De afgelopen maandag geïnstalleerde nieuwe (en tegelijkertijd voormalige) president van de Verenigde Staten, Donald Trump, riep de Russische president Poetin gisteren op om “deze belachelijke oorlog” te beëindigen, uiteraard doelend op de Russisch-Oekraïense oorlog.
Het Capitool in Washington, D.C. afgelopen maandag, de dag van de inauguratie van president Trump (screenshot)
Poetin heeft herhaaldelijk gezegd dat hij bereid is om te onderhandelen over een einde van de oorlog, die hij de facto in 2014 (de Krim) begon en in 2022 verder uitbreidde, maar dat Oekraïne de realiteit van Russische territoriale winsten zou moeten accepteren, die momenteel ongeveer 20% van het land uitmaken. Hij weigert ook om Oekraïne toe te staan zich bij de NAVO aan te sluiten. Oekraïne wil zijn grondgebied niet opgeven, hoewel president Zelensky heeft toegegeven dat hij mogelijk tijdelijk een deel van het momenteel bezette land moet afstaan.
Afgelopen dinsdag vertelde Trump op een persconferentie dat hij “heel binnenkort” met Poetin zou praten en dat het “waarschijnlijk lijkt” dat hij meer sancties zou opleggen als de Russische leider niet aan de onderhandelingstafel zou plaatsnemen.
Maar in zijn Truth Social-bericht van woensdag (deels voorzien van zijn geliefde kapitalen) ging hij verder: “Ik ga Rusland, waarvan de economie faalt en president Poetin, een heel grote GUNST verlenen”. “Sluit je nu aan en STOP deze belachelijke oorlog! HET WORDT ALLEEN MAAR ERGER. Als we niet snel een deal sluiten, heb ik geen andere keus dan hoge belastingen, tarieven en sancties op te leggen aan alles wat Rusland aan de Verenigde Staten en andere deelnemende landen verkoopt.” Hij vervolgde: “Laten we deze oorlog, die nooit zou zijn begonnen als ik president was, achter ons laten! We kunnen het op de makkelijke manier doen, of op de moeilijke manier – en de makkelijke manier is altijd beter. Het is tijd om “EEN DEAL TE SLUITEN”.”
De Russische plaatsvervangende VN-ambassadeur Dmitry Polyanskiy vertelde eerder aan persbureau Reuters dat het Kremlin eerst moet weten wat Trump wil in een deal om de oorlog te stoppen, voordat het land ergens op ingaat.
President Zelensky tijdens een toespraak tijdens het World Economic Forum in Davos (screenshot)
Ondertussen vertelde president Zelensky op het World Economic Forum in Davos (Zwitserland) op dinsdag dat er minstens 200.000 vredeshandhavers nodig zouden zijn bij een overeenkomst. Verder vertelde hij aan Bloomberg dat elke vredesmacht voor zijn land deels uit Amerikaanse troepen zou moeten bestaan om een realistische afschrikking voor Rusland te vormen.
President Zelensky tijdens zijn speech (screenshot)
“Het kan niet zonder de Verenigde Staten. Zelfs als sommige Europese vrienden denken dat het kan, nee, het zal niet gebeuren,” zei hij, eraan toevoegend dat niemand anders zo’n stap zou riskeren zonder de VS.
President Zelensky in Davos (screenshot)
Al 4.000 Noord-Koreanen uitgeschakeld
Volgens verschillende Westerse functionarissen die op basis van anonimiteit spraken, zijn Noord-Koreaanse troepen al bijna 40% van hun manschappen verloren.
Van de naar schatting 11.000 Noord-Koreaanse militairen, die met de Russen meevechten in de deels door Oekraïne bezette Russische oblast Koersk, zouden er inmiddels zo’n 4.000 zijn uitgeschakeld. Het getal van 4.000 omvat de bij elkaar opgetelde doden, vermisten en gevangenen. Het aantal gedode Noord-Koreanen wordt door dezelfde functionarissen geschat op 1.000.
Noord-Koreaanse soldaten, door Rusland ingezet in de oblast Koersk (screenshot)
De Noord-Koreaanse troepen, naar verluidt afkomstig uit een elite-eenheid genaamd het Storm Corps, lijken met relatief weinig training of bescherming in de strijd te zijn geworpen.
Kolonel Hamish de Bretton-Gordon (1963) (screenshot)
“Dit zijn nauwelijks getrainde troepen onder leiding van Russische officieren die ze niet begrijpen,” volgens de voormalige tankcommandant van het Britse leger, kolonel Hamish de Bretton-Gordon tegenover de BBC. “Heel eerlijk gezegd maken ze geen schijn van kans. Ze worden in de gehaktmolen gegooid met weinig kans op overleven. Ze zijn kanonnenvoer en de Russische officieren geven nog minder om hen dan om hun eigen mannen.”
Rutte breekt lans voor blijvende steun aan Oekraïne
NAVO secretaris-generaal Mark Rutte benadrukte vandaag de noodzaak om de steun voor Oekraïne te versterken, en beklemtoonde dat het van vitaal belang is dat Rusland niet wint.
Secretaris-generaal van de NAVO tijdens zijn uitlatingen bij een “paneldiscussie” op het World Economic Forum in Davos (screenshot)
Rutte onderstreepte dat het van vitaal belang is dat Rusland niet wint, omdat dit ertoe zou kunnen leiden dat president Poetin de leiders van Noord-Korea en China high-fives zou geven. “We moeten echt een stap vooruit zetten en onze steun voor Oekraïne niet terugschroeven”, zei hij. De NAVO-secretaris-generaal zei ook dat “de frontlinie de verkeerde kant op beweegt”.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Men zou kunnen denken dat deze dag refereert aan de recente onafhankelijkheid van Oekraïne in 1991, maar dat is hier niet het geval. De dag herinnert aan de vereniging van de Oekraïense gebieden in 1919, vandaag dus 105 jaar geleden.
Wat nu Oekraïne is, was voor 1919 verdeeld in een deel dat bij het Russische Keizerrijk hoorde en de andere helft was onderdeel van het Keizerrijk Oostenrijk-Hongarije. Met de volksrevoluties in die tijd hielden beide keizerrijken op te bestaan.
Het deel dat voorheen onderdeel was van Oostenrijk-Hongarije werd de West-Oekraïense Nationale Republiek (1918) en het voormalige Russische deel werd de Oekraïense Volksrepubliek (1917).
Kaart van Oekraïne in 1919 (ansichtkaart uit 1919)
Op 22 januari 1919 gingen beide republieken samen, waarbij de zogenaamde Akte van Eenwording (Акт Злуки) werd getekend. De nieuwe staat heette de Oekraïense Staat.
