Twee vlaggen (+ één extra) vandaag. Vlaggen 1a en 1b:

Sinds 1949 is de 19e november de nationale feestdag in Monaco. In dat jaar kwam prins Rainier III op de troon en het was gebruikelijk om de feestdag te houden op de naamdag van de regerende prins, die van Saint Rainier was op 19 november. Toen zijn zoon, de huidige Prins Albert II hem bij zijn dood in 2005 opvolgde, besloot hij het zo te laten (anders was het 15 november geworden, de naamdag van Saint Albert).

’s Morgens is er een dank-mis, een Te Deum, in de kathedraal van Monaco met de hele prinselijke familie. ’s Middags worden er lintjes uitgedeeld bij het paleis en vindt er een inspectie van de troepen plaats (in dit geval de politie en de paleiswacht).

De vlaggen

De Monegaskische vlag is een horizontale tweekleur in rood en wit. De kleuren zijn afkomstig van het wapen van het regerend vorstenhuis Grimaldi.
Dat is de eerste vlag die hier vanmorgen wappert. Hoewel de vlag een breedte-lengte-verhouding van 4:5 heeft, is deze maatvoering eigenlijk alleen bij officieel gebruik te zien, standaard in vlaggenland is 2:3. De vlag werd ingevoerd op 4 april 1881.

De “bonus” is de prinselijke staatsvlag van Monaco, die ook vanaf het paleis wappert als Albert aanwezig is. Deze vlag met wapen was tot 1881 de nationale vlag van het land.

Op deze vlag is in het midden het wapenschild van de Grimaldi’s te zien en bestaat uit zogenaamde lozenges (langwerpige ruiten) in rood en wit (officieel zilver). Sinds de familie aan de macht is, en dat is al sinds 1297, is dit het Monegaskische wapen.

De twee schildhouders zijn twee monniken met zwaard, zij herinneren aan de legende hoe François Grimaldi in 1297 met een handlanger, beiden verkleed als monnik, met hun zwaarden verstopt onder de pij, de rotsvesting die Monaco toen was, veroverden.

Het schild en de monniken zijn geplaatst op de vorstelijke mantel, gevoerd met hermelijn en gedekt met de prinselijke kroon. Onder het wapenschild hangt de Monegaskische orde van Saint Charles, ingesteld door Charles III in 1858. Op een lint onderin staat de wapenspreuk ‘Deo juvante’ (Met Gods hulp). Dit alles geplaatst op een witte achtergrond.

Daarnaast heeft Prins Albert ook nog een persoonlijke vlag. Deze vlag heeft een wit veld met rode rand met een monogram van tweemaal de letter A in rood met daarboven de prinselijke kroon in goud, zilver en rood. Deze vlag wordt doorgaans alleen gezien in mini-vorm voorop een auto als hij officieel reist en is dan aan drie kanten voorzien van gouden franje, waarbij het dubbele monogram in goud is uitgevoerd.

Twee vlaggen (+ één extra) vandaag. Vlaggen 1a en 1b:

Sinds 1949 is de 19e november de nationale feestdag in Monaco. In dat jaar kwam prins Rainier III op de troon en het was gebruikelijk om de feestdag te houden op de naamdag van de regerende prins, die van Saint Rainier was op 19 november. Toen zijn zoon, de huidige Prins Albert II hem bij zijn dood in 2005 opvolgde, besloot hij het zo te laten (anders was het 15 november geworden, de naamdag van Saint Albert).

’s Morgens is er een dank-mis, een Te Deum, in de kathedraal van Monaco met de hele prinselijke familie. ’s Middags worden er lintjes uitgedeeld bij het paleis en vindt er een inspectie van de troepen plaats (in dit geval de politie en de paleiswacht).

De vlaggen

De Monegaskische vlag is een horizontale tweekleur in rood en wit. De kleuren zijn afkomstig van het wapen van het regerend vorstenhuis Grimaldi.
Dat is de eerste vlag die hier vanmiddag wappert. Hoewel de vlag een breedte-lengte-verhouding van 4:5 heeft, is deze maatvoering eigenlijk alleen bij officieel gebruik te zien, standaard in vlaggenland is 2:3. De vlag werd ingevoerd op 4 april 1881.

