Midway – Official Debut Flag / Officieel Debuut Vlag (2000)

Drie vlaggen vandaag. Vlag 3:

Het atol Midway maakt deel uit van een keten van vulkanische eilanden, atollen en onderzeese bergen die zich uitstrekken van het eiland Hawaii tot aan de punt van de Aleoeten (Alaska), in de noordelijke Stille Oceaan.
De naam Midway heeft het atol te danken aan zijn locatie: het ligt vrijwel even ver van Noord-Amerika als van Azië af.
De Hawaiiaanse naam luidt Kuaihelani.

Locatie van Midway in de Stille Oceaan (© Uwe Dedering / publiek domein)

Het bestaat uit een ringvormig barrièrerif met een diameter van bijna 8 km en diverse zandeilandjes. De twee belangrijke stukken land, Sand Island en Eastern Island, bieden een habitat voor miljoenen zeevogels, waaronder de bekendste inwoner van Midway: de laysanalbatros.

Als we wat verder inzoomen zien we de een hele rij van eilandjes en atollen ten opzichte van de Hawaiiaanse eilanden (de Windward Islands, oftewel Bovenwindse Eilanden); de eilandengroep waartoe Midway behoort (de Leeward Islands, oftewel de Benedenwindse Eilanden), strekt zich uit over een enorm oppervlak (© A-giâu / Kmusser / publiek domein)

Hoewel Midway deel uitmaakt van deze keten van eilandjes, die ook bekend staan onder de naam Northwestern Hawaiian Islands, behoort het gek genoeg niet tot de staat Hawaii, in tegenstelling tot de andere Benedenwindse Eilanden.

Kaart van de Amerikaanse Kleinere Afgelegen Eilanden in de Stille Oceaan (© Roke~commonswiki / Kmusser / publiek domein)

Midway is administratief ingedeeld bij de United States Minor Outlying Islands (Amerikaanse Kleinere Afgelegen Eilanden).
Op de kaart hierboven zien we deze eilanden omkaderd in rood, naast Midway gaat het om de eilanden Baker, Howland, Jarvis, Johnston, Kingman, Palmyra en Wake. Ook tot deze groep behoort het eiland Navassa, dat echter in het het Caribisch gebied ligt, in de buurt van Haïti.
Al deze eilanden zijn onbewoond, op militairen en personeel van de U.S. Fish and Wildlife Service na.

Kaart van het Papahānaumokuākea Marine National Monument, waartoe ook Midway behoort (© NOAA / publiek domein)

Tezamen met de andere Northwestern Hawaiian Islands vormt Midway sinds 2006 een Marine National Monument onder de naam Papahānaumokuākea en sinds 2010 staat deze langgerekte archipel op de UNESCO Werelderfgoedlijst.

Kaart van Midway-atol (© CIA World Factbook / Wolfman / Augiasstallputzer~commonswiki / Indolences / publiek domein)

Het onbewoonde atol met zijn twee hoofdeilanden werd relatief laat ‘ontdekt’, namelijk op 5 juli 1859 door kapitein N.C. Brooks van het schip de Gambia.
De eilanden werden in eerste instantie de Middlebrook Islands genoemd. Brooks claimde ze voor de Verenigde Staten onder de Guano Islands Act van 1856, die Amerikanen toestemming gaf om onbewoonde eilanden tijdelijk te bezetten om guano te winnen. Er zijn echter geen gegevens over pogingen om guano (meststof) op het eiland te delven.

Kapitein William Reynolds (1815-1879), die het atol in 1867 in bezit nam voor de Verenigde Staten (fotograaf onbekend / publiek domein)

Op 28 augustus 1867 nam kapitein William Reynolds van de USS Lackawanna het atol formeel in bezit voor de Verenigde Staten, de naam werd enige tijd daarna veranderd in “Midway”.

De in 1862 gebouwde USS Lackawanna (fotograaf onbekend / publiek domein)

Het atol was het eerste eiland in de Stille Oceaan dat door de Verenigde Staten werd geannexeerd als het Unincorporated Territory of Midway Island en werd bestuurd door de Amerikaanse marine.

