zich als overtuigd monarchist manifesteert. In oktober 2019 zei hij daar het volgende over: “Ik ben van nature een monarchist. Vanaf mijn jeugd heb ik strikt monarchale opvattingen opgebouwd. Ik ben een voorstander van monarchisme, beperkt constitutioneel monarchisme, en neem de ervaring van het Russische Rijk als basis.”
De laatste tsaar van Rusland, Nicolaas II, met zijn vrouw tsarina Alexandra en hun vijf kinderen, achteraan v.l.n.r. Maria, Olga en Tatiana, vooraan Alexei en helemaal rechts Anastasia, foto uit 1913 (publiek domein, inkleuring door Klimbim)
Het is een opmerkelijke uitspraak voor iemand die zich in het verleden positief heeft uitgesproken voor aansluiting bij Rusland, het land dat ruim een eeuw geleden bij zijn revolutie in 1917 de monarchie afschafte en het jaar daarop de afgezette tsaar en zijn familie liquideerde.
Vanuit linkse hoek heeft hij dan ook regelmatig met kritiek te maken, zoals door de krant Pravda Pridnestrovya.
Met dank aan Erik Breure voor het beschikbaar stellen van zijn privé-fotoverzameling
Met het einde van het communisme in Tsjechoslowakije in 1989 kwam het land in heel ander vaarwater. Al snel was daar de wens van het oostelijke landsdeel Slowakije zich af te scheiden van Tsjechië. In 1992 was het zover: de Slowaakse Nationale Raad keurde de nieuwe grondwet, gebaseerd op die van Tsjechoslowakije uit 1920, goed. Op 3 september werd het ondertekend en vanaf 1 oktober trad het in het grootste deel van het land in werking (voor sommige delen van Slowakije gebeurde dat pas op 1 januari 1993).
Deze vreedzame scheiding van de twee landsdelen wordt in Tsjechië de Fluwelen revolutie genoemd, in Slowakije staat het bekend als de Vriendelijke revolutie. 1 september is een vrije dag in Slowakije met markten, concerten en diverse andere festiviteiten. Het Slowaakse parlementsgebouw is op deze dag te bezoeken, evenals het ernaast gelegen Kasteel van Bratislava, wat ’s avonds verlicht wordt.
De vlag
Vlag Slowakije (1992-heden)
De vlag van Slowakije stamt uit 1848 (toen nog zonder wapen) en is er een uit de zgn. pan-slavische vlaggenfamilie.
Rusland introduceerde onder Peter de Grote een handelsvlag (volgens sommige theorieën gebaseerd op de Nederlandse driekleur): wit-blauw-rood, nu de nationale vlag. Dit op zijn beurt beïnvloedde weer andere landen dezelfde driekleur te gebruiken en die enigszins aan te passen. We zien de kleuren terug in de huidige vlaggen van Kroatië, Servië, Slovenië, Tsjechië en Slowakije. Tussen 1918 en 1989 gebruikte Slowakije als oostelijke helft van Tsjechoslowakije de pan-slavische vlag die nu nog de vlag van Tsjechië is.
Slowaakse vlaggen – links: vlag uit 1848 (de Slowaakse tekst luidt: Glorie aan de koning en vrijheid/Samenhang) / midden: vlag van 1849-1868, 1939-1945 en 1990-1992 / rechts: vlag van 1918-1989, als onderdeel van Tsjechoslowakije (nu de vlag van Tsjechië)
Direct na het einde van het communisme, tussen 1989 en 1992, gebruikte Slowakije als landsdeel de vlag zonder het staatswapen en was daardoor identiek aan die van Rusland. Dat was onhandig, en op 1 september 1992 werd de nieuwe vlag aangenomen met staatswapen.
De vlag zelf dan: het is een horizontale driekleur in wit, blauw en rood en toont het staatswapen over de middelste blauwe baan, dichtbij de broekingszijde. Het wapen is schildvormig in rood, de onderkant wordt ingenomen door een blauwkleurige heuvel met drie toppen. Vanuit de middelste top verheft zich een zilveren dubbelkruis. Het is al een oud symbool, en wordt ook gebruikt door het nabijgelegen Hongarije in zijn staatswapen, waar de heuvel groen is. Daar staan de drie toppen voor de bergen Tatra, Matra en Fatra. Het zilveren dubbelkruis staat voor drie heiligen: Benedictus, Konstantinos en Methodios.