Het duurde allemaal niet lang: het westelijke deel werd vanaf 1919 Pools en bleef dat tot 1939, het oostelijke deel werd in 1921 ingelijfd bij de Sovjet-Unie. Na de bezetting door Duitsland in de Tweede Wereldoorlog lijfde de Sovjet-Unie in 1944 de hele Oekraïne in.
Met het uiteenvallen van de Sovjet-Unie werd Oekraïne op 24 augustus 1991 opnieuw een onafhankelijke staat, nu zonder het lidwoord ‘de’ voor de naam. Die onafhankelijke status was en is een doorn in het oog van de Russische president Poetin, die zijn leger opdracht gaf het land op 20 februari 2022 binnen te vallen, met het doel het te veroveren en de regering te vervangen door een marionetten-regime. Zoals we weten is dat niet gelukt. Dat neemt niet weg dat de soevereine staat Oekraïne een oorlog werd ingesleurd die nog steeds gaande is en inmiddels onnoemelijk menselijk en dierlijk leed heeft veroorzaakt, evenals verwoestingen op grote schaal.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Oekraïne heeft vanaf 8 januari een grootscheepse meerdaagse drone- en raket-aanval uitgevoerd op Russische wapenfabrieken, olieraffinaderijen en opslagplaatsen bij de steden Engels, Saratov, Brjansk, Toela en Saratov.
Een van de getroffen olieopslagtanks bij Engels (screenshot Supernova Plus)
De aanval veroorzaakte onder meer een fikse brand bij een grote olieopslagplaats in Engels, een stad van ruim 200.000 inwoners, aan de rivier de Wolga, zo’n 630 km van de Oekraïense grens verwijderd. Van de zes grote tanks van ieder 120.000 m³ vlogen er drie in brand, de brandweer kon er weinig tegen beginnen, waardoor de branden zes dagen lang woedden.
De brandweer kon weinig meer beginnen dan de tanks gecontroleerd te laten uitbranden (screenshot)
De overige drie tanks raakten eveneens beschadigd, met als resultaat dat er volgens een schatting zo’n 800.000 liter brandstof, bestemd voor een nabijgelegen militair vliegveld, in rook opging. Bij de aanvallen met honderden drones en Amerikaanse ATACMS-raketten zouden ook twee chemische fabrieken en twee industrieterreinen beschadigd zijn geraakt.
Locatie van de Russische stad Engels (publiek domein)
Volgens pro-Russische bloggers zou de Russische luchtafweer 200 raketten en vijf raketten hebben neergehaald. Het Russische ministerie van Defensie deed er het zwijgen toe.
De Oekraïense president Zelensky deelde begin deze week op X twee foto’s van gevangengenomen Noord-Koreaanse militairen. De president liet weten dat hij bereid is om de twee Noord-Koreaanse soldaten over te dragen aan Pyongyang in ruil voor Oekraïense krijgsgevangenen in Rusland.
Een van de twee door president Zelensky getoonde Noord-Koreaanse krijgsgevangenen (foto gedeeld door president Zelensky op X)
“Voor die Noord-Koreaanse soldaten die niet willen terugkeren, zijn er mogelijk andere opties beschikbaar,” zei de president op X. Degenen die “de vrede dichterbij willen brengen door de waarheid over deze oorlog in (Noord-)Korea te verspreiden, krijgen die kans”, voegde hij eraan toe. De Oekraïnse veiligheidsdienst (SBU) liet weten dat een van de twee soldaten tegen functionarissen zei dat hij dacht dat hij naar Rusland ging voor “training”, in plaats van om te vechten.
Militaire identiteitskaart van een van de Noord-Koreanen, waarin als geboorteplaats Turan wordt vermeld, een plaats die gelegen is in de Russische autonome republiek Tuva, dat een grens deelt met Mongolië, waaruit blijkt dat Noord-Koreaanse militairen kennelijk valse identiteitsbewijzen op zak hebben (foto gedeeld door president Zelensky op X)
Hij werd gevonden met een Russische militaire identiteitskaart die op naam van een ander persoon was uitgegeven. De andere soldaat had geen documenten.
De tweede krijsggevangene (foto gedeeld door president Zelensky op X)
De SBU zei dat de twee mannen, die op 9 januari gevangen werden genomen, in Kiev zijn en medische zorg krijgen. Ze spreken alleen Koreaans en worden ondervraagd met de hulp van de National Intelligence Service (NIS) van Zuid-Korea, aldus de SBU. Volgens de Geneefse Conventies mogen krijgsgevangenen alleen ondervraagd worden in een taal die ze verstaan. Van de geschatte 11.000 Noord-Koreaanse militairen die door Rusland zijn ingezet, zijn er volgens de NIS circa 300 gesneuveld en 2.700 gewond.
Russische aanval op gas- en energie-infrastructuur
Zoals al vaker deze winter heeft Rusland in de nacht van 14 op 15 januari een grote luchtaanval op de Oekraïense energie-infrastructuur uitgevoerd, deze keer was vooral de gas-sector het doelwit. Berichten over de aantallen drones en raketten die werden afgevuurd verschillen nogal van bericht tot bericht, maar volgens de Oekraïense luchtmacht ging het om een totaal van 117 drones en raketten, waarvan de Oekraïense luchtafweer er 77 neutraliseerde.
De Oekraïense luchtmacht deelde dit overzicht van de 77 neergehaalde Shahed-drones en raketten
Volgens het Russische ministerie van Defensie werden alle geplande doelen geraakt, hoewel dat niet te controleren valt. Volgens staatsenergiebedrijf leidde de aanval tot stroomstoringen in de oblasten Charkov, Zaporizja en Soemy.
Machtswissel
Verder wordt er in Oekraïne (en niet alleen daar) met enige reserve vooruitgekeken naar de installatie van Donald Trump als opvolger van Joe Biden, as. maandag. En hoewel Trump n de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen beweerde dat hij na zijn verkiezing tot president de Russisch-Oekraïense oorlog binnen een dag zou beëindigen, is hij daar na zijn verkiezing op teruggekomen. Naar alle waarschijnlijkheid zal hij gaan proberen de strijdende partijen zo snel mogelijk aan de onderhandelingstafel trachten te krijgen. Wordt vervolgd dus.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Sinds kort zit er weer beweging in het front in de deels door Oekraïne bezette Russische oblast Koersk. Oekraïne viel tot ieders verbazing op 6 augustus vorig jaar de Russische oblast binnen en het offensief was succesvol, zodat binnen een paar weken een deel van de oblast onder Oekraïense controle stond. De afgelopen maanden slaagde Rusland erin ongeveer de helft van het bezette gebied weer terug te veroveren, de laatste weken met hulp van zo’n 11.000 Noord-Koreaanse militairen. De samenwerking tussen de verschillende bongenoten verloopt echter niet op rolletjes, vanwege taalproblemen en een gebrek aan Noord-Koreaanse gevechtservaring.