Kaartje met de route van de trans-pacifische kabel met een lengte van ruim 11.000 km (publiek domein)

Pas met de aanleg van de eerste pacifische telegrafie-kabel door de Commercial Pacific Cable Company in 1903, die via Midway liep, kreeg het atol zijn eerste tijdelijke bewoners.

Het inmiddels verlaten (behalve door de albatrossen!) hoofdkwartier uit 1903 van de Commercial Pacific Cable Company op Sand Island, Midway (© Forest & Kim Starr / publiek domein)

De kabel verbond de Amerikaanse westkust met de Filipijnen, Japan en China.
Tussen 1935 en 1947 diende Midway als tussenstop voor trans-pacifische vluchten om bij te tanken en even de benen te strekken.

Het Pan Am Hotel op Midway in de jaren ’30 van de vorige eeuw (fotograaf onbekend)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het atol het toneel van een zeeslag die nu bekend staat als de Slag bij Midway. De Amerikaanse Marine boekte hier een tactische en strategische overwinning op de Japanse Keizerlijke Marine, waarbij aan Amerikaanse zijde ruim 300 doden vielen en een vliegdekschip verloren ging, maar aan Japanse zijde waren de verliezen vele malen groter: ruim 3.000 doden en het verlies van vier vliegdekschepen en een kruiser.
Door historici wordt deze slag gezien als het keerpunt van de Pacifische Oorlog ten gunste van de Verenigde Staten.

De twee hoofdeilanden van Midway in 1941 in zuidwestelijke richting gekeken, met Eastern Island op de voorgrond (toen de locatie van het vliegveld) en Sand Island in de verte (© Sebmol / Cobatfor / publiek domein)

Het atol wordt sinds 1947 niet meer door de burgerluchtvaart gebruikt. Wel is er een start- en landingsbaan op Sand Island, Henderson Field Airport, dat tot 2004 als militair vliegveld gebruikt werd en sindsdien als noodluchthaven. Daarnaast is het in gebruik bij de U.S. Fish and Wildlife Service.

Sand Island en Eastern Island

Kaart van de twee hoofdeilanden van het atol Midway, Sand Island in het westen en Eastern Island in het oosten, het minieme Spit Island ligt net ten westen van Eastern Island (© Kelisi / publiek domein)

Op de kaart hierboven is al te zien dat Eastern Island geen faciliteiten meer heeft en dus ook geen bewoners, voorheen lag hier het vliegveld. dat in de Tweede Wereldoorlog druk gebruikt werd. Het is te zien is op de foto een stukje hierboven en nog steeds goed herkenbaar op de foto hieronder.

Luchtfoto van Eastern Island waarop het voormalige vliegveld nog goed te zien is, links ligt Spit Island (© Google Sightseeing.com)

Sand Island is voorzien van accomodatie, winkels, een kliniek en een vliegveldje, het heeft doorgaans 50 bewoners, die komen en weer gaan.

De accomodatie biedt uitzicht op de overal aanwezige albatrossen (© midway-island.com)
Ook bij de Midway Mall is het een komen en gaan van albatrossen (© midway-island.com)

De meesten van hen zijn personeelsleden in dienst van de U.S. Fish and Wildlife Service. Het eiland als toerist bezoeken is sinds 2012 niet langer mogelijk vanwege bezuinigingen.

Luchtfoto van Sand Island, zichtbaar zijn diverse woongebouwen en het vliegveld Henderson Field (© Google Sightseeing.com)

Albatrossen

Zoals we op de foto’s al kunnen zien is er aan albatrossen geen gebrek op Midway. Het gaat hier om de zogenaamde laysanalbatros (Phoebastria immutabilis), waarvan er zo’n 1,5 miljoen op het atol bivakkeren.
Dat is natuurlijk prachtig, zoveel natuur, maar er is één groot probleem: de plasticsoep.

