Vandaag viert Duitsland het 25-jarig jubileum van de hereniging tussen West- en Oost-Duitsland.
Voor verdere bijzonderheden en de Duitse vlag zie de bijdrage van 3 oktober 2014.
Vandaag viert Duitsland het 25-jarig jubileum van de hereniging tussen West- en Oost-Duitsland.
Voor verdere bijzonderheden en de Duitse vlag zie de bijdrage van 3 oktober 2014.
Op de eerste zaterdag na 15 september begint traditiegetrouw het Münchense Oktoberfest, het grootste bierfeest ter wereld. Het duurt maar liefst 16 dagen en eindigt dus op 4 oktober. Het feest bestaat al sinds 1810. De aanleiding toen was het huwelijk op 12 oktober van kroonprins Lodewijk van Beieren met Theresia van Saksen-Hildburghausen (vanaf 1825 koning Lodewijk I en koningin Theresia). Het grote volksfeest werd op een grote open weide gehouden, vernoemd naar de bruid: Theresienwiese. En dat is nu, anno 2015 nog steeds zo. Jaarlijks trekt het feest ruim 6 miljoen bezoekers.
De vlag
De vlag van München is er in twee varianten die beide gebruikt worden en gelijkwaardig aan elkaar zijn. De eerste variant is een horizontale tweekleur in zwart en geel, de stadskleuren van München. De tweede variant, de versie die hier vandaag wappert, is de bij de meeste mensen iets populairdere versie met ruitjes, in dezelfde twee kleuren zwart en geel. Het aantal ruiten per vlag is nooit officieel vastgesteld en kan dus per vlag verschillen.
Het ruitenmodel is dan weer gebaseerd op de vlag van Beieren, die een dergelijk model voert, maar dan in wit en blauw (overigens heeft Beieren net als München ook een versie van zijn vlag als horizontale tweekleur). Wanneer de vlag officieel werd is niet bekend, maar de historie gaat in ieder geval terug tot de Middeleeuwen.
Naast de twee genoemde versies is de Münchense vlag in de stad zelf ook veelvuldig als langwerpige banier te zien, maar dan uitsluitend als tweekleur: zowel horizontaal als verticaal.
Op 7 mei 1259 verleende aartsbisschop Konrad von Hochstaden Keulen stapelrecht. In de Middeleeuwen was dit een belangrijk recht voor steden. Het hield in dat goederen die via een bepaalde stad vervoerd werden, daar gedurende een aantal dagen moesten worden opgeslagen en te koop aangeboden. In het geval van Keulen was dat drie dagen voor goederen die via de Rijn vervoerd werden.
Keulen was zeker niet de enige stad die dit recht had, In Duitsland waren dat onder meer Münden, Mainz, Maagdenburg, Frankfurt am Main, Berlijn en Erfurt. Veel Hanzesteden hadden het recht ook, zoals Rostock, Lübeck, Hamburg en Bremen. In Nederland hadden o.a. de Hanzesteden Zwolle en Groningen stapelrecht. In Zeeland waren vier steden ‘lid van de club’: Middelburg, Vlissingen, Veere en Reimerswaal.
Het stapelrecht zorgde doorgaans voor een behoorlijke welvaart in een stad. In 1815 werd het op het Congres van Wenen afgeschaft.
De vlag

De vlag van Keulen bestaat uit 2 horizontale banen rood en wit, de Hanzekleuren. In het midden van de vlag is het stadswapen van Keulen geplaatst. Het is in de vorm van een wapenschild, waarbij de bovenkant (het schildhoofd) rood is en de rest van het schild (ongeveer tweederde) wit, opnieuw de Hanzekleuren dus. Overigens worden de kleuren rood en wit in de heraldiek aangeduid als keel en zilver.
Het rode schildhoofd toont drie gouden kronen, het witte veld elf hermelijnstaartjes verdeeld in rijen van vijf, vier en twee. De kronen verwijzen naar de Drie Koningen (ook wel de Drie Wijzen genaamd). Botresten van de wijzen worden als relikwieën sinds 1164 in de kathedraal van Keulen bewaard. Sinds die tijd heeft Keulen de kronen in zijn wapen.
De elf hermelijnstaartjes worden ook wel als ‘tranen’ aangeduid. Zij verwijzen naar de legende van de Heilige Ursula, die in 383 samen met haar tien vrouwelijke reisgenoten in Keulen door Atilla de Hun zou zijn vermoord. De elf tranen zijn sinds de 16e eeuw in het wapen opgenomen.
De vlag is overigens nooit exact omschreven en komt daarom in verschillende variaties voor, doch in basis verschillen ze alleen in detailleringen.
Straatsburg was in de Middeleeuwen een belangrijke handelsstad en werd geregeerd door een bisschop. Op 8 maart 1262 echter behaalden de burgers van de stad in de Slag bij Hausbergen een overwinning op de toen regerende bisschop Walter von Geroldseck. Straatsburg werd daarmee een onafhankelijke stad, een zogenaamde vrije rijksstad onder gezag van de Duitse keizer.