De “bonus” is de prinselijke staatsvlag van Monaco, die ook vanaf het paleis wappert als Albert aanwezig is. Deze vlag met wapen was tot 1881 de nationale vlag van het land.

Op deze vlag is in het midden het wapenschild van de Grimaldi’s te zien en bestaat uit zogenaamde lozenges (langwerpige ruiten) in rood en wit (officieel zilver). Sinds de familie aan de macht is, en dat is al sinds 1297, is dit het Monegaskische wapen.

De twee schildhouders zijn twee monniken met zwaard, zij herinneren aan de legende hoe François Grimaldi in 1297 met een handlanger, beiden verkleed als monnik, met hun zwaarden verstopt onder de pij, de rotsvesting die Monaco toen was, veroverden.

Het schild en de monniken zijn geplaatst op de vorstelijke mantel, gevoerd met hermelijn en gedekt met de prinselijke kroon. Onder het wapenschild hangt de Monegaskische orde van Saint Charles, ingesteld door Charles III in 1858. Op een lint onderin staat de wapenspreuk ‘Deo juvante’ (Met Gods hulp). Dit alles geplaatst op een witte achtergrond.

Daarnaast heeft Prins Albert ook nog een persoonlijke vlag. Deze vlag heeft een wit veld met rode rand met een monogram van tweemaal de letter A in rood met daarboven de prinselijke kroon in goud, zilver en rood. Deze vlag wordt doorgaans alleen gezien in mini-vorm voorop een auto als hij officieel reist en is dan aan drie kanten voorzien van gouden franje, waarbij het dubbele monogram in goud is uitgevoerd.

Twee vlaggen (+ één extra) vandaag. Vlaggen 1a en 1b:

Sinds 1949 is de 19e november de nationale feestdag in Monaco. In dat jaar kwam prins Rainier III op de troon en het was gebruikelijk om de feestdag te houden op de naamdag van de regerende prins, die van Saint Rainier was op 19 november. Toen zijn zoon, de huidige Prins Albert II hem bij zijn doodin 2005 opvolgde, besloot hij het zo te laten (anders was het 15 november geworden, de naamdag van Saint Albert).

’s Morgens is er een dank-mis, een Te Deum, in de kathedraal van Monaco met de hele prinselijke familie. ’s Middags worden er lintjes uitgedeeld bij het paleis en vindt er een inspectie van de troepen plaats (in dit geval de politie en de paleiswacht).

De vlaggen

De Monegaskische vlag is een horizontale tweekleur in rood en wit. De kleuren zijn afkomstig van het wapen van het regerend vorstenhuis Grimaldi.
Dat is de eerste vlag die hier vanmiddag wappert. Hoewel de vlag een breedte-lengte-verhouding van 4:5 heeft, is deze maatvoering eigenlijk alleen bij officieel gebruik te zien, standaard in vlaggenland is 2:3. De vlag werd ingevoerd op 4 april 1881.

De “bonus” is de prinselijke staatsvlag van Monaco, die ook vanaf het paleis wappert als Albert aanwezig is en die in de tweede helft van de middag bij Vlagblog zal wapperen. Deze vlag met wapen was tot 1881 de nationale vlag van het land.

Op deze vlag is in het midden het wapenschild van de Grimaldi’s te zien en bestaat uit zogenaamde lozenges (langwerpige ruiten) in rood en wit (officieel zilver). Sinds de familie aan de macht is, en dat is al sinds 1297, is dit het Monegaskische wapen.

De twee schildhouders zijn twee monniken met zwaard, zij herinneren aan de legende hoe François Grimaldi in 1297 met een handlanger, beiden verkleed als monnik, met hun zwaarden verstopt onder de pij, de rotsvesting die Monaco toen was, veroverden.