Een koppel laysanalbatrossen (fotograaf onbekend)

Plasticsoep

De noordwestelijke Hawaii-eilanden, waaronder ook Midway, liggen in het centrum van de plasticsoep, een enorme hoeveelheid door mensen geproduceerd afval, dat midden in de Stille Oceaan drijft.
Schattingen over hoe groot dit gebied precies is, lopen uiteen, maar de oppervlaktes van Frankrijk en Spanje samen, komen waarschijnlijk behoorlijk in de buurt.

Resten van een laysanalbatroskuiken die het eten van de plastic rommel niet overleefde (© Duncan Wright / publiek domein)

Veel van deze troep komt ook in de magen van de albatrossen (en helaas van vele andere diersoorten) terecht.
Tijdens het broedseizoen sterft een derde van de albatroskuikens vanwege de plastic rommel in hun lichaam.
Onderzoek heeft uitgewezen dat laysanalbatrossen op Midway tot wel 50% plastic in hun spijsverteringskanaal hebben.
Hoewel er verschillende ideeën voor het opruimen van de plasticsoep zijn en sommige ervan op kleine schaal al zijn toegepast (zoals The Ocean Cleanup van Nederlander Boyan Slat), is dit een probleem dat voorlopig nog niet getackeld is.

Weinig plek voor golfers op Midway! (© midway-island.com)

De vlag

Vlag van Midway (2000-heden)

De vlag van Midway bestaat uit twee banen, van elkaar gescheiden door een witte streep met een laysanalbatros in natuurlijke kleuren en in volle vlucht op de bovenste baan, in de richting van de mastzijde.
De brede bovenste baan beslaat ongeveer tweederde van de vlag en is blauw, de smallere baan onderin is turquoise.

Constructietekening van de vlag, inclusief de Pantone-kleuren (© vexilla-mundi.com)

De twee kleuren staan respectievelijk voor de lucht en de oceaan, de witte streep voor het strand van het atol. Hét symbool van Midway, de laysanalbatros, kon uiteraard niet ontbreken.

Een laysanalbatros in volle vlucht (fotograaf onbekend)

De vlag werd in 2000 ontworpen door Steve Dryden van de U.S. Fish and Wildlife Service en werd voor het eerst gehesen op Memorial Day, 29 mei, vorige week 26 jaar geleden.

Steve Dryden (rechts) van de U.S. Fish and Wildlife Service en ontwerper van de vlag van Midway, gaat met zijn creatie op de foto, tezamen met Skip Wheeler van de National Park Service in Pearl Harbor, Oahu, Hawaii, net boven de vlag zien we de USS Missouri met daarnaast het witte (drijvende) gebouw van de USS Arizona Memorial (fotograaf onbekend)

Reden voor het ontwerpen van een vlag voor Midway in 2000 was de jaarlijkse herdenking van de Slag bij Midway (4-7 juni 1942).

Een op 12 augustus 2015 geplaatst monument op Sand Island herdenkt de Slag bij Midway, 4-7 juni 1942 (fotograaf onbekend)

De vlag werd dan ook voor het eerst officieel gehesen op 4 juni 2000 (vandaag 26 jaar geleden) , bij de 58e herdenking van deze slag. Inmiddels zijn we aan de 84e herdenking toe.

Midway-atol vanuit de lucht (© Cobatfor / NetAction / publiek domein)

Sark – Flag adopted / Vlag officieel aangenomen (2020)

Drie vlaggen vandaag. Vlag 2:

Sark is één van de Kanaaleilanden, gelegen in het Kanaal, ten westen van Normandië.

Locatie van de Kanaaleilanden voor de Normandische kust (Bewerking van kaart uit het CIA World Factbook / publiek domein)

Hoewel Guernsey en Jersey de grootste en bekendste Kanaaleilanden zijn, behoren ook de kleinere eilanden Alderney, Sark en Herm tot de archipel. Al deze eilanden zijn bewoond.
Daarnaast zijn er twee nog kleinere eilanden, Brecqhou (met slechts één bewoner) en Jethou, dat geen vaste inwoners heeft, maar wat wel één huis en twee vakantiehuizen telt, die verhuurd worden door de Britse zakenman Sir Peter Ogden.
De archipel omvat verder de nodige onbewoonde eilandjes en rotspunten.

