Twee vlaggen vandaag. Vlag 1:

Vandaag vindt er een machtswisseling plaats in Indonesië met de installatie en beëdiging van Prabowo Subianto als achtste president van de republiek, waarmee hij Joko Widodo opvolgt.
Vanaf 23 oktober 2019 tot vandaag was hij de Indonesische minister van Defensie onder zijn voorganger Widodo.

De Indonesische presidentsverkiezingen waren op 14 februari. Prabowo deed hieraan mee voor de mede door hem zelf opgerichte Gerindra-partij. De partij splitste af van de centrum-rechts Golkar-partij en staat te boek als nationalistisch en rechts-populistisch.

Tussen 1970 en 1998 diende hij in het leger. Zo was hij een van de commandanten van Kopassus, een speciale eenheid van het Indonesische leger.
Als zodanig was hij actief in de militaire interventies van Indonesië in Oost-Timor en later in de provincie Papua.
Hij was niet bepaald onomstreden: hij probeerde de Oost-Timorese onafhankelijkheidsbeweging te vernietigen, onder meer met de inzet van commando’s die ’s nachts in ninja-outfit aanvallen uitvoerden, waarbij mensenrechten meerdere malen geschonden werden.

Ook speelde hij een rol bij de overgang van het presidentschap van zijn schoonvader Suharto naar dat van zijn opvolger Habibie in 1998. Zo eiste hij dat Habibie hem als opperbevelhebber van het leger zou benoemen, maar in plaats daarvan zette Habibie hem terug in rang. De zittende opperbevelhebber Wiranto, Prabowo’s grote rivaal, kreeg de door hem gewenste positie en werd tevens benoemd als minister van Defensie.

Prabowo nam dit niet en trok met een groep gewapende soldaten naar het kantoor van Habibie, maar daar bleek de toegang gebarricadeerd en de actie liep op niets uit.
Toen hij vervolgens zijn schoonvader en ex-president Suharto aan zijn kant probeerde te krijgen, kreeg hij nul op zijn rekest en een schoonvaderlijke reprimande erbij.
Prabowo werd uit het leger ontslagen en scheidde van zijn vrouw Titiek Suharto.

Prabawo ontkende dat zijn ontslag het gevolg was van een disciplinaire actie en vertrok naar Jordanië voor een zelfgekozen ballingschap en ging samen met zijn broer Hashim Djojohadikusumo in zaken door het kopen van Kiani Kertas, een plantage- en papierverwerkingsbedrijf in Oost-Kalimantan, dat dermate succesvol was, dat het hem miljonair maakte.

Enkele jaren later keerde hij terug naar Indonesië en werd politiek actief: eerst bij de Golkar, de partij van Suharto. In 2004 stelde hij zich kandidaat voor de presidentsverkiezingen, maar bij de interne partijverkiezingen eindigde hij als laatste.
Samen met enige geestverwanten richtte hij in 2008 de rechts-populistische Gerindra-partij op.

In 2014 en 2019 deed hij namens zijn partij mee aan de presidentsverkiezingen, maar werd beide keren verslagen door Joko Widodo. Beide keren weigerde hij in eerste instantie de uitslag te erkennen.
In 2019 leidde dat ertoe dat er in hoofdstad Jakarta rellen uitbraken op 21 en 22 mei. Acht mensen werden gedood door veiligheidsagenten, terwijl honderden anderen gewond raakten.
Uiteindelijk kwam men tot een vergelijk door Prabowo tot minister van Defensie te benoemen.

Driemaal was scheepsrecht voor Prabowo: in 2023 registreerde hij zich om opnieuw met de presidentsverkiezingen van 14 februari 2024 mee te kunnen doen en ditmaal won hij met 58% van de stemmen.
Zijn running mate was Gibran Rakabuming Raka, de oudste zoon van aftredend president Widodo en hij wordt vandaag geïnstalleerd als vice-president.

Screenshots beëdiging

De vlag

De vlag van Indonesië is een horizontale tweekleur, rood boven, wit beneden.

De kleuren zijn afkomstig van het Majapahit-rijk, een hindoe-boeddhistische staat, die bestond tussen 1293 en circa 1500. Het centrum was Oost-Java, maar op zijn hoogtepunt bestond het tevens uit Midden-Java, Madoera en grote delen van Malakka (Maleisië), Borneo, Sumatra, Bali en Celebes (Sulawesi). Het land gebruikte vanaf de 13e eeuw een vlag van afwisselend negen horizontale rode en witte strepen.

Door naar onafhankelijkheid strevende Indische studenten van het in Leiden opgerichte Indonesisch Genootschap werd deze vlag in 1922 weer gebruikt. De nationalisten van de Indonesische Nationale Partij namen de kleuren ook over, maar vereenvoudigden die tot een tweekleur van rood en wit, die ze voor het eerst gebruikten in 1928. Illegaal, want de vlag werd door de Nederlanders verboden.

Het was dan ook geen toeval dat deze roodwitte vlag, die een belangrijk symbool was geworden, op 17 augustus 1945, bij het uitroepen van de Republiek in de Pegangsaan Timurstraat gehesen werd.

Indonesië heeft zijn vlag onveranderd behouden, ondanks officieel protest van Monaco, dat dezelfde vlag heeft, maar dan met een iets afwijkende ratio (4:5 voor Monaco, 2:3 voor Indonesië) en een iets andere tint rood. Monaco was echter (tot 1993) geen VN-lidstaat en klein genoeg om genegeerd te worden.

De kleuren rood en wit worden door veel Indonesiërs als heilige kleuren beschouwd: rood voor de suikerpalm en wit voor rijst. Symbolisch worden de kleuren als volgt uitgelegd: rood staat voor moed, het menselijk lichaam en het fysieke leven, wit voor puurheid, reinheid, de geest en het spirituele leven. De kleuren samen staan voor de complete mens.

De officiële naam van de vlag volgens Artikel 35 van de grondwet luidt Sang Sakah Merah Putih (‘De verheven rode en witte‘), maar de vlag heeft verder een aantal bijnamen: Sang Dwiwarna (‘De tweekleur’) en Bendera Merah Putih (‘Roodwitte vlag’).

Naast de tweekleur heeft Indonesië ook een geus, een vlag die gevoerd wordt op marineschepen. Niet toevalligerwijs is dat de roodwit gestreepte vlag van het Majapahit-rijk.

Tijdens de koloniale tijd had Indonesië geen eigen vlag. In de VOC-tijd (1602-1798) wapperde in de veroverde gebieden de vlag van deze handelsmaatschappij, zijnde de vlag van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, met in zwart het VOC-monogram op de witte baan.

Nederlands-Indië als kolonie van Nederland is de periode hierna, tot de bezetting door Japan in 1942. Maar ook toen was er geen aparte vlag voor de archipel, alleen de Nederlandse vlag was in gebruik.