Het schild en de monniken zijn geplaatst op de vorstelijke mantel, gevoerd met hermelijn en gedekt met de prinselijke kroon. Onder het wapenschild hangt de Monegaskische orde van Saint Charles, ingesteld door Charles III in 1858. Op een lint onderin staat de wapenspreuk ‘Deo juvante’ (Met Gods hulp). Dit alles geplaatst op een witte achtergrond.

Daarnaast heeft Prins Albert ook nog een persoonlijke vlag. Deze vlag heeft een wit veld met rode rand met een monogram van tweemaal de letter A in rood met daarboven de prinselijke kroon in goud, zilver en rood. Deze vlag wordt doorgaans alleen gezien in mini-vorm voorop een auto als hij officieel reist en is dan aan drie kanten voorzien van gouden franje, waarbij het dubbele monogram in goud is uitgevoerd.

Het prinsdom Monaco herdenkt vandaag de 100e geboortedag van Prins Rainier III, vader van het huidige staatshoofd Prins Albert II en dat wordt vanaf vandaag uitgebreid gevierd, waarbij sommige festiviteiten zich tot en met januari 2024 zullen uitstrekken.

Rainier werd op 31 mei 1923 in Monaco geboren als zoon van Prinses Charlotte en Pierre de Polignac.
Prinses Charlotte was de enige dochter van regerend Prins Lodewijk II. Lodewijk was ongetrouwd en had dus ook geen officiële nakomelingen. Zijn dochter Charlotte kwam voort uit zijn relatie met Marie Juliette Louvet, een gescheiden vrouw die al twee kinderen had.

Op haar twintigste werd Charlotte door haar vader Prins Lodewijk gewettigd, waardoor ze kroonprinses werd en haar vader te zijner tijd kon opvolgen.

Gescheiden ouders

In 1920 trouwde ze met Pierre de Polignac, een graaf uit één van de oudste Franse adelijke geslachten, het Huis Chalençon-Polignac.
Het huwelijk bracht twee kinderen voort: Prinses Antoinette (1920) en Prins Rainier (1923), maar de verbintenis was bepaald geen succes. Het huwelijk was gearrangeerd en Pierre de Polignac bleek homoseksueel.
In 1930 ging het koppel uit elkaar en in 1933 scheidden ze.

De kinderen werden ‘verdeeld’: om de zes maanden woonden ze afwisselend bij één van de ouders.
In 1944 deed Charlotte afstand van haar opvolgingsrecht voor de Monegaskische troon ten gunste van haar zoon Rainier (hoewel zijn zus Antoinette ouder was, hadden mannen voorrang op vrouwen, zoals in die tijd gebruikelijk).

Toen Prins Lodewijk II op 78-jarige leeftijd op 9 mei 1949 overleed, werd hij dan ook opgevolgd door zijn bijna 26 jaar oude kleinzoon Rainier.

Romances

Rond dezelfde tijd had Rainier een serieuze relatie met de Franse filmster Gisèle Pascal, maar na zes jaar werd de verbintenis en daarmee ook een voorgenomen huwelijk verbroken, omdat uit medisch onderzoek was gebleken dat de Française geen kinderen kon krijgen. Ze trouwde later met de Franse acteur Raymond Pellegrin en kreeg in 1962 alsnog een dochter, Pascale.

Rainier bleef het zoeken in de filmwereld: in 1955 ontmoette hij de Amerikaanse actrice Grace Kelly, die voor een promotiebezoek het Cannes Filmfestival bezocht. Onderdeel was een fotoshoot in het prinselijk paleis van Monaco, waar de twee elkaar voor het eerst troffen. En de “rest is history” kunnen we zeggen: filmster en prins kregen een relatie en op 19 april 1956 trouwden ze in Monaco, waarna Grace Kelly voortaan als Prinses Grace door het leven ging (in Nederland doorgaans vertaald als Prinses Gracia).
Met het huwelijk kwam er een abrupt einde aan haar succesvolle filmcarrière.

Twee kinderen werden kort na elkaar geboren: Caroline in 1957 en Albert in 1958, achteraankomertje Stéphanie volgde in 1965.