Kaart van Sark, het kleine eiland net ten westen is Brecqhou (© ww2ina3)

De Kanaaleilanden zijn in alles ontegenzeggelijk Brits, maar toch horen ze officieel niet tot het Verenigd Koninkrijk en zijn dus ook geen EU-lid. Samen met het eiland Man (in de Ierse Zee gelegen), vormen ze het zogenaamde Britse Kroonbezit (Crown Dependencies).
De Britse Koning Charles III is wel het staatshoofd van al deze eilanden, niet als koning echter, maar onder de titel Hertog van Normandië.

Luchtfoto van Sark met in de hoek rechtsonder Brecqhou (© Phillip Capper / publiek domein)

Guernsey en Jersey zijn beide baljuwschappen (bailiwicks). Het baljuwschap Guernsey omvat naast het hoofdeiland ook de eilanden Alderney, Herm, Sark, Jethou en Brecqhou.
Het baljuwschap Jersey omvat naast het hoofdeiland de onbewoonde (mini)eilandgroepen Minquiers, Ecréhous en Les Pierres de Lecq.

Kaart van het baljuwschap Guernsey (© Aotearoa / publiek domein)

De 90e baljuw (bailiff) van Guernsey (en daarmee dus van Sark) is sinds 11 mei 2020 Sir Richard McMahon.
Daarnaast is er een luitenant-generaal, die het staatshoofd (Charles III) vertegenwoordigt, sinds 15 februari 2022 is dit luitenant-generaal Richard Cripwell, wiens rol grotendeels ceremonieel is.

Baljuw vvan Guernsey, Sir Richard McMahon (1962) (screenshot)

Sark heeft een lengte van 4,7 km en de breedte bedraagt 2,7 km, de oppervlakte is 5,5 km². Het eiland heeft circa 600 inwoners.

La Coupée, dat Great en Little Sark met elkaar verbindt (fotograaf onbekend)

Op de kaart van Sark is te zien dat het eiland eigenlijk uit twee delen bestaat, het grootste gedeelte wordt Greater Sark genoemd, het veel kleinere Little Sark is met het hoofdeiland verbonden door een smal voetpad op een hoge richel, die La Coupée genoemd wordt.

Paard en wagen op Sark (fotograaf onbekend)

Gemotoriseerd verkeer is verboden op Sark, behalve tractoren, die dan ook wel als transportmiddel worden gebruikt. De andere middelen van vervoer zijn paard en wagen en de fiets.

Kaart van Sark, Brecqhou en in de inzet Herm en Jethou uit 1950 (© Ward Lock & Co.)

Seigneur

Sark kent een bijzondere staatsinrichting: hoewel Sir Richard McMahon de baljuw is van het baljuwschap Guernsey, waar Sark onder valt, is het de Seigneur van Sark die de hoogste bestuurder is van wat in feite een feodale staat is.

Seigneur Christopher Beaumont (1957) voor zijn officiële residentie La Seigneurie, dat uit de 17e eeuw stamt (fotograaf onbekend)

Het bestuur door een Seigneur bestaat als sinds de goedkeuring ervan door koningin Elizabeth I in 1565 en is een erfelijk ambt.
Christopher Beaumont is de 23e en huidige Seigneur van Sark.

La Seigneurie met zijn tuin is een belangrijke toeristenattractie op Sark (fotograaf onbekend)

De vlag

Vlag van Sark (2020-heden)

De vlag van Sark bestaat uit een wit veld met daarop het Saint George’s Cross (Sint Joris-kruis) dat we kennen als de vlag van Engeland. Het kanton (de linkerbovenhoek) is rood met twee ‘gaande leeuwen’ in goud (of geel), blauw getongd en genageld en is gelijk aan de vlag van de Franse regio Normandië.
Oorspronkelijk maakte Sark deel uit van het Hertogdom Normandië.