Hoewel het niet te verifiëren valt, zou dit beeld zijn van oprukkende Oekraïense militairen in de Russische oblast Koersk (screenshot)
Volgens de Oekraïense president Zelensky verloor het Russische leger tijdens gevechten bij het dorp Machnovka een heel bataljon Noord-Koreaanse infanteristen en Russische parachutisten. Een bataljon bestaat doorgaans al gauw uit enkele honderden manschappen.
Het nieuwe Oekraïense offensief zou op drie verschillende plekken gaande zijn. Het voornaamste doel lijkt de weg ten noordoosten van Sudzha te zijn, die naar de hoofdstad Koersk leidt. Het lijkt erop dat Oekraïne zoveel mogelijk extra terrein in Koersk wil veroveren dan wel heroveren voordat Donald Trump op 20 januari opnieuw president van de Verenigde Staten wordt, zodat het bezette gebied als een soort wisselgeld kan dienen bij eventuele toekomstige vredesbesprekingen. Trump heeft al aangekondigd dat hij de oorlog snel gaat beëindigen.
Rusland verovert Kurakhove
Bij het front in de grotendeels door Rusland bezette Donbas-regio in het oosten van Oekraïne gaat het juist de ander kant op: de laatste weken doet het Russische leger verwoede pogingen de stad Pokrovsk te bereiken. En hoewel de opmars niet erg opschiet en gepaard gaat met grote verliezen, wordt er stukje bij beetje terreinwinst geboekt.
Een soldaat houdt een Russische vlag omhoog, zijn collega toont een legervlag (screenshot)
Begin deze week slaagden de Russen erin de stad Kurakhove te veroveren, 35 kilometer ten zuiden van Pokrovsk. Oekraïne heeft de val van de stad nog niet bevestigd, maar militaire analisten hebben inmiddels beelden geverifieerd van Russische militairen voorzien van vlaggen in de buitenwijken van Kurakhove. De stad telt normaliter ruim 20.000 inwoners, maar velen hebben de komst van de Russen niet afgewacht en hebben huis en haard inmiddels verlaten.
Een Russische soldaat plant een vlag op het dak van een gebouw in Kurakhove (screenshot)
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Hoewel onderhandelingen over de uitruil van gevangenen tussen Oekraïne en Rusland de laatste maanden moeizamer zijn geworden, konden er net voor het begin van het nieuwe jaar krijgsgevangenen van beide kanten terug naar huis keren.
Grote vreugde bij familieleden als de vrijgelaten Oekraïense krijgsgevangenen aankomen (screenshot)
De gevangenenruil kwam tot stand na bemiddeling van de Verenigde Arabische Emiraten. Hoewel het Russische ministerie van Defensie bekendmaakte dat er 150 Oekraïners zouden worden overgedragen tegen evenveel Russen, liet president Zelensky na de ruil weten dat er in totaal 189 landgenoten waren teruggekeerd, waarvan er een aantal tot de “verdedigers van Azovstal (de staalfabriek) en Marioepol” behoorde, mannen die tussen het begin van de oorlog op 24 februari 2022 tot halverwege mei datzelfde jaar, stand wisten te houden in de Oekraïense havenstad.
Sommige militairen hadden bijna 1½ jaar in Rusland gevangen gezeten (screenshot)
Op een locatie in het noorden van Oekraïne keken familieleden reikhalzend uit naar de hereniging met hun geliefden. Emoties liepen logischerwijs hoog op bij het weerzien. Hoewel Oekraïne geen cijfers publiceert over het aantal door Rusland gevangen genomen militairen, schatten Westerse militaire analisten het aantal op ruim 8.000.
Selfie met een vrijgelaten gevangene, voorzien van een Oekraïense vlag (screenshot)
De vrijgelaten Russische krijgsgevangenen werden overgedragen in Wit-Rusland (Belarus), waar een aantal bussen klaarstond om ze terug naar Rusland te brengen.
Vrijgelaten Russische militairen in een bus die hen van Wit-Rusland (Belarus) terug zal brengen naar Rusland (screenshot)
Pokrovsk (vervolg)
De laatste keer dat het in de wekelijkse Vlagblog-update over Pokrovsk ging, was op 13 december. En hoewel het toen slechts een kwestie van tijd leek dat de steeds meer terrein winnende Russische militairen de stad snel zouden innemen, is dat nog altijd niet gebeurd. De strategisch gelegen stad in de deels door Rusland veroverde oblast Donetsk, is door een deel van zijn 60.000 inwoners inmiddels verlaten.
Volgens majoor Viktor Trehubov, woordvoerder van de Khortytsia Operational Strategic Group (een militaire denktank), liet weten dat de Russische tactiek erop lijkt gericht om de stad eerst te omsingelen: “Er zijn geen gevechten in de stad, de Russen hebben de stadsgrenzen nog niet bereikt, maar ze proberen de stad te omsingelen via naburige nederzettingen en dorpen.”
Trehubov legde uit dat de Russen Pokrovsk vanwege zijn grootte en versterkingen niet frontaal willen aanvallen. Russische troepen zijn de stad nu het dichtst genaderd vanuit het zuiden, waar momenteel hevig wordt gevochten in het dorp Novovasylivka, net ten zuiden van Pokrovsk. Volgens Oekraïne zijn er daar in de laatste 24 uur 38 Russische aanvallen afgeslagen. Wordt zonder twijfel vervolgd.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
1 januari 1993 is de datum waarop Tsjechoslowakije officieel werd opgesplitst in de de twee republieken waaruit het land bestond, nl. Tsjechië en Slowakije, nu beiden als onafhankelijke staten. In de jaren na de zgn. Fluwelen Revolutie, die het einde betekende voor de communistische overheersing, werd de scheiding voorbereid.
Gedenkplaat op het SNP-plein (Slowaaks Nationaal Opstandsplein) in Bratislava, de tekst luidt: “Alleen hij die zijn vrijheid heeft gewonnen, is die waardig.” Op dat moment, in november 1989, besloten we de verantwoordelijkheid voor de toekomst in eigen hand te nemen. We hebben besloten het communisme te beëindigen en vrijheid en democratie te vestigen. (foto: Jozef Kotulič)
Officieel staat het bekend als De ontmanteling van Tsjechoslowakije (in het Slowaaks Rozdelenie Česko-Slovenska), maar in de volksmond heet het De fluwelen scheiding. Vandaag dus 32 jaar geleden.