Hoewel het Monaco economisch al voor de wind ging, zorgde het huwelijk met een van ’s werelds bekendste filmsterren voor nog meer belangstelling, waarbij de interesse van de boulevardbladen voor Prinses Grace tot ongekende hoogte steeg.

Zeeuwse perikelen

Geregeld werd er incognito gereisd, maar dikwijls werd het paar even goed ‘ontdekt’, zoals bij een vakantiebezoek aan Zeeland, waarbij ze op de veerboot naar Vlissingen werden gefotografeerd.
Na een rit over Walcheren volgde een lunch in de Campveerse Toren in Veere, maar bij het verlaten van het restaurant was het bezoek in bredere kring uitgelekt.

Hoe dat verliep werd beeldend beschreven door de verslaggever van het Zeeuwsch Dagblad:

“Wat er daarna is gebeurd, daarover was de heer van Laarschot (de chef-ober van de Campveerse Toren) minder goed te spreken. Want zodra het gezelschap het hotel verliet, stormden de filmoperateurs naar voren.
Prins Rainier hief in een wanhopig gebaar beide handen omhoog. Tien dagen was hij nu met vakantie, tien dagen waren hij en zijn echtgenote door camera-mensen lastiggevallen. Stapvoets stuurde de prins zijn wagen langs de schepen, de filmwagen er vlak achter. Plotseling trapte de prins op de rem en gebaarde dat de wagen met filmers moest doorrijden. En inderdaad, de auto reed door. maar stopte naast de koninklijke wagen. Een cameraman hing uit het dak en maakte zó zijn opnamen.”

“Van de voorgenomen wandeling door Veere werd toen afgezien. Het gezelschap vertrok omstreeks half vier ijlings in de richting Middelburg. Vandaar ging ’t linea recta terug naar Vlissingen, terug naar de veerboot. Hier moest ongeveer een halfuur gewacht worden. Velen namen hier de gelegenheid waar om althans een glimp van Gracia op te vangen. Want naar de prinses, die bijzonder goed gekleed was, ging ongetwijfeld de meeste belangstelling uit. Met de “Prins Bernhard” vertrok het Monegaskische vorstenpaar om half vijf naar Breskens met aan boord de zelfde belangstelling, die het overal en altijd ondervindt.
Om klokslag vijf uur schoot de wagen te Breskens van de boot. Prinses Gracia en Prins Rainier waren op weg naar Knokke met in hun harten een intens verlangen naar een rustige omgeving.”

In 1964 was Prins Rainier opnieuw incognito in Vlissingen om zijn nieuwe jacht Albecaro op te halen en opnieuw wist de pers hem te vinden.
Dagblad De Stem wist op 8 april 1964 te melden:

Na een streng incognito verblijf van vier dagen in Vlissingen is Prins Rainier de Derde, de 40-jarige vorst van Monaco, dinsdagmorgen om zes uur precies, aan boord van zijn gloednieuwe jacht de “Albecaro-2” vertrokken uit de Vlissingse binnenhaven.
De “Albecaro” zet nu koers naar Lissabon, waar Prinses Gracia, haar moeder mevrouw Kelly, Prins Albert en Prinses Caroline zich zullen inschepen om met de prins de reis naar de haven van Monaco mee te maken.

Regering

In 1962 voerde Rainier een nieuwe grondwet in, waarbij zijn eigen constitutionele macht beperkt werd.
Tijdens zijn regering promootte hij Monaco als belasting- en vastgoed-paradijs, commercieel centrum en toeristenattractie, waarbij het casino een belangrijke rol vervulde.

Dood van Prinses Grace

Op 13 september 1982 kreeg Prinses Grace een beroerte terwijl ze aan het stuur zat van haar Rover 3500, op een hooggelegen weg bij La Turbie, net ten noorden van Monaco. De auto, waarin ook haar 17-jarige dochter Prinses Stéphanie zat, kwam in een ravijn terecht.
De volgende dag, 14 september overleed ze, zonder nog bij kennis te zijn geweest. Stéphanie overleefde de crash.
Rainier was ontroostbaar na haar overlijden en bleef tot zijn dood in 2005 nog twintig jaar lang weduwnaar.