Sark op een postzegel van 4 pence uit 1965

Hoewel de vlag nog maar zes jaar als zodanig bestaat, is hij gebaseerd op een vlag die in 1938 werd geïntroduceerd als vlag van de Seigneur (of Dame) van Sark en die zien we hieronder.

Vlag geïntroduceerd als de vlag van de Seigneur (of Dame) van Sark (1938)

Het verschil met de huidige eilandvlag is de grootte van de leeuwen die hier met hun rode vak twee armen van het kruis bedekken.

Dame Sibyl Hathaway (1884-1974), Dame of Sark van 1927 tot aan haar dood in 1974 samen met haar tweede echtgenoot Robert Hathaway in gezelschap van prinses Elizabeth en prins Philip, tijdens een bezoek van het prinselijk paar aan Sark op 23 juni 1947 (publiek domein)

Het ontwerp was van Herbert Pitt, een lid van de Flag Circle, die door de toenmalige Dame of Sark, Sibyl Hathaway was verzocht een vlag voor het Seigneurschap te ontwerpen, waarbij hij teruggreep naar de historische band met Normandië.

De vlag van Normandië, die als bijnaam ‘Les P’tits Cats’ (‘De Katjes’) heeft is een heraldische vlag, gebaseerd op het Normandische wapen, waarop dezelfde afbeelding te zien is. De officiële omschrijving luidt: ‘de gueules à deux léopards d’or’ (‘rood met twee gouden luipaarden’).

Hoewel de twee dieren dus officieel ‘luipaarden’ genoemd worden, worden ze heraldisch gezien als ‘leeuwen’. Op dezelfde wijze afgebeelde luipaarden/leeuwen op wapens van Engelse koningen worden altijd omschreven als ‘lions léopardé’, ‘geluipaarde leeuwen’ dus. Het feit dat de dieren met manen worden afgbeeld, pleit ook voor leeuwen en niet voor luipaarden. Desondanks is de officiële beschrijving altijd gehandhaafd.

De vlag van de Seigneur (of Dame), zoals afgebeeld in het boek “Sark discovered” van Leonard Clark uit 1956, met een voorwoord van Dame Sibyl Hathaway (© Oedipe23 / publiek domein)

In de loop der jaren werd de vlag steeds meer gezien als eilandvlag, waardoor na verloop van tijd deze vlag de facto inderdaad als de vlag van Sark werd beschouwd.
De vlag werd uiteindelijk op 4 juni 2020 – vandaag zes jaar geleden – officieel als eilandvlag ingevoerd, waarbij het kanton met de leeuwen iets werd verkleind, waardoor de vier armen van het Saint George’s Cross niet meer deels bedekt worden.

De vlag van Sark naast de Britse Union Flag of Union Jack (fotograaf onbekend)

Devon – Devon Day / Devon-dag (2016)

Drie vlaggen vandaag. Vlag 1:

De 4e juni is Devon-dag. Het is een “nationale dag van erkenning en promotie voor alles wat Devon te bieden heeft”, zoals de toeristische site visitdevon.co.uk het verwoordt. De dag werd ingesteld in 2016.

Sint Petroc (±468-±564) op een gebrandschilderd raam uit circa 1907 in de kathedraal van Truro, Cornwall (publiek domein)

De 4e juni is volgens de Heiligenkalender de feestdag van Sint Petroc, de beschermheilige van zowel Devon als het aangrenzende graafschap Cornwall.

Sint Petroc afgebeeld met een wolf op een gebrandschilderd raam uit de 19e eeuw in de kerk van Bodmin, Cornwall (© Bocachete / publiek domein)

Petroc was een monnik en heilige uit de 5e eeuw, afkomstig uit Wales, maar als geestelijke was hij actief in zowel Devon als Cornwall.
Hij wordt vaak afgebeeld naast een wolf, die hij naar verluidt temde tijdens een bedevaart.