De vlag
Vlag van Slowakije
De vlag van Slowakije stamt uit 1848 en is er een uit de zgn. pan-slavische vlaggenfamilie, met als oorsprong de Nederlandse vlag. Toen tsaar Peter de Grote zijn licht opstak in de Nederlanden in 1697, kwam hij danig onder de indruk van de Nederlandse scheepsbouw en de organisatie van de marine. Terug in Rusland introduceerde hij een handelsvlag gebaseerd op de Nederlandse driekleur: wit-blauw-rood (nu de nationale vlag). Dit op zijn beurt beïnvloedde weer andere landen dezelfde driekleur te gebruiken en die enigszins aan te passen. We zien de kleuren terug in de huidige vlaggen van o.a. Servië, Slovenië, Kroatië en Tsjechië.
Direct na het einde van het communisme, tussen 1989 en 1992, gebruikte Slowakije als landsdeel de vlag zonder het staatswapen en was daardoor identiek aan die van Rusland. Dat was onhandig, en op 1 september 1992 werd de nieuwe vlag aangenomen met staatswapen.
De vlag zelf dan: het is een horizontale driekleur in wit, blauw en rood en toont het staatswapen over de middelste blauwe baan, dichtbij de broekingszijde. Het wapen is schildvormig in rood, de onderkant wordt ingenomen door een blauwkleurige heuvel met drie toppen. Vanuit de middelste top verheft zich een zilveren dubbelkruis. Het is al een oud symbool, en wordt ook gebruikt door het nabijgelegen Hongarije in zijn staatswapen, waar de heuvel groen is. Daar staan de drie toppen voor de bergen Tatra, Matra en Fatra. Het zilveren dubbelkruis staat voor drie heiligen: Benedictus, Konstantinos en Methodios.
De huidige versie van het Slowaakse wapen werd getekend door Ladislav Cisárik jr in 1990.
Tot slot twee afgeleide vlaggen: de eerste is een ‘omgedraaide’ vlag. Hierbij is de vlag gekanteld en verlengd, waardoor het dus een soort banier wordt. Dit soort vlaggen is vrij gebruikelijk in Oost-Europa. Het symbool op de vlag -in dit geval het wapen- kantelt niet mee en blijft uiteraard horizontaal. De tweede vlag is die van de president.
Links: Gekantelde vlag van Slowakije / Rechts: Vlag van de Slowaakse presidentHier zien we de nationale vlag samen met die van de president tijdens de inauguratie van Zuzana Čaputová (1973) als president van Slowakije op 15 juni 2019 (foto: Martin Medňanský)
Vorige week donderdag en vrijdag ontmoette de Oekraïense president Zelensky de nieuwe president van de Europese Raad, Antonio Costa en de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, tijdens een tweedaagse top in Brussel.
President Zelensky en de president van de Europese Raad, Antonio Costa tijdens de tweedaagse top in Brussel (foto gedeeld door president Zelensky op X)
Zelensky en Costa bespraken hoe Oekraïne te steunen en hoe belangrijk Westerse inspanningen zijn om een ”rechtvaardige vrede” te bereiken. “Nu we het begin van het nieuwe jaar naderen, hebben we echt eenheid nodig tussen de Verenigde Staten, de EU en Europese landen”, zei Zelensky samen met Costa. “Alleen samen kunnen de VS en Europa Poetin echt stoppen en Oekraïne redden.” De twee bespraken verder onder meer de bescherming van de energie-infrastructuur van Oekraïne tegen Russische luchtaanvallen en de verhoging van de binnenlandse defensieproductie.
President Zelensky met Ursula von der Leyen. de voorzitter van de Europese Commissie (foto gedeeld door president Zelensky op X)
Met Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, besprak Zelensky de toetreding van Oekraïne tot de EU en het gebruik van bevroren Russische tegoeden.
Eerder deze maand kondigde het Amerikaanse ministerie van Financiën aan dat het 20 miljard dollar aan hulp voor Oekraïne zal verstrekken, waarmee het zijn bijdrage aan een breder initiatief van 50 miljard dollar, gesteund door G7-landen, ondersteunt. Oekraïne zal naar verwachting 18,1 miljard euro aan macro-financiële hulp van de EU ontvangen als onderdeel van de G7-lening.
Financiële hulp Japan
Na een gesprek met de Japanse premier Shigeru Ishiba kon president Zelensky melden dat Japan nog eens 3 miljard dollar naar Oekraïne zal overmaken afkomstig van de opbrengsten van bevroren Russische tegoeden.
Premier Shigeru Ishiba (1957) van Japan, met achter hem de vlag (ingevoerd in 1955) van zijn conservatieve Liberale Democratische Partij (screenshot)
Zelensky bedankte de Japanse regering voor extra financiering voor energieapparatuur en de bouw van schuilplaatsen en vertelde premier Ishiba over de uitgebreide aanval van Rusland op de energie-infrastructuur van Oekraïne op Kerstavond en bedankte Japan voor zijn bereidheid om zo snel mogelijk bij te dragen aan een rechtvaardige en duurzame vrede in Oekraïne.
Russische kerstaanvallen
Op Kerstavond en Eerste Kerstdag waren er opnieuw Russische raketaanvallen op Oekraïne. President Zelensky liet weten dat Rusland een “bewuste keuze” heeft gemaakt door tijdens de Kerst een grote aanval uit te voeren op de energie-infrastructuur van zijn land. Volgens de Oekraïense luchtmacht werden er 184 raketten en drones gedetecteerd, maar er zouden er veel zijn neergeschoten of hun doel gemist hebben. Er zouden bij de aanvallen slachtoffers zijn gevallen, maar er werden geen cijfers gegeven.
Een vrouw schuilt met haar hond in. een metrostation in Kiev (screenshot)
De aanval leidde tot stroomuitval in het hele land, waaronder in de hoofdstad Kiev, waar sommige inwoners schuilden in metrostations. Dit was de 13e grote aanval op de energiesector van Oekraïne dit jaar, aldus het grootste particuliere energiebedrijf van het land, DTEK.
Beeld van verwoestingen door een Russische raketaanval op de stad Kryvyh Rih, waarbij één dode en zeventien gewonden vielen (screenshot)
Het Russische ministerie van Defensie bevestigde dat haar troepen een “enorme aanval” hadden uitgevoerd op “kritieke” energiefaciliteiten in Oekraïne en voegde eraan toe dat de aanval een succes was en dat alle doelen waren geraakt.
President Biden (screenshot)
Reagerend op de laatste Russische aanvallen zei de Amerikaanse president Joe Biden: “Het doel van deze schandalige aanval was om de toegang van het Oekraïense volk tot warmte en elektriciteit in de winter af te snijden en de veiligheid van het elektriciteitsnet in gevaar te brengen.” Biden, die op 20 januari wordt opgevolgd door Donald Trump, vroeg aan het Amerikaanse ministerie van Defensie om wapens te blijven leveren aan Oekraïne.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Transnistrië is een geval apart: formeel is het een onderdeel en een regio in het oosten van Moldavië, maar de facto is het sinds 1990 een onafhankelijke republiek en heeft Moldavië er niets te vertellen.
