Suffolk is een Engels graafschap dat samen met Norfolk de regio East Anglia vormt.

Dat gezegd hebbende: het gebied dat we East Anglia noemen is nooit officieel vastgesteld en het komt dan ook nogal eens voor dat behalve de graafschappen Suffolk en Norfolk ook Cambridgeshire en Essex er toe gerekend worden, waardoor het oppervlak aanzienlijk groter is (zie hieronder).

Suffolk telt zo’n 786.000 inwoners, waarvan er zo’n 140.000 in de hoofdplaats Ipswich wonen. Andere grote plaatsen zijn Lowestoft, Felixstowe, Bury St. Edmunds en Haverhill.

Een groot deel van Suffolk is landelijk gebied, grotendeels vlak met hooguit wat glooiende heuvels.

De vlag

De vlag van Suffolk is blauw met een gouden kroon waar doorheen twee gouden pijlen steken. Dit is het embleem dat wordt toegeschreven aan de heilige Edmund, de koning van East Anglia die in 869 door de Vikingen werd vermoord.

In feite is dit de heraldische banier van Sint Edmund, als officiële vlag voor het graafschap Suffolk werd het echter pas ingesteld in 2017, ten tijde van een soort ‘inhaalrace’ om voorheen veelal vlagloze graafschappen van een vlag te voorzien, na het opmerkelijke succes van de introductie van een vlag voor Devon in 2003.

De officiële beschrijving van de vlag luidt: Azure two Arrows in saltire, points downwards, enfiled with an ancient Crown Or (In Azuur twee schuingekruiste Pijlen, de punten naar beneden gericht, omsloten door een antieke Kroon van Goud).

Edmund, de Angelsaksische koning van East Anglia, is nauw verbonden met Suffolk, hij werd begraven in Bury St Edmunds. Zijn invloed is overal in het graafschap zichtbaar: zijn embleem is verwerkt in het wapen van het graafschap en in dat van diverse steden, evenals in logo’s van verenigingen en sportorganisaties.

Volgens de overlevering werd Edmund op 20 november 869 door de Vikingen vermoord, toen hij tijdens een ontmoeting met hen weigerde zijn koninkrijk te delen. Hij werd aan een boom vastgebonden, met pijlen doorboord en vervolgens onthoofd. Dit verklaart de twee pijlen die door de kroon steken.

Het hoofd werd daarna ofwel door de Vikingen in een braamstruik gegooid, ofwel door ‘iemand’ verborgen in een braamstruik. Een wolf zou daarna het hoofd hebben beschermd tussen zijn poten.

Aanhangers van Edmund gingen op zoek naar zijn lijk, wat ze uiteindelijk vonden, maar waarvan het hoofd dus ontbrak. Volgens de legende zou het hoofd daarna “Hic, hic, hic” (“Hier, hier, hier”) geroepen hebben. Edmund’s volgers volgden het geluid van de stem en vonden het hoofd toen, nog steeds bewaakt door de wolf.

Edmund’s lichaam werd vervolgens in een houten kapel begraven, echter toen hoofd en lichaam weer bij elkaar werden gebracht, hechtte het hoofd zich weer vast aan het lichaam: een wonder!

Vanaf deze wonderlijke gebeurtenis werd Edmund als heilig beschouwd en werd zijn graf een belangrijke plek voor pelgrims. In 903 werden zijn overblijfselen overgebracht naar Bedericsworth, een stad die we nu kennen onder de naam Bury St. Edmunds, een naam die dus direct te danken is aan het feit dat Edmund er begraven werd.

Waar de overblijfselen zich nu bevinden is echter onbekend: toen koning Hendrik VIII de abdij in 1539 ophief, werd er niet vastgelegd wat er met Edmunds lichaam gebeurde.

Volgens een theorie van historicus dr. Francis Young zouden monniken het lichaam van Edmund mogelijk in het geheim in een ijzeren kist gelegd hebben, die ze daarna begroeven op het abdijterrein, specifiek op de voormalige monnikenbegraafplaats, die zich bevond onder de huidige tennisbanen of het labyrint van wilde bloemen in de Abbey Gardens.