De huidige versie van het Slowaakse wapen werd getekend door Ladislav Čisárik jr in 1990.
Tot slot twee afgeleide vlaggen: de eerste is een ‘omgedraaide’ vlag. Hierbij is de vlag gekanteld en verlengd, waardoor het dus een soort banier wordt. Dit soort vlaggen is vrij gebruikelijk in Oost-Europa. Het symbool op de vlag -in dit geval het wapen- kantelt niet mee en blijft uiteraard horizontaal. De tweede vlag is die van de president.
Links: Gekantelde vlag van Slowakije / Rechts: Vlag van de Slowaakse presidentHier zien we de nationale vlag samen met die van de president tijdens de inauguratie van Peter Pellegrini (1975) als president van Slowakije op 15 juni 2024 (screenshot)
Eenentwintig mensen zijn gedood en zeker 48 anderen raakten gewond bij een zware Russisch luchtaanval op Kiev afgelopen nacht.
Rookwolken boven Kiev na Russische raketinslagen afgelopen nacht (screenshot)
Timoer Tkatsjenko, hoofd van het militaire bestuur van Kiev, zei dat er meer dan twintig locaties waren getroffen in verschillende districten in de hoofdstad, en minister van Binnenlandse Zaken Ihor Klymenko zei op Telegram dat er twee kinderen onder de doden waren (uiteindelijk bleken dat er vier te zijn). Oekraïense troepen meldden dat Rusland bijna 600 drones en meer dan 30 ballistische raketten en kruisraketten had afgevuurd, de grootste aanval op de hoofdstad deze maand.
Reddingswerkers in Kiev bij het krieken van de dag op een plek van zwaar beschadigde gebouwen (screenshot)
Het Kremlin heeft gekozen voor “ballistiek in plaats van de onderhandelingstafel”, aldus president Zelensky, die de noodzaak van “nieuwe, strenge sancties” tegen Rusland benadrukte.
Russische troepen in Dnjepropetrovsk-oblast
Oekraïne heeft bevestigd dat het Russische leger de oostelijke industriële oblast Dnjepropetrovsk is binnengetrokken en daar probeert vaste voet aan de grond te krijgen. Viktor Trehubov van de Operationeel-Strategische Groep van Troepen van Dnjepropetrovsk liet weten dat het de eerste aanval van een dergelijke omvang was in de oblast, hoewel hij wel gezegd wilde hebben dat de opmars inmiddels was gestopt.
Begin juni meldden Russische functionarissen dat er een offensief was begonnen in Dnjepropetrovsk, hoewel de laatste Oekraïense berichten suggereren dat ze de regionale grens nauwelijks hebben overschreden, het zou slechts om twee dorpen gaan: Zaporizke en Novohryhorivka. De generale staf van de Oekraïense strijdkrachten ontkent de inname van de twee dorpen echter. Het leger “blijft Zaporizke controleren”, aldus een verklaring, en “er vinden ook actieve vijandelijkheden plaats in het gebied rond het dorp Novohryhorivka”.
Een Russische opmars naar Dnjepropetrovsk zou een klap betekenen voor het Oekraïense moreel, aangezien een door de V.S. geleide diplomatieke poging om de oorlog te beëindigen tot nu toe niets heeft opgeleverd.
In tegenstelling tot de oostelijke regio’s van Oekraïne, heeft Moskou Dnjepropetrovsk niet opgeëist, maar wel de grote steden aangevallen, waaronder de hoofdstad Dnipro. In de nacht van dinsdag op woensdag was er ook een aanval op de energiesector in de oblast Poltava, ten noordwesten van Dnjepropetrovsk. Volgens het ministerie van Energie is er bij de aanval aanzienlijke schade aan energie-infrastructuur aangericht en viel de stroom uit bij meer dan 100.000 huishoudens.