Laatste jaren

De laatste jaren van zijn leven kwakkelde Rainier nogal met zijn gezondheid, veel van zijn taken werden waargenomen door zoon Prins Albert en dochter Prinses Caroline.
Op 6 april 2005 overleed hij op 81-jarige leeftijd in het ziekenhuis van Monaco aan de gevolgen van een longontsteking in combinatie met een hartziekte.
Op 15 april 2005 werd hij naast zijn vrouw begraven in de kathedraal van Monaco.

Programma

Het programma is uitgebreid, de aftrap is uiteraard vandaag, de 100e geboortedag van Rainier, maar verschillende tentoonstellingen die vandaag openen lopen langer door, terwijl andere pas in de loop van de zomer van start gaan.
Daarnaast is er vandaag heel veel live muziek op allerlei plekken van het vorstendom.

Tentoonstellingen

De festiviteiten beginnen om 14.15 uur met 21 saluutschoten.
Drie tentoonstellingen gaan vandaag van start: ” Le Prince chez lui, Rainier III en images, 1923-2005″ (“De Prins thuis, foto’s van Rainier III, 1923-2005”) in Het Prinselijk Paleis en “Le Prince et ses animaux” (“De Prins en zijn dieren”) in de Jardin Animalier in het stadsdeel Fontvieille.

In de Yacht Club de Monaco gaat de expositie “Le Prince Rainier III, un marin avant tout” (“Prins Rainier, voor alles een zeeman”) van start.

Muziek

Muziek is er vandaag in overvloed, de verschillende ensembles en orkesten treden bovendien meerdere keren op, telkens op een andere locatie.
Een kleine greep uit het programma: Le Chœur d’Enfants de l’Académie de Musique du Prince Rainier III, Groupe Folklorique Bagad Salicornes de Saint-Cast le Guildo, les Petits Chanteurs de Monaco, Musici et Sbandieratori Sestieri Lavagna, Orchestre “Glenn Miller’s Band”, Orchestre d’Éric Giausserand “Quintet Cool Jazz”, Orchestre des Carabiniers de Prince, Orchestre Musette “Rendez-Vous”, enzovoort!

Acts

Straattoneel, goochelaars en circusacts zijn vandaag eveneens alom aanwezig, zoals Clowns en Folie, la Troupe du Circus Théâtre Bingo, Magicien Roumain Fouque en het École de Cirque “Tous en Piste”.

Oldtimers

Voor wie van oldtimers houdt is er het “Défilé des Voitures de S.A.S. le Prince” (“Optocht van auto’s van Z.D.H.* de Prins”): Rainier was een autoliefhebber en vijftien van de ruim honderd bolides uit zijn collectie (die normaal te zien zijn in het Musée de l’Automobile de Monaco), zullen vandaag op gezette tijden door het prinsdom rijden.

*Zijne Doorluchtige Hoogheid

Taart en vuurwerk

Alle feestlocaties vermelden als slotakkoord om 21.15 uur “Distribution du gâteau” (“Het uitdelen van taart”) en om 22.15 uur volgt dan vuurwerk.

De vlaggen

De Monegaskische vlag is een horizontale tweekleur in rood en wit. De kleuren zijn afkomstig van het wapen van het regerend vorstenhuis Grimaldi.
Dat is de eerste vlag die hier vandaag wappert. Hoewel de vlag een breedte-lengte-verhouding van 4:5 heeft, is deze maatvoering eigenlijk alleen bij officieel gebruik te zien, standaard in vlaggenland is 2:3. De vlag werd ingevoerd op 4 april 1881.

De “bonus” is de prinselijke standaard of staatsvlag van Monaco, die ook vanaf het paleis wappert als Albert aanwezig is en die ’s middags bij Vlagblog zal wapperen. Deze vlag met wapen was tot 1881 de nationale vlag van het land.

Op deze vlag is in het midden het wapenschild van de Grimaldi’s te zien en bestaat uit zogenaamde lozenges (langwerpige ruiten) in rood en wit (officieel zilver). Sinds de familie aan de macht is, en dat is al sinds 1297, is dit het Monegaskische wapen.