De vlag
Strikt genomen is de vlag die vandaag wappert niet de officiële, maar een officieuze. De officiële vlag bestaat uit een wit vlak met een rode diagonale dwarsbalk van de bovenkant van de broekingszijde naar de onderkant van de vlucht. Het wapen van Straatsburg heeft dezelfde afbeelding. Het is het wapen van de bisschop van Straatsburg (en nu dus ook dat van de stad).
Het stadswapen kent een zogenaamde ‘grote’ versie, waarbij het schild gekroond is (voorheen was dit een gevleugelde ridderhelm) en er twee heraldische leeuwen als schildhouders aan zijn toegevoegd. Op oude afbeeldingen van het wapen was tevens de oude Romeinse naam voor Straatsburg onder het schild geplaatst: Argentoratum.
De ‘grote’ versie is op de officieuze vlag afgebeeld op een blauw vlak. Straatsburg is inmiddels al jaren Frans en de Franse naam van de vaak van nationaliteit veranderde stad staat eronder: Strasbourg.
Bij onafhankelijkheid van Litouwen denken we waarschijnlijk al snel aan de recente geschiedenis, toen het land zich in 1990 onafhankelijk verklaarde van de Sovjet-Unie. Dat is echter niet waar deze dag voor staat, het gaat hier om de onafhankelijkheid van 1918.
Litouwen is eeuwenlang een speelbal geweest van allerlei machtswisselingen. Vanaf 1795 komt Litouwen onder Russisch bestuur. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd Litouwen door Duitse troepen bezet (1915). In het machtsvacuüm wat tijdens de Russische Revolutie in 1918 ontstaat, zien de Litouwers hun kans schoon en roepen de onafhankelijkheid uit. Het ‘nieuwe’, bolsjewistische Rusland erkent de soevereiniteit op 12 juni 1920 met het Verdrag van Moskou. In 1921 volgt toetreding tot de Volkenbond, de voorloper van de Verenigde Naties. De Litouwse vrijheid zou tot 1939/1940 duren. Vijftig jaar van eerst Duitse en later Russische bezetting volgen.
De vlag
De Litouwse vlag is het ontwerp van 1918, tijdens de lange bezetting onderdrukt, maar in 1990 opnieuw ingevoerd.
De vlag is een horizontale driekleur in geel, groen en rood. Historische betekenis hebben de kleuren, behalve het rood, eigenlijk niet.
Het geel staat voor het rijpende graan en verworven vrijheid. Het groen symboliseert de bossen, het geloof en de hoop. Het rood staat voor vaderlandsliefde (vergoten bloed), maar is tevens een verwijzing naar de kleur van het Litouwse staatswapen.
Dit wapenschild is rood en laat een zilveren ridder met geheven zwaard, gezeten op een paard zien.
Het wapen, Vytis genaamd, is al bekend sinds 1366. Als nationaal symbool is het ook afgebeeld op alle Litouwse euromunten.
Na een jarenlange scheiding in West-Duitsland en Oost-Duitsland, werden beide landen opnieuw verenigd op 3 oktober 1990. Het jaar daarvoor was de Berlijnse Muur ‘gevallen’ en was het bestaansrecht na ‘die Wende’ van Oost-Duitsland eigenlijk verdwenen.
Vlag
De kleuren van de Duitse vlag stammen uit de Napoleontische vrijheidstrijd en kwamen voor in uniformen (en sommige vlaggen), zoals die van het Lützower Studentischen Freiwilligenkorps. De huidige driekleur in zwart, rood en geel werd officieel door de Duitse Bond ingesteld in 1848.
In 1850, onder Bismarck, werd de vlag echter al weer verboden. hij wilde een combinatie van de Pruisische (zwart-wit) en de Brandenburgse (rood-wit) vlaggen en dat werd dus een zwart-wit-rode vlag. Tijdens de Weimarrepubliek werd op 11 augustus 1919 de zwart-rood-gele vlag weer in ere hersteld.
Op 15 september 1935 werd de vlag opnieuw afgeschaft en vervangen door de hakenkruis-vlag. Na de Duitse nederlaag in de Tweede Wereldoorlog werd het land in vieren verdeeld, in Franse, Britse, Amerikaanse en Russische bezettingszones, waar dus ook de desbetreffende vlaggen werden gebruikt.
Hamer en passer
In mei 1949 werd de zwart-rood-gele vlag opnieuw ingevoerd, ook in het Oost-Duitse deel (het bekende DDR-symbool van hamer en passer uit 1955 werd pas in 1959 midden op de vlag geplaatst, zodat het inmiddels communistische land zich kon onderscheiden van West-Duitsland).
Maar, en dat is natuurlijk wat er vandaag gevierd wordt, sinds 1990 is men weer samen onder één en dezelfde vlag.