Aanval op Cherson
Bij een aanval op de havenstad Cherson gisterochtend vroeg, viel één dode en raakten er drie mensen gewond. De artillerie-aanval was gericht op een bij het centrum gelegen woonwijk. Het dodelijke slachtoffer was een 81-jarige vrouw, de drie gewonden belandden in het ziekenhuis.
Beeld gedeeld door het Openbaar Ministerie van de oblast Cherson, dat de schade en brand toont in Cherson
Moskou is van mening dat de gesprekken tussen Rusland en de Verenigde Staten over veiligheidsgaranties voor Oekraïne achter gesloten deuren moeten plaatsvinden, zo liet Kremlin-woordvoerder Dmitri Peskov gistermiddag weten. Peskov zei dat de kwestie van veiligheidsgaranties een van de belangrijkste aspecten is voor het “oplossen” van de oorlog in Oekraïne, maar dat een publieke discussie hierover naar zijn mening schadelijk is voor het behalen van resultaten.
Dimitri Peskov tijdens zijn verklaring van gistermiddag (screenshot)
“Dit is ongetwijfeld een van de belangrijkste kwesties in het kader van de pogingen om een oplossing te vinden. Het staat onvermijdelijk op de agenda van de lopende gesprekken. Maar we willen deze kwestie niet in het openbaar bespreken. We achten het niet bevorderlijk voor de algehele effectiviteit”, aldus Peskov. Hij prees ook de Amerikaanse president Trump voor zijn bemiddelingspogingen en merkte op dat de hoofden van de Russische en Oekraïense onderhandelingsteams “contact blijven houden”, hoewel er nog geen nieuwe data zijn vastgesteld voor een volgende gespreksronde.
Explosie pijpleiding Rjazan- Moskou
De belangrijke oliepijpleiding van Rjazan naar Moskou in de gelijknamige oblast, ten zuidoosten van Moskou, werd dinsdag getroffen door een krachtige explosie, waardoor het transport van aardolieproducten naar Moskou werd verstoord. Na een luide explosie in een deel van de leiding brak er een grote brand uit. Binnen een paar uur waren hulpdiensten ter plaatse. Omwonenden meldden dat er in het gebied bij het dorp Bozhatkovo politie en reparatieteams waren gearriveerd, die proberen de brand te blussen.
Beeld van de explosie bij het dorp Bozhatkovo in de oblast Rjazan (screenshot)
Sinds 2018 wordt deze hoofdleiding gebruikt voor de levering van benzine door Transneft, een leverancier van de Russische strijdkrachten. Volgens de Oekraïense Defence Intelligence of Ukraine (DIU) is als gevolg van het incident het transport van aardolieproducten naar Moskou voor onbepaalde tijd verstoord
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Op 27 augustus 1991 verklaarde Moldavië zich onafhankelijk. Tot die tijd was het een onderdeel van de Sovjet-Unie, maar in de nasleep van de glasnost en perestroika van Sovjetleider Michail Gorbatsjov uit 1985/1986, ontwaakte bij verschillende westelijke en zuidelijke sovjetstaten de drang naar onafhankelijkheid.
Na die 27e augustus sloot Moldavië zich op 21 december van hetzelfde jaar aan bij de andere voormalige sovjetstaten, waaronder Rusland, om het Gemenebest van Onafhankelijke Staten te vormen.
Vier dagen later, op 25 december 1991, hield de Sovjet-Unie daarmee officieel op te bestaan. Op 2 maart 1992 werd Moldavië als lid toegelaten tot de Verenigde Naties.
Maia Sandu (1972), sinds 24 december 2020 president van Moldavië, hier op bezoek bij haar ‘buurman’ en collega Volodomyr Zelensky van Oekraïne, 27 juni 2022 (publiek domein)
De 27e augustus is een vrije dag in Moldavië, met diverse festiviteiten, waaronder een concert op het Nationale Plein in de hoofdstad Chișinău en een toespraak door president Maia Sandu.
De vlag van Moldavië, ingevoerd op 12 mei 1990, heeft dezelfde kleuren als die van buurland Roemenië. De landen hebben een deels gezamenlijk verleden en de kleurkeuze is dan ook niet toevallig: drie verticale banen in de kleuren blauw, geel en rood.