De twee schildhouders zijn twee monniken met zwaard, zij herinneren aan de legende hoe François Grimaldi in 1297 met een handlanger, beiden verkleed als monnik, met hun zwaarden verstopt onder de pij, de rotsvesting die Monaco toen was, veroverden.

Het schild en de monniken zijn geplaatst op de vorstelijke mantel, gevoerd met hermelijn en gedekt met de prinselijke kroon. Onder het wapenschild hangt de Monegaskische orde van Saint Charles, ingesteld door Charles III in 1858. Op een lint onderin staat de wapenspreuk ‘Deo juvante’ (Met Gods hulp). Dit alles geplaatst op een witte achtergrond.

Daarnaast heeft Prins Albert ook nog een persoonlijke vlag. Deze vlag heeft een wit veld met rode rand met een monogram van tweemaal de letter A in rood met daarboven de prinselijke kroon in goud, zilver en rood. Deze vlag wordt doorgaans alleen gezien in mini-vorm voorop een auto als hij officieel reist en is dan aan drie kanten voorzien van gouden franje, waarbij het dubbele monogram in goud is uitgevoerd.

Twee vlaggen vandaag (+ nog één als bonus!). Vlag(gen) 2 (en 3):

Sinds 1949 is de 19e november de nationale feestdag in Monaco. In dat jaar kwam prins Rainier III op de troon en het was gebruikelijk om de feestdag te houden op de naamdag van de regerende prins, die van Saint Rainier was op 19 november. Toen zijn zoon, de huidige Prins Albert II hem bij zijn doodin 2005 opvolgde, besloot hij het zo te laten (anders was het 15 november geworden, de naamdag van Saint Albert).

’s Morgens is er een dank-mis, een Te Deum, in de kathedraal van Monaco met de hele prinselijke familie. ’s Middags worden er lintjes uitgedeeld bij het paleis en vindt er een inspectie van de troepen plaats (in dit geval de politie en de paleiswacht).

De vlaggen

De Monegaskische vlag is een horizontale tweekleur in rood en wit. De kleuren zijn afkomstig van het wapen van het regerend vorstenhuis Grimaldi.
Dat is de eerste vlag die hier vanmiddag wappert. Hoewel de vlag een breedte-lengte-verhouding van 4:5 heeft, is deze maatvoering eigenlijk alleen bij officieel gebruik te zien, standaard in vlaggenland is 2:3. De vlag werd ingevoerd op 4 april 1881.

De “bonus” is de prinselijke staatsvlag van Monaco, die ook vanaf het paleis wappert als Albert aanwezig is en die in de tweede helft van de middag bij Vlagblog zal wapperen. Deze vlag met wapen was tot 1881 de nationale vlag van het land.

Op deze vlag is in het midden het wapenschild van de Grimaldi’s te zien en bestaat uit zogenaamde lozenges (langwerpige ruiten) in rood en wit (officieel zilver). Sinds de familie aan de macht is, en dat is al sinds 1297, is dit het Monegaskische wapen.

De twee schildhouders zijn twee monniken met zwaard, zij herinneren aan de legende hoe François Grimaldi in 1297 met een handlanger, beiden verkleed als monnik, met hun zwaarden verstopt onder de pij, de rotsvesting die Monaco toen was, veroverden.

Het schild en de monniken zijn geplaatst op de vorstelijke mantel, gevoerd met hermelijn en gedekt met de prinselijke kroon. Onder het wapenschild hangt de Monegaskische orde van Saint Charles, ingesteld door Charles III in 1858. Op een lint onderin staat de wapenspreuk ‘Deo juvante’ (Met Gods hulp). Dit alles geplaatst op een witte achtergrond.

Daarnaast heeft Prins Albert ook nog een persoonlijke vlag. Deze vlag heeft een wit veld met rode rand met een monogram van tweemaal de letter A in rood met daarboven de prinselijke kroon in goud, zilver en rood. Deze vlag wordt doorgaans alleen gezien in mini-vorm voorop een auto als hij officieel reist en is dan aan drie kanten voorzien van gouden franje, waarbij het dubbele monogram in goud is uitgevoerd.