Exeter Cathedral, gereedgekomen in 1400 (foto: Vlagblog, 2023)

Volgens een manuscript in bezit van de kathedraal van Exeter zouden relieken van Sint Petroc ooit in bezit zijn geweest van het godshuis.
Devon-dag is voor de bewoners van het graafschap een uitgelezen kans om allerlei markten te houden, taarten te bakken en meer van die typische activiteiten waar de Engelsen zich graag mee bezighouden.

Kaart van Devon (Nilfanion/Ordnance Survey / publiek domein)

De vlag

Vlag van Devon (2003-heden)

De vlag van Devon is groen met een wit liggend kruis, omzoomd door een zwarte rand.
In tegenstelling tot buurgraafschap Cornwall, dat een eeuwenoude vlag heeft, is die van Devon vrij recent.

Geïnterviewd door BBC Radio Devon in 2002, vroeg een groep scouts zich af of er een vlag voor het graafschap bestond, zij wilden die graag meenemen op hun reis naar de 20ste Wereldjamboree in Sattahip, Thailand. Dit bleek echter niet het geval.

De regionale BBC-zender vroeg vervolgens aan zijn luisteraars ontwerpen in te sturen, opdat Devon niet langer vlagloos zou zijn.
De oproep leverde een groot aantal inzendingen op. Op deze ontwerpen kon vervolgens gestemd worden en dat leverde een shortlist van twaalf vlaggen op, we zien ze hieronder:

Shortlist van de zoektocht naar een vlag voor Devon (© britishcountyflags.com)

Van deze twaalf waren er twee waarvan de percentages in de eerste ronde dicht bij elkaar lagen: nummer 4 met 21,3% en nummer 2 met 21%, nummer 1 lag daar een stuk onder met 14%.
Op deze twaalf kon in 2003 opnieuw gestemd worden en in deze tweede ronde won vlagontwerp nummer 4 overtuigend met 49%, een ontwerp van student Ryan R. Sealey.

Dartmoor National Park (foto: Vlagblog, 2023)

Volgens de Devon Flag Group is groen de kleur van de glooiende en weelderige heuvels van Devon, het zwart vertegenwoordigt de hoge en winderige heidevelden (Dartmoor en Exmoor) en het wit staat voor zowel de zoutnevel van de twee kustlijnen van Devon als de China Clay-industrie (en mijnbouw in het algemeen).

In Cornwall werd met gemengde gevoelens tegen de vlag van Devon aangekeken en door sommigen werd zelfs gesteld dat Devon hun cultuur probeerde te kapen, zeker nadat de nieuwe vlag werd opgedragen aan Sint Petroc, die de aanleiding is voor deze dag en die we in de inleiding al tegenkwamen.

Ook particulieren hebben de vlag verwelkomd (© britishcountyflags.com)

De bezwaren mochten echter niet baten: de vlag staat nu ook bekend onder de naam Saint Petroc’s Cross en is in de nog korte tijd dat ze bestaat mateloos populair geworden.
In 2006 werd de vlag ook omarmd door de Devon County Council in Exeter, waar de vlag nu voor het gebouw wappert.

Vergelijkbare vlaggen

Naast de vlag van Cornwall, zijn er nog acht andere graafschappen die ook allemaal een liggend kruis op hun vlag hebben, al dan niet vergezeld van een symbool of wapen, we zien ze hieronder:

Links: Vlag van Cornwall (Saint Piran’s Flag) (1838 of ouder) / Rechts: Vlag van Derbyshire met een Tudor-roos (2006)
Links: Vlag van Dorset (2008) / Rechts: De langgerekte vlag van Gloucestershire (2008)
Links: Vlag van Lincolnshire met een fleur-de-lys (2005) / Rechts: Vlag van Northamptonshire met een roos (2014)
Vlag van Nottinghamshire met Robin Hood (2011) / Rechts: Vlag van Pembrokeshire met een Tudor-roos (1988)

Zes van deze vlaggen dateren dus van later datum dan die van Devon.