Het langgerekte gebied heeft een eigen regering, parlement, leger, politie, postsysteem, paspoort, valuta en voertuig-registratie. En hoewel het met het hamer-en-sikkel-symbool op de vlag communistisch lijkt, is het dat niet.
Als onafhankelijke staat wordt het door geen enkel land erkend, met uitzondering van Abchazië en Zuid Ossetië, twee gebieden in Georgië, die eenzelfde onduidelijke status hebben. Het grondgebied ligt ingeklemd tussen het oostelijk stroomgebied van de rivier de Dnjestr en de grens met Oekraïne.
Officieel noemt het afgescheiden land zichzelf de Pridnestrovische Moldavische Republiek(PMR), terwijl ‘moederland’ Moldavië het gebied aanduidt als Administratief Territoriale Eenheden van de Linkeroever van de Dnjestr. (‘Pridnestrovisch‘ betekent zoveel als ‘land bij de Dnjestr’). Hoofdstad is Tiraspol, met ruim 128.000 inwoners tevens de grootste stad van het land. Het hele grondgebied heeft een bevolking van circa 475.000.
Tot aan het uiteenvallen van de Sovjet-Unie gedurende de jaren 1990-1991, vormden Transnistrië en Moldavië de Moldavische SSR, een van de vijftien sovjetrepublieken. Bij de ontmanteling van de communistische superstaat in 1990, riep Moldavië op 2 september de onafhankelijkheid uit, maar het Transnistrische deel van de voormalige sovjetstaat weigerde zich daarbij aan te sluiten en vormde in plaats daarvan de Transnistrische Autonome Socialistische Sovjetrepubliek, de directe voorganger van het huidige niet-erkende Transnistrië.
Moldavië stemde hier niet mee in en toen praten niet hielp, begon het land in 1992 een kortdurende oorlog met de onwillige, pro-Russische regio. Deze burgeroorlog werd in het voordeel van Transnistrië beslecht, wat alles te maken had met een groot contingent (het 14e Leger) van de Russische strijdkrachten, dat ook na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zijn basis in Tiraspol had gehandhaafd.
De beslissende slag in dit militaire conflict werd uitgevochten tussen 19 en 21 juni 1992 in de Moldavische stad Tighina, gelegen aan de andere kant van de rivier de Dnjestr, waar Transnistrische strijders militaire hulp kregen van de Russische militairen, onder bevel van generaal Aleksandr Lebed. Bij deze slag vielen zo’n 700 doden.
De stad werd op de Moldaviërs veroverd en is tot op de dag van vandaag nog steeds in Transnistrische handen en is herdoopt in Bender, een naam die het ten tijde van het Ottomaanse Rijk ook droeg.
Sinds die tijd is er een patstelling: hoewel geen enkel land Transnistrië als onafhankelijke staat erkent, zelfs Rusland niet, functioneert het land op nationaal niveau de facto wel als zodanig. Gingen zowel Moldavië evenals het eveneens onafhankelijk geworden buurland Oekraïne, een steeds Westerse koers varen, dat gold niet voor Transnistrië, dat sterk pro-Russisch is.
Tijdens een bijeenkomst van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) in 1999 in Istanboel, beloofde Rusland om zijn troepen zo snel mogelijk terug te trekken uit Transnistrië, mits het land een autonome status zou krijgen, maar met een steeds verder naar het oosten uitbreidende NAVO werd dat plan in de ijskast gezet.
In 2004 kondigde Transnistrië aan een referendum te houden over aansluiting bij Rusland. Als voorschot hierop werden scholen gesloten die het Latijnse schrift gebruikten, in plaats van het Cyrillische alfabet, dat ook in Rusland gangbaar is. Dit viel zodanig verkeerd in Moldavië, dat dit land besloot Transnistrië te isoleren door blokkades. Dat leidde ertoe dat Transnistrië de stroomtoevoer naar Moldavië afsloot. Aangezien de meeste energiecentrales aan de Transnistrische kant van de Dnjestr staan, was dat een koud kunstje. Moldavië loste dit dan weer op door energiecontracten met buurland Roemenië aan te gaan, waardoor de stroomtoevoer weer verzekerd was.
In 2006 kwam Rusland op zijn belofte terug voor wat betreft de terugtrekking van het 14e Leger. Iets later in hetzelfde jaar werd het reeds eerder aangekondigde referendum voor aansluiting bij Rusland gehouden. Volgens de kiescommissie was 97,1% op termijn vóór aansluiting met Rusland. Westerse landen beschouwen het referendum als illegaal.
De patstelling Moldavië/Transnistrië is sinds die tijd het ‘nieuwe normaal’ geworden. Voor wat Rusland betreft: dit land heeft er uiteraard baat bij dat het een voet tussen de deur heeft in dit gebied, een pro-Russische partner, ingeklemd tussen de grotendeels pro-Westerse buurlanden Moldavië en Oekraïne. De verhoudingen tussen Moldavië en Transnistrië zijn enigszins genormaliseerd, hoewel de oorlog in het naburige Oekraïne uiteraard weer nieuwe spanningen oplevert.
Hrustoveni (ook wel Hristovaia) in het uiterste noorden van Transnistrië, aan de rivier de Camenca gelegen (fotograaf onbekend)
Sheriff
Economisch gaat het Transnistrië vanwege zijn geïsoleerde situatie niet bepaald voor de wind: de belangrijkste werkgever is de staalfabriek Moldova Steel Works in Rîbnița, goed voor 40-50% van het bnp van Transnistrië. Ook de wapenfabriek van Bender (het vroegere Tighina) is economisch van belang. Er wordt voornamelijk geëxporteerd naar Rusland en Wit-Rusland (Belarus) en in mindere mate naar Moldavië en tot aan de oorlog, naar Oekraïne.
Daarnaast is er het alomtegenwoordige conglomeraat met de naam Sheriff. Dit bedrijf is eigenaar van een keten van benzinestations, supermarkten, een tv-kanaal, het radiostation INTER-FM, een uitgeverij, een bouwbedrijf, een Mercedes-Benz-dealer, een reclamebureau, een distilleerderij, twee broodfabrieken, een mobiel telefoonnetwerk, de voetbalclub FC Sheriff Tiraspol en het thuisstadion Sheriff Stadium, een project dat ook een vijfsterrenhotel omvat.
Daarmee heeft Transnistrië dus wel communistische trekjes. Hetzelfde geldt voor de media: de twee belangrijkste kranten worden gecontroleerd door de autoriteiten. Ook de meeste televisie- en radiostations worden gecontroleerd door de overheid.