Twee vlaggen vandaag (+ nog één als bonus!). Vlag(gen) 2 (en 3):

Sinds 1949 is de 19e november de nationale feestdag in Monaco. In dat jaar kwam prins Rainier III op de troon en het was gebruikelijk om de feestdag te houden op de naamdag van de regerende prins, die van Saint Rainier was op 19 november. Toen zijn zoon, de huidige Prins Albert II hem bij zijn doodin 2005 opvolgde, besloot hij het zo te laten (anders was het 15 november geworden, de naamdag van Saint Albert).

’s Morgens is er een dank-mis, een Te Deum, in de kathedraal van Monaco met de hele prinselijke familie. ’s Middags worden er lintjes uitgedeeld bij het paleis en vindt er een inspectie van de troepen plaats (in dit geval de politie en de paleiswacht).

De vlaggen

De Monegaskische vlag is een horizontale tweekleur in rood en wit. De kleuren zijn afkomstig van het wapen van het regerend vorstenhuis Grimaldi.
Dat is de eerste vlag die hier vanmiddag wappert. Hoewel de vlag een breedte-lengte-verhouding van 4:5 heeft, is deze maatvoering eigenlijk alleen bij officieel gebruik te zien, standaard in vlaggenland is 2:3. De vlag werd ingevoerd op 4 april 1881.

De “bonus” is de prinselijke staatsvlag van Monaco, die ook vanaf het paleis wappert als Albert aanwezig is en die in de tweede helft van de middag bij Vlagblog zal wapperen. Deze vlag met wapen was tot 1881 de nationale vlag van het land.

Op deze vlag is in het midden het wapenschild van de Grimaldi’s te zien en bestaat uit zogenaamde lozenges (langwerpige ruiten) in rood en wit (officieel zilver). Sinds de familie aan de macht is, en dat is al sinds 1297, is dit het Monegaskische wapen.

De twee schildhouders zijn twee monniken met zwaard, zij herinneren aan de legende hoe François Grimaldi in 1297 met een handlanger, beiden verkleed als monnik, met hun zwaarden verstopt onder de pij, de rotsvesting die Monaco toen was, veroverden.

Het schild en de monniken zijn geplaatst op de vorstelijke mantel, gevoerd met hermelijn en gedekt met de prinselijke kroon. Onder het wapenschild hangt de Monegaskische orde van Saint Charles, ingesteld door Charles III in 1858. Op een lint onderin staat de wapenspreuk ‘Deo juvante’ (Met Gods hulp). Dit alles geplaatst op een witte achtergrond.

Daarnaast heeft Prins Albert ook nog een persoonlijke vlag. Deze vlag heeft een wit veld met rode rand met een monogram van tweemaal de letter A in rood met daarboven de prinselijke kroon in goud, zilver en rood. Deze vlag wordt doorgaans alleen gezien in mini-vorm voorop een auto als hij officieel reist en is dan aan drie kanten voorzien van gouden franje, waarbij het dubbele monogram in goud is uitgevoerd.

Twee vlaggen vandaag (+ nog één als bonus!). Vlag(gen) 2 (en 3):

Sinds 1949 is de 19e november de nationale feestdag in Monaco. In dat jaar kwam prins Rainier III op de troon en het was gebruikelijk om de feestdag te houden op de naamdag van de regerende prins, die van Saint Rainier was op 19 november. Toen zijn zoon, de huidige Prins Albert II hem bij zijn dood opvolgde, besloot hij het zo te laten (anders was het 15 november geworden, de naamdag van Saint Albert).

’s Morgens is er een dank-mis, een Te Deum, in de kathedraal van Monaco met de hele prinselijke familie. ’s Middags worden er lintjes uitgedeeld bij het paleis en vindt er een inspectie van de troepen plaats (in dit geval de politie en de paleiswacht).

