Peru – Fiestas patrias


De Fiestas patrias de Perú (meervoud, want het feesten gaat morgen nog door) herdenken in de eerste plaats de onafhankelijkheid uit 1821 (vandaag) en in de tweede plaats is het een eerbetoon aan de militairen en de politie (morgen).

Peru was, net als het grootste deel van Zuid-Amerika, ooit onderdeel van het Spaanse koloniale rijk. In de 19e eeuw echter was de Spaanse macht tanende, politieke onrust in Europa en de Mei-revolutie in Argentinië in 1810, brachten het hele continent in een revolutionaire sfeer.

Na een interne machtsstrijd in 1821, waarbij de Spaanse generaal José de la Serna zijn directe baas, onderkoning Joaquín de la Pazuela afzette en verving, kreeg hij al gauw te maken met het oprukkende leger van de Argentijnse generaal José de San Martín. Twee jaar daarvoor had hij, samen met zijn Chileense collega Bernardo O’Higgins Chili bevrijd. Nu was de beurt aan Peru. Onderkoning De la Serna hield niet lang stand en verliet de hoofdstad Lima op 12 juli 1821. San Martín bracht de stad snel onder zijn controle en riep op 28 juli de onafhankelijkheid uit.

Hij nam de leiding van het land, maar droeg die in 1822 over aan Simón Bolívar, de grote Libertador van Zuid-Amerika. Hij was Venezolaan van geboorte en was al president van zijn eigen land geweest, wat hij zelf mee had helpen bevrijden. Generaal San Martín trok zich terug en liet het aan Bolívar over om de rest van Peru te bevrijden, inclusief Alto Peru, het tegenwoordige Bolivia (naar hem vernoemd). Dat doel werd in 1824 bereikt.

De feestdag van vandaag begint met een mis, een Te Deum, onder leiding van de aartsbisschop van Peru, om 9.00 precies. De president is daarbij aanwezig. Daarna is het de beurt aan de politiek. De president gaat in een open auto naar het parlement, toegejuicht door zijn aanhangers. Aldaar houdt hij een soort troonrede, hij legt verantwoording af voor het afgelopen jaar en ontvouwt plannen voor de toekomst. Daarna keert hij terug naar het presidentieel paleis, het Casa de Pizarro, voor verdere ceremoniële taken. Vandaag is echter extra speciaal, want de zittende president, Ollanta Humala, draagt vandaag het stokje over aan zijn opvolger Pedro Kuczynski, die vandaag geïnstalleerd wordt. Hij was eerder premier van het land tussen 2005 en 2006.

De vlag

De Peruaanse vlag is een verticale driekleur in rood, wit, rood. In het midden van de witte baan is het staatswapen geplaatst. De kleuren komen van generaal José de San Martín zelf: toen hij in 1820 in een gevecht met de Spanjaarden een vlucht flamingo’s over zag vliegen met witte borst en rode vleugeltippen, riep hij (volgens de overlevering althans): “Zie, dat is de vlag van de vrijheid!”.

De vlag ging echter de eerste jaren door een aantal transformaties: van vier rood-witte driehoeken, naar horizontale banen (met een Inca-zon in het midden) naar het huidige model met staatswapen op 25 februari 1825.

Dat wapen bestaat uit een in drieën gedeeld schild: twee voorstellingen bovenin en één onderin. Ze staan voor fauna, flora en bodemschatten. De fauna is vertegenwoordigd door een vicuña (een soort lama), de flora door een cinchona-boom en de bodemschatten door een hoorn des overvloeds, waar gouden en zilveren munten uit komen. Boven het wapen bevindt zich een lauwerkrans met bladeren van de steeneik. Rondom het wapen bevinden zich twee takken die onderin samengebonden zijn met een rood-wit-rood lint. De linkertak bestaat uit palm-, de rechter uit laurierbladeren.

Kiribati – Independence Day


De Republiek Kiribati, gelegen ter hoogte van de evenaar in de Stille Oceaan, bestaat uit 33 eilanden: 32 atollen en 1 koraaleiland. De 32 atollen zijn te verdelen in drie groepen van eilanden: de Gilbert Islands, de Line Islands en de Phoenix Islands. Het koraaleiland Banaba is gelegen ten westen van de Gilbert Islands. Het grondgebied (voor het grootste deel oceaan) beslaat een oppervlakte van 3,5 miljoen vierkante kilometer.

Samen met de tegenwoordige Republiek Tuvalu (9 eilanden en eilandjes) vormden de hiervoor genoemde eilanden tot 1 januari 1976 de Gilbert and Ellice Islands, een Brits protectoraat. Vanaf die datum werden de eilandengroepen administratief gescheiden in twee aparte gebieden als voorbereiding op hun onafhankelijkheid. Tuvalu ging als eerste zijn eigen weg op 1 oktober 1978, Kiribati volgde op 12 juli 1979.

Vandaag viert Kiribati dus zijn 37e verjaardag. De festiviteiten worden over meerdere dagen uitgesmeerd, onder de noemer Independence Day Week. Enkele andere officiële feestdagen worden namelijk ook in deze week gevierd: Gospel Day, Senior Citizen’s Day en National Culture Day. De grootste bijeenkomst wordt gehouden in Bairiki National Stadium in de hoofdstad South Tarawa. Er is een speech van de president (sinds 11 maart dit jaar is dat Taneti Mamau) en er zijn traditionele dansen. Verder bestaat de feestweek uit vliegerwedstrijden, kanoraces en vele andere vriendschappelijke competities.

De vlag

De vlag van Kiribati is een van de weinige die die het staatswapen hierop integraal heeft overgenomen. Dat wapen werd op 1 mei 1937 aangenomen, toen nog onder de noemer van de Gilbert and Ellice Islands. Het wapen was op de toenmalige vlag, een Britse blue ensign, te zien in het uitwaaiende gedeelte. De rest van de vlag was blauw met in het kanton de Britse Union Flag of Union Jack.

De nieuwe vlag is ingesteld op 12 juli 1979, de dag van de onafhankelijkheid. De vlag (en dus ook het wapen) is horizontaal in tweeën gedeeld. Het onderste gedeelte laat zes golvende lijnen zien in wit-blauw-wit-blauw-wit-blauw. Het bovenste gedeelte is helderrood. In het midden, is een gele zon met zestien stralen,  opkomend (of ondergaand) boven de golvende lijnen. Boven de zon is een vliegende fregatvogel afgebeeld, in dezelfde kleur geel als de zon.

De golvende lijnen stellen uiteraard de Grote Oceaan voor. De zon refereert aan de geografische positie van Kiribati bij de evenaar. De fregatvogel is de nationale vogel van Kiribati, maar symboliseert ook de beheersing van de zee en de vrijheid.

 

Ritthem


Net als Oost- en West-Souburg werd Ritthem op 1 juli 1966 onderdeel van de Gemeente Vlissingen. Aangezien de vlag van Souburg al een keer behandeld is, vandaag die van Ritthem.

De vlag

Van de Ritthemse vlag heb ik niet kunnen achterhalen wanneer hij is ingevoerd, noch of hij ‘officieel’ is. Maar aangezien naast het stadhuis van de Gemeente Vlissingen de vlaggen van de drie kernen (Vlissingen, Oost- en West-Souburg & Ritthem) naast elkaar wapperen, waarbij die van Ritthem dezelfde is als die bij Vlagblog, ga ik op z’n minst uit van een oogluikend officiële versie.

Vermoedelijk is de vlag niet door een vexilloloog (vlaggendeskundige) ontworpen. Die zou namelijk nooit de naam Ritthem op de vlag hebben afgebeeld. Hoewel namen tegenwoordig wel vaker op vlaggen worden afgebeeld, gaat het tegen de eeuwenoude vlagtradities in.

Zonder de naam op de vlag zou hij historisch volkomen acceptabel zijn, want de kleuren van Ritthem zijn groen en wit en hij bevat het dorpswapen (voortgekomen uit de ambachtsheerlijkheid). Voor de goede orde een korte beschrijving:

De vlag wordt diagonaal in tweeën gedeeld van de top van de mast- of broekzijde naar de onderkant van de vluchtzijde. De driehoek aan de broekzijde is wit, die aan de vlucht is donkergroen. Midden op het witte vlak is het wapen van Ritthem afgebeeld. Dat wapen is officieel bevestigd op 8 december 1819 door de Hoge Raad van de Adel, als ‘zijnde een schild van zilver, beladen met vijf klaverbladen in natuurlijke kleuren, kruiswijs geplaatst’. De naam ‘Ritthem’ is in goudgeel aan de onderkant van de vlag geplaatst, half over het witte, half over het groene gedeelte heen.