Relatie met Oekraïne
Sinds de uitbraak van de Russisch-Oekraïense oorlog zijn de verhoudingen tussen het pro-Russische Transnistrië en buurland Oekraïne gespannen, hoewel de Transnistrische regering zich zoveel mogelijk buiten de discussie lijkt te willen houden. Wél beschuldigde in maart 2023 de Transnistrische veiligheidsdienst de Oekraïense regering ervan te hebben geprobeerd topfunctionarissen van Transnistrië te vermoorden, waaronder president Vadim Krasnoselsky. De Oekraïense regering verwierp de beschuldigingen.
Vlag van Transnistrië met hamer en sikkel (1991-heden)
Hoewel de vlag van Transnistrië officieel op 2 september 1991 werd ingevoerd, deed hij al jaren dienst als de vlag van de Moldavische SSR, zij het dat de groene baan toentertijd iets helderder was. Voor deze voormalige sovjetstaat werd ze ingevoerd op 31 januari 1952. De vlag is een rood-groen-rode horizontale driekleur in de verhoudingen 3:2:3, met in de broektop een gekruiste hamer en sikkel in geel (of goud) en een geel (of goud) omrande, rode vijfpuntige ster daarboven.
Hamer en sikkel
Het hamer-en-sikkel-symbool met rode ster
Als zodanig paste hij in de serie van sovjetstaat-vlaggen, die allemaal het hamer en sikkel-symbool voerden, net als de nationale vlag van de Sovjet-Unie.
Ongedateerde foto van Yevgeni Kamzolkin (1885-1957), ontwerper van het hamer-en-sikkel-symbool met rode ster (publiek domein)
Dit symbool werd ten tijde van de Russische Revolutie in 1917 ontworpen door Yevgeny Kamzolkin. In 1922 nam de Sovjet-Unie zijn staatsembleem aan, wat vervolgens ook midden op de rode vlag werd gezet.
Links: Eerste vlag van de Sovjet-Unie (1922-1923) met staatsembleem, waarop hamer, sikkel en ster / Rechts: Laatste versie van de vlag van de Sovjet-Unie (1955-1991)
Deze vlag bestond slechts kort: van 30 december 1922 tot 12 november 1923. Op die laatste datum werd de vlag sterk vereenvoudigd met alleen hamer, sikkel en ster in de broektop, in eerste instantie nog geel omlijnd, als ware het een kanton, maar vanaf 18 april 1924 zonder omkadering. Kleine wijzigingen waren er in 1936 (waarbij het symbool iets groter werd) en in 1955, toen het weer iets werd verkleind en een tikje naar rechts opschoof. Die versie was nog in gebruik toen de Sovjet-Unie in 1991 werd ontbonden.
Keerzijde en vlag voor civiel gebruik
Bijzonder aan de vlag van Transnistrië is dat het hamer-en-sikkel-symbool alleen op de voorzijde van de vlag is aangebracht. Op de keerzijde wordt het weggelaten en dan ziet de vlag eruit zoals de afbeelding hieronder (hoewel het bij fel zonlicht evengoed vaag in spiegelbeeld te zien is).
Civiele vlag van Transnistrië, zonder symbool (1991-heden)
Voor de Transnistrische bevolking is er de civiele vlag, die het hamer-en-sikkel-symbool mist. Hoewel de verhouding van de vlag officieel 1:2 is, wordt ze ook met de gebruikelijker maatvoering 2:3 gemaakt.
Postzegelblok van Transnistrië uit 2000 waarop de ligging van het niet-erkende land wordt aangegeven, samen met het staatsembleem en de vlag (uitgave ПОЧТА ПМР/ publiek domein)
Co-officiële tweede vlag
Nog een vlag? Jazeker, in 2009 werd er door de Opperste Sovjet van Transnistrië een voorstel behandeld om de nationale vlag te vervangen door een uitgerekte versie van de Russische vlag, dit naar aanleiding van het referendum van 2006 (zie boven), waarin 97,1% van de bevolking had aangegeven (aldus de kiescommissie) om zich op termijn bij Rusland aan te sluiten.
Co-officiële nationale vlag van Transnistrië (2017-heden)
Die vlag zien we hierboven: een wit-blauw-rode horizontale driekleur in een verhouding van 1:2 (de Russische vlag heeft de verhouding 2:3). Die vervanging ging uiteindelijk niet door, maar op 12 april 2017 keurde de Opperste Sovjet alsnog een motie goed om van de ‘langgerekte Russische vlag’ Transnistrië’s co-officiële nationale driekleur te maken, waardoor de Transnistriërs dus keus hebben!
De huidige presidentiële vlag van Transnistrië werd ingevoerd op 18 juli 2000, tijdens de termijn van Transnistrië’s eerste president Igor Smirnov.
Vlag van de president van Transnistrië (2000-heden)
De vlag is een vierkante horizontale driekleur in de Transnistrische kleuren rood-groen-rood in een verhouding van 3:2:3, met in het midden het staatsembleem . Van een staatswapen kunnen we strikt gezien niet spreken, omdat het een schild mist.
Staatsembleem van Transnistrië (1991-heden)
Het staatsembleem van Transnistrië is gebaseerd op dat van de Moldavische SSR uit de sovjettijd (dat op zijn beurt was gebaseerd op het embleem van de Sovjet-Unie). De enige toevoeging is de symbolische weergave van de grensrivier de Dnjestr, net onder de zon.
Het embleem bestaat uit twee naar elkaar toegebogen bundels van verschillende landbouwproducten: korenaren, maïskolven, fruit en witte en blauwe druiven. Een rode banderol slingert zich in drie grote lussen over en om het geheel heen. Boven de middelste banderol zien we de rivier de Dnjestr met daarboven een opkomende zon. Tussen de korenaren en over de zonnestralen heen het hamer-en-sikkel-symbool, de top bekroond door een rode vijfpuntige ster.
Het staatsembleem in dD-versie in Bender (fotograaf onbekend)
De teksten in witte kapitalen op de banderol zijn steeds hetzelfde (Pridnestrovische Moldavische Republiek), maar in drie verschillende talen. Links in het Russisch: ПРИДНЕСТРОВСКАЯ МОЛДАВСКАЯ РЕСПУБЛИКА (Pridnestrovskaya Moldavskaya Respublika). In het midden in Moldavisch Cyrillisch: РЕПУБЛИКА МОЛДОВЕНЯСКЭ НИСТРЯНЭ (Republica Moldovenească Nistreană). Rechts in het Oekraïens: ПРИДНІСТРОВСЬКА МОЛДАВСЬКА РЕСПУБЛІКА (Prydnistrovs’ka Moldavs’ka Respublika).
Het staatsembleem bestaat ook in een versie met in de drie talen de afkortingen voor Pridnestrovische Moldavische Republiek(1991-heden)
Dat het niet-erkende land met al deze sovjet-russisch aandoende symboliek toch niet communistisch is, is wellicht verrassend. Hoewel er een communistische partij is in Transnistrië, is die politiek niet van belang.