De vlag

De Monegaskische vlag is een horizontale tweekleur in rood en wit. De kleuren zijn afkomstig van het wapen van het regerend vorstenhuis Grimaldi.
Dat is de eerste vlag die hier vanmiddag wappert. Hoewel de vlag een breedte-lengte-verhouding van 4:5 heeft, is deze maatvoering eigenlijk alleen bij officieel gebruik te zien, standaard in vlaggenland is 2:3. De vlag werd ingevoerd op 4 april 1881.

De “bonus” is de prinselijke staatsvlag van Monaco, die ook vanaf het paleis wappert als Albert aanwezig is en die in de tweede helft van de middag bij Vlagblog zal wapperen. Deze vlag met wapen was tot 1881 de nationale vlag van het land.

Op deze vlag is in het midden het wapenschild van de Grimaldi’s te zien en bestaat uit zogenaamde lozenges (langwerpige ruiten) in rood en wit (officieel zilver). Sinds de familie aan de macht is, en dat is al sinds 1297, is dit het Monegaskische wapen.

De twee schildhouders zijn twee monniken met zwaard, zij herinneren aan de legende hoe François Grimaldi in 1297 met een handlanger, beiden verkleed als monnik, met hun zwaarden verstopt onder de pij, de rotsvesting die Monaco toen was, veroverden.

Het schild en de monniken zijn geplaatst op de vorstelijke mantel, gevoerd met hermelijn en gedekt met de prinselijke kroon. Onder het wapenschild hangt de Monegaskische orde van Saint Charles, ingesteld door Charles III in 1858. Op een lint onderin staat de wapenspreuk ‘Deo juvante’ (Met Gods hulp). Dit alles geplaatst op een witte achtergrond.

Daarnaast heeft Prins Albert ook nog een persoonlijke vlag. Deze vlag heeft een wit veld met een monogram van tweemaal de letter A in rood met daarboven de prinselijke kroon in goud, zilver en rood. Deze vlag wordt doorgaans alleen gezien in mini-vorm voorop een auto als hij officieel reist.

Sinds 1949 is de 19e november de nationale feestdag in Monaco. In dat jaar kwam prins Rainier III op de troon en het was gebruikelijk om de feestdag te houden op de naamdag van de regerende prins, die van Saint Rainier was op 19 november. Toen zijn zoon, de huidige prins Albert II hem bij zijn dood opvolgde, besloot hij het zo te laten (anders was het 15 november geworden, de naamdag van Saint Albert).

’s Morgens is er een dank-mis, een Te Deum, in de kathedraal van Monaco met de hele prinselijke familie. ’s Middags worden er lintjes uitgedeeld bij het paleis en vindt er een inspectie van de troepen plaats (in dit geval de politie en de paleiswacht).

De vlag
De Monegaskische vlag is een horizontale tweekleur in rood en wit. De kleuren zijn afkomstig van het wapen van het regerend vorstenhuis Grimaldi.
Dat is niet de vlag die hier vandaag wappert, het gaat hier om de prinselijke standaard van de Grimaldi’s, die ook vanaf het paleis wappert als Albert aanwezig is.

Het wapenschild van de Grimaldi’s is te zien in het midden en bestaat uit zogenaamde lozenges (langwerpige ruiten) in rood en wit (officieel zilver). Sinds de familie aan de macht is, en dat is al sinds 1297, is dit het Monegaskische wapen.
De twee schildhouders zijn twee monniken met zwaard, zij herinneren aan de legende hoe François Grimaldi in 1297 met een handlanger, beiden verkleed als monnik, met hun zwaarden verstopt onder de pij, de rotsvesting die Monaco toen was, veroverden.

Het schild en de monniken zijn geplaatst op de vorstelijke mantel, gevoerd met hermelijn en gedekt met de prinselijke kroon. Onder het wapenschild hangt de Monegaskische orde van Saint Charles, ingesteld door Charles III in 1858. Op een lint onderin staat de wapenspreuk ‘Deo juvante’ (Met Gods hulp). Dit alles geplaatst op een witte achtergrond.

Wegens gebrek aan wind dit keer geen actiefoto, maar een ‘statische’ afbeelding.