Vlag van Roemenië
Officieel is de kleur blauw op de Roemeense vlag ultramarijn, die op de Moldavische vlag saffierblauw, maar in de praktijk zal dat niet snel te zien zijn. Officieel gebruikt is er ook verschil tussen de ratios van de twee vlaggen: de Roemeense heeft een hoogte-lengte-verhouding van 2:3, die van Moldavië is 1:2.
Het grote verschil zit ‘m in het staatswapen wat Moldavië in het midden van de gele baan heeft geplaatst en wat bij Roemenië ontbreekt. Overigens lijken de staatswapens van de twee landen ook op elkaar. Het Moldavische wapen toont een gouden adelaar met zijn kop naar de broekingszijde en een kruis in de snavel. In zijn klauwen zijn een olijftak (vrede) en een scepter (soevereiniteit) te zien. De vrijwel identieke Roemeense adelaar heeft in plaats van de olijftak een zwaard in één van zijn klauwen.
Wapens van Moldavië (links) en Roemenië (rechts)
Een wapenschild is op de borst van de adelaar geplaatst en horizontaal gedeeld in rood en blauw. Hier overheen is de gouden kop van een os geplaatst, met tussen zijn hoorns een gouden, achtkantige ster. In de linkeronderhoek van het blauwe vak een gouden roos (geluk) en rechtsonder een maansikkel. Het Roemeense wapenschild toont dezelfde voorstelling, maar daar is het een onderdeel van een in vijven gedeeld heraldisch geheel.
In het Sovjet-tijdperk had Moldavië een vlag uit de ‘hamer en sikkel’-serie, een horizontale driekleur van rood-groen-rood, waarbij de beide rode banen iets breder waren dan de groene. De gouden hamer en sikkel in de bovenste rode baan, bij de broeking.
Vlag van de Moldavische Sovjetrepubliek (1952-1990)
De 34e verjaardag van Oekraïne als soevereine en onafhankelijke staat valt min of meer samen met 3½ jaar oorlog met Rusland, het land dat op 20 januari 2022 zijn buurland binnenviel met als doel die soevereiniteit ongedaan te maken en Oekraïne de facto in te lijven bij de Russische Federatie. Dit alles onder het mom dat de democratisch gekozen leden van de regering een bende fascisten waren en het tijd was voor een door Rusland goedgekeurde (marionetten)regering, middels een “speciale militaire operatie”, zoals de bloedige oorlog nog steeds eufemistisch wordt genoemd door het Kremlin.
Affiche voor Onafhankelijkheidsdag, de tekst “З Днем Незалежності України!” betekent zoveel als “prettige Oekraïense Onafhankelijkheidsdag” (publiek domein)
Daar vanwege de oorlogssituatie er in Oekraïne een staat van beleg heerst, worden de officiële feestdagen, zoals Vlagdag (gisteren) en Onafhankelijkheidsdag (vandaag) niet uitgebreid gevierd.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Een opvallend incident deed zich voor op 5 mei 2023 tijdens het Congres van Economische Samenwerking in de Zwarte Zee in Ankara, Turkije. Een lid van de Russische delegatie was kennelijk niet gediend van het tonen van de Oekraïense vlag met het staatswapen (terwijl Oekraïne toch echt aan de Zwarte Zee ligt).
De man loopt op de vlag af en rukt hem uit de handen van het Oekraïense delegatielid en loopt er vervolgens mee weg.
Het Oekraïense delegatielid lijkt een fractie van een seconde verbouwereerd en gaat dan razendsnel achter de Rus aan.
Hij haalt hem in en er ontstaat een worsteling waarbij beide heren aan de vlag trekken.
De Rus delft hierbij het onderspit.
Beveiliging snelt toe en de Rus laat de vlag los.
De Oekraïner wil nog achter de Rus aangaan (op de screenshots hierboven inmiddels buiten beeld), maar hij wordt door de beveiliging (“No fighting!”) tot kalmte gemaand.
Vlagblog 