Nog opvallender wellicht, is dat de huidige (en derde) president, Vadim Krasnoselsky, zich als overtuigd monarchist manifesteert. In oktober 2019 zei hij daar het volgende over: “Ik ben van nature een monarchist. Vanaf mijn jeugd heb ik strikt monarchale opvattingen opgebouwd. Ik ben een voorstander van monarchisme, beperkt constitutioneel monarchisme, en neem de ervaring van het Russische Rijk als basis.”
De laatste tsaar van Rusland, Nicolaas II, met zijn vrouw tsarina Alexandra en hun vijf kinderen, achteraan v.l.n.r. Maria, Olga en Tatiana, vooraan Alexei en helemaal rechts Anastasia, foto uit 1913 (publiek domein, inkleuring door Klimbim)
Het is een opmerkelijke uitspraak voor iemand die zich in het verleden positief heeft uitgesproken voor aansluiting bij Rusland, het land dat ruim een eeuw geleden bij zijn revolutie in 1917 de monarchie afschafte en het jaar daarop de afgezette tsaar en zijn familie liquideerde.
Vanuit linkse hoek heeft hij dan ook regelmatig met kritiek te maken, zoals door de krant Pravda Pridnestrovya.
Met dank aan Erik Breure voor het beschikbaar stellen van zijn privé-fotoverzameling
De Oekraïense inlichtingendienst (SBU) heeft de verantwoordelijkheid opgeëist voor de liquidatie van de Russische luitenant-generaal Igor Kirillov.
Luitenant-generaal Igor Kirillov (1970-2024) tijdens een toespraak (screenshot)
De generaal, hoofd van de Dienst Defensie voor Stralings-, Biologische en Chemische Wapens, verliet met een assistent dinsdagochtend vroeg een woonblok in Moskou, toen een explosief, vastgemaakt aan een step, op afstand tot ontploffing werd gebracht, aldus het Russische onderzoekscomité SK. Beide mannen waren op slag dood.
Camerabeeld waarop de generaal en zijn assistent net naar buiten komen, een fractie van een seconde voordat het explosief afgaat (screenshot)
De SBU claimde kort erna dat het achter de aanslag zat en noemde Kirillov “een legitiem doelwit” en beweerde dat hij oorlogsmisdaden had gepleegd. Op maandag (een dag ervoor dus) klaagde de SBU generaal Kirillov bij verstek aan en liet via Telegram weten dat hij “verantwoordelijk was voor het massaal gebruik van verboden chemische wapens” in de Russisch-Oekraïense oorlog.
De step na de aanslag (foto gedeeld door Baza via Telegram)
Rusland maakte gisteren bekend dat er in verband met de aanslag een verdachte is aangehouden: een 29-jarige man uit Oezbekistan. Bij zijn verhoor zou hij hebben verklaard dat hij handelde in opdracht van de Oekraïense inlichtingendienst (SBU).
Buurtbewoners bij het woonblok later op de dag (screenshot)
Maanden geleden al zou hem een explosief zijn verstrekt, dat hij op afstand tot ontploffing kon brengen. Als hij in zijn opdracht slaagde de generaal te liquideren zou hij 100.000 dollar ontvangen en een woning in een Europees land. Tevens zou er een tweede verdachte zijn aangehouden, de twee konden geïdentificeerd worden door middel van beveiligingscamera’s.
Een woordvoerder van de SBU noemde “oorlogsmisdadiger” Kirillov een legitiem doelwit. Hij zou bevel hebben gegeven verboden chemische wapens tegen Oekraïense militairen te gebruiken. Hij voegde eraan toe: “Een dergelijk roemloos einde wacht eenieder die Oekraïners doodt.”
Noord-Koreanen doden per ongeluk Russen
De Noord-Koreaanse troepen die in de deels door Oekraïne bezette Russische oblast Koersk worden ingezet, hebben inmiddels daadwerkelijk aan gevechtsacties deelgenomen. Volgens de GUR, de Oekraïense militaire inlichtingendienst, zouden afgelopen weekend zo’n 30 Noord-Koreanen zijn gedood of gewond geraakt in de dorpen Plekhovo, Vorobzha en Martynovka.
De Noord-Koreaanse troepen zouden onvoldoende gevechtservaring hebben en slecht getraind zijn. De nu ingezette infanteriesoldaten zouden onder bevel staan van drie Noord-Koreaanse officieren, maar omdat er gecoördineerd moet worden met het Russische leger, steken taalproblemen de kop op, met als gevolg dat men elkaar niet begrijpt. Dit leidde ertoe dat Noord-Koreaanse militairen hun Russische bondgenoten onder vuur namen en daarbij acht Tsjetsjeense soldaten doodden.
Noord-Koreanen voor het eerst in beeld?
Maandag plaatste de Oekraïense president drone-beelden op Telegram waarop een aantal mannen te zien is die dekking zoeken achter bomen en in bosjes. Volgens Zelensky zou het om Noord-Koreaanse troepen gaan die net hadden deelgenomen aan een aanval op een Oekraïense positie.
Drone-beeld waarvan Oekraïne claimt dat het een Noord-Koreaanse militair is (foto gedeeld via Telegram)Mocht het inderdaad om Noord-Koreanen gaan, dan zou dit het eerste fotografische bewijs zijn (foto gedeeld via Telegram)
Hij plaatste ook beelden waarop volgens hem Russische troepen te zien zijn die probeerden de aanwezigheid van Noord-Koreanen op het slagveld te verbergen door een kampvuur te gebruiken om de gezichten van de gesneuvelden te verbranden. Maar de beelden zijn dermate vaag, dat het moeilijk is om er iets definitiefs uit af te leiden.
Screenshot uit een halve minuut durend filmpje waarop volgens president Zelensky het gezicht van een gedode Noord-Koreaanse militair wordt verbrand om identificatie te voorkomen, maar het is schier onmogelijk hier iets met zekerheid over te kunnen zeggen, daar is het beeld te onduidelijk voor (filmpje gedeeld via Telegram)
Zelensky in Brussel
Na een ontmoeting met premier Donald Tusk van Polen in Kiev op dinsdag, is president Zelensky gisteren aangekomen in Brussel om een informele bijeenkomst van Europese leiders en de top van de Europese Raad bij te wonen.
De president merkte op dat het beëindigen van de Russisch-Oekraïense oorlog een fundamentele kwestie is voor Europa en “gecoördineerd en effectief werk van Europese landen vereist”.
In een videoboodschap vanuit het vliegtuig voor vertrek naar Brussel, deelde president Zelensky wat er in België allemaal op het programma staat (screenshot)
Tijdens het bezoek zal hij de regeringsleiders van Frankrijk, Duitsland, Italië, Denemarken, Nederland, Polen en Tsjechië ontmoeten, de secretaris-generaal van de NAVO, de voorzitter van de Europese Raad en de voorzitter van de Europese Commissie, evenals vertegenwoordigers van het Verenigd Koninkrijk en andere landen. Daarnaast bevestigde hij ook zijn deelname aan een bijeenkomst van de Europese Raad vandaag, 19 december.
De vlag
Vlag van Oekraïne (1992-heden)
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
De Verenigde Staten hebben 20 miljard dollar (ruim 19 miljard euro) aan Oekraïne gedoneerd, gefinancierd door de winsten van in beslag genomen Russische activa.
Verse 100-dollarbiljetten (screenshot)
De economische steun vormt een belangrijk onderdeel van een pakket van 50 miljard dollar (ruim 47 miljard euro) waarover de G7-lidstaten in juni werd overeenstemming bereikten. Het financieren van de hulp via bevroren tegoeden betekent dat Rusland “de kosten van zijn illegale oorlog moet dragen, in plaats van de belastingbetalers”, zei de Amerikaanse minister van Financiën, Janet Yellen.
Het Amerikaanse ministerie van Financiën liet dinsdag weten dat het de 20 miljard dollar had overgemaakt naar een fonds van de Wereldbank, waarna Oekraïne het kan benutten. Het geld dat door de Wereldbank wordt beheerd, kan niet voor militaire doeleinden worden gebruikt.
De regering had in eerste instantie gehoopt de helft van het geld aan militaire hulp te kunnen besteden, maar hiervoor was goedkeuring van het Congres vereist.
Dit alles komt ruim een maand voordat de Amerikaanse president Joe Biden wordt opgevolgd door Donald Trump, die al meerdere malen heeft gezegd dat hij na zijn aantreden snel een einde wil maken aan de oorlog in Oekraïne.
Gesprekken tussen Zelensky, Macron en Trump
Hoewel de directe aanleiding voor de aanwezigheid van president Zelensky en aankomend president Trump in Parijs de heropeningsceremonie van de Notre Dame-kathedraal was, was het tevens dé gelegenheid voor gastheer president Macron van Frankrijk om vast gedrieën gesprekken te hebben over de noodzaak van Oekraïne voor veiligheidsgaranties te benadrukken in elk onderhandelingsproces dat gericht is op het beëindigen van de oorlog met Rusland.
President Zelensky werd bij de Notre Dame enthousiast begroet door zijn Franse ambtgenoot Macron (screenshot)
Nieuwagentschappen benadrukten dat de bijeenkomst in Parijs tussen de drie leiders geen specifieke details van welk vredesplan dan ook behandelde. Trump herhaalde echter zijn wens voor een onmiddellijk staakt-het-vuren en onderhandelingen om de oorlog snel tot een einde te brengen, hoewel er geen duidelijk antwoord kwam hoe hij en zijn adviseurs zich dat einde van de oorlog voorstellen. Deze onzekerheid heeft inmiddels tot een groeiend gevoel van onzekerheid in Kiev, geleid nog versterkt door de Russische verovering van nieuwe gebieden in de oostelijke oblast Donetsk en de voortdurende drone-aanvallen op steden ver buiten de frontlinies.
Russen naderen Pokrovsk
Het Russische leger heeft de afgelopen week aanzienlijke winst geboekt bij zijn opmars naar de ruim 60.000 inwoners tellende stad Pokrovsk in de deels door Rusland bezette oblast Donetsk. Troepen naderen de strategisch belangrijke stad vanuit het zuiden en het oosten. Veel inwoners zagen de bui al langer hangen en waren de afgelopen maanden de stad al ontvlucht.
Van de burgers die tot nog toe gebleven waren, vertrekt nu ook een deel naar veiliger gebieden in het westen, mede omdat het aantal luchtaanvallen ook toeneemt.
Burgers uit Pokrovsk op weg naar een evacuatiebusje (screenshot)Het evacuatiebusje op weg naar het westen (screenshot)
Hoewel door Oekraïne niet te ontkennen valt dat het Russische leger steeds verder in Donetsk doordringt, wordt er door de legerleiding tevens beklemtoont dat die opmars met grote verliezen gepaard gaat: opperbevelhebber Oleksandr Syrsky van het Oekraïense leger, stelt dat de Russen de laatste twee weken maar liefst 3.000 man hebben verloren, hoewel dat cijfer niet onafhankelijk valt te controleren.
De vlag van Oekraïne bestaat uit twee even brede horizontale banen van blauw en geel.
Er zijn voldoende aanwijzingen dat de kleuren blauw en geel van de vlag ver terug gaan, zelfs tot de 15e eeuw. De kleuren gaan er echter pas echt toe doen wanneer de twee keizerrijken waar Oekraïne onderdeel van uitmaakte (het Russische en het Oostenrijks-Hongaarse), ophouden te bestaan.
Ook in 1918/1919 lag Oekraïne (toen de West-Oekraïense Nationale Republiek) onder vuur, zoals op deze prent wordt weergegeven: een Russische bolsjewiek in het noorden, een Rus van het Witte Leger (anti-sovjet) in het oosten met de Russische vlag met dubbelkoppige adelaar, een Poolse soldaat (liggend) naast een Hongaarse (in het rood) in het westen en twee Roemeense soldaten in het zuiden; we zien in het midden een vroege afbeelding van de Oekraïense vlag, de tekst onderin luidt “Wereldvrede in Oekraïne” (publiek domein)
De West-Oekraïense Nationale Republiek gebruikt tussen 1918 en 1919 de blauw-gele vlag. De vlag wordt gecontinueerd bij het samengaan van de twee Oekraïnes tot de Oekraïense Staat.
Tot aan 1949 heeft Oekraïne als Russische sovjet-republiek verschillende variaties van egaal rode vlaggen met de letters YCCP (Ukrayinskaya Sotsialisticheskaya Sovetskaya Respublika – oftewel Socialistische Sovjet Republiek Oekraïne) erop.
In 1949 krijgen alle Russische republieken een vlag-‘make-over’, variaties op de vlag van de Sovjet-Unie met eigen accenten. Die van Oekraïne heeft een blauwe balk aan de onderkant.
De grootste Oekraïense vlag meet 40 x 60 meter en weegt 300 kilo, hier zijn we die vlag vóór de oorlog in Charkov (fotograaf onbekend)
Vanaf 1990, dus nog vóór de onafhankelijkheid, wordt de blauw-gele vlag her en der al aarzelend waargenomen. Met het opnieuw zelfstandig worden, wordt de vlag officieel ingevoerd. Wettelijke status krijgt de vlag op 28 januari 1992. De eerste vlag die ooit boven het Verchovna Rada (het Oekraïnse parlement) wapperde is nu in het parlementsmuseum te zien.
Het blauw in de vlag symboliseert de hemel, het geel de uitgestrekte tarwevelden.
